ความกลัวที่หยั่งรากลึก

กลิ่นอายความชื้นของห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินในโลกเสมือนจริงยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ทว่าสัมผัสที่แท้จริงกลับเป็นความเย็นยะเยือกของหยดน้ำตาที่ไหลย้อนกลับเข้าสู่กรอบตาของริน แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้านวลเนียนจนดูซีดเซียว ราวกับวิญญาณถูกดึงออกจากร่างเมื่อบรรทัดโค้ดชุดสุดท้ายถูกถอดรหัสออกมา มันไม่ใช่แค่บั๊กของระบบ... แต่มันคือหลุมศพดิจิทัล "ริน พักก่อนเถอะ เธอนั่งจ้องหน้าต่างบันทึกความทรงจำนั้นมาสามชั่วโมงเต็มแล้วนะ" เสียงทุ้มนุ่มของคานส์ดังขึ้นทำลายความเงียบ มือเรียวของจอมเวทย์สายสนับสนุนยื่นแก้วชาอุ่นๆ มาวางไว้ตรงหน้า รินไม่ได้หันไปมองทันที เธอยังคงใช้ปลายนิ้วสั่นเทาสัมผัสภาพโฮโลแกรมที่ฉายร่องรอยการทำงานของสมองมนุษย์เมื่อห้าปีก่อน—ภาพของชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นพิมพ์ใจคนเดิม คนที่เคยบอกเธอว่าโลกใบนี้จะปลอดภัย พี่ชายของเธอ... ธิระ "คานส์ นายเคยสงสัยไหมว่า... ทำไมรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบถึงมีชุดข้อมูลที่ตรงกับคลื่นสมองของคนที่เสียชีวิตไปแล้วในระบบทดลองรุ่นแรกพอดิบพอดี?" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย ราวกับเธอกำลังพยายามควบคุมรอยร้าวในจิตใจไม่ให้แตกสลายออกมา คานส์ถอนหายใจยาว แว่นตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟสีส้มอ่อนจากถ้วยชา เขาเลื่อนเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ ร่างโปร่งบางทิ้งน้ำหนักลงด้วยความเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน "เธอรู้ดีอยู่แล้วริน... โครงการ 'นีโอ-เอนเดอร์' ไม่เคยล้มเหลวเพราะตัวซอฟต์แวร์ แต่มันล้มเหลวเพราะ 'เจตจำนง' ของมนุษย์ต่างหาก พี่ชายเธอยอมเอาสติปัญญาของตัวเองทั้งหมดเป็นหลักประกัน เพื่อล็อกประตูไม่ให้ไวรัสตัวนั้นกลืนกินผู้เล่นนับแสนคนในวันเปิดตัวเบต้า" ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของรินราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ ในวันนั้น... วันที่เธออายุเพียงสิบแปดปีและยืนมองพี่ชายเดินเข้าสู่แคაფซูลทดลองด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว ธิระหันมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจในตอนนั้นช่างเจ็บปวดเหลือเกินในยามที่เธอย้อนนึกถึง *‘ริน ถ้าพี่กลับออกมาไม่ได้... จงจำไว้นะว่าพรีสต์ไม่ได้มีไว้แค่รักษาแผลทางกาย แต่ต้องรักษาศรัทธาของผู้คนด้วย’* ประโยคคำสอนที่พี่ชายมักพุดเสมอในยามที่พวกเขาช่วยกันเขียนโค้ดเกมแรกในห้องนอนเล็กๆ ย้อนกลับมาตอกย้ำหัวใจ รินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้น ความเศร้าโศก และความรู้สึกผิดที่เธอช่วยอะไรไม่ได้ในวันนั้น ผสมปนเปกันจนกลายเป็นแรงผลักดันอันน่ากลัว เธอไม่ได้ก้าวเข้ามาในเกม "อัลกอริทึมแห่งศรัทธา" นี้เพื่อเป็นผู้เล่นธรรมดา... เธอก้าวเข้ามาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้วิญญาณที่ถูกกักขังในฐานข้อมูลระดับลึกที่สุด "ฉันไม่ได้ต้องการแค่คำว่าปลอดภัย คานส์" รินเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวไร้ความลังเล "ฉันต้องการรู้ว่าใครเป็นคนสั่งตัดการเชื่อมต่อของพี่ชายในวินาทีที่สามสิบของการทดลอง ใครคือคนที่ขโมยสิทธิ์การเข้าถึงรูทเซิร์ฟเวอร์ไป" คานส์มองสหายร่วมรบที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางความโหดร้ายของโลกเสมือน รินในตอนนี้ไม่ใช่เด็กสาวที่เอาแต่ร้องไห้หน้าแคปซูลอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นพรีสต์สายปะทะผู้ถือค้อนเหล็กเคลือบออร่าศักดิ์สิทธิ์ ผู้ซึ่งพร้อมจะทุบทำลายทุกกำแพงข้อมูลที่ขวางกั้นความจริง "ถ้าเธอต้องการแบบนั้น เธอก็ต้องเตรียมใจรับมือกับสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง" คานส์วางมือลงบนไหล่บางเบา "เพราะข้อมูลชิ้นล่าสุดที่ฉันแฮกมาจากกิลด์เบื้องบน... บ่งชี้ว่าคนที่ถือรหัสผ่านชุดเดียวกับพี่ชายเธอในตอนนี้ กำลังยืนอยู่เหนือพวกเราในดินแดนแห่งพันธสัญญาชั้นที่เจ็ด" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ดังฮัมเบาๆ ทันใดนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าทั้งสองก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานจะสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงโดยผู้ดูแลระบบนิรนาม] [คำเตือน: บัญชีผู้ใช้งาน 'THIRA_01' กำลังออนไลน์จากเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลาง] [คุณได้รับข้อความส่วนตัวจากระบบ: "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... น้องรัก"] รินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ เมื่อข้อความถัดมาปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ค่อยๆ ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านแน่นหนา— ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านอดีตอันเจ็บปวดไปกับรินในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!