กฎของโลกเสมือนที่ถูกฉีก

กลิ่นอายความอับชื้นของคราบข้อมูลดิบในเขตผนังกั้นเซิร์ฟเวอร์ชั้นที่เจ็ดคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก รินไม่สนใจเศษฝุ่นละอองดิจิทัลที่กำลังร่วงหล่นลงมาเกาะบนบ่าชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของอาชีพพรีสต์สายปะทะ เธอกำค้อนสงครามในมือแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว โลหะสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟนีออนสีแดงฉานจากหน้าจอระบบที่กำลังกระพริบเตือนรัวเป็นจังหวะหัวใจที่ใกล้หลุดขั้ว "ริน... ด้านซ้ายของกำแพงดาต้าเบสเริ่มมีรอยปริแล้ว ค่าความสมบูรณ์ของโค้ดหลักลดลงต่ำกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เร็วกว่าที่เราคำนวณไว้เกือบสิบนาทีนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของคานส์ดังลอดผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว จอมเวทย์หนุ่มร่างสูงโปร่งกำลังร่ายเวทย์เกราะป้องกันสีครามซ้อนทับกันสามชั้นเพื่อต้านทานกระแสลมพายุข้อมูลที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองตัวเลขโค้ดที่รันผ่านหน้าจออย่างรวดเร็วจนเป็นเส้นแสง รินไม่ได้ตอบทันที เธอปรายตามองรอยแยกของกำแพงเสมือนที่เผยให้เห็น "เบื้องหลัง" ซึ่งควรจะเป็นความว่างเปล่าของช่องว่างระบบ แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่บั๊กกราฟิกทั่วไป หรือข้อความแจ้งเตือน Error 404 แบบที่เกมเมอร์คุ้นเคย มันคือชุดคำสั่งภาษาซีพลัสพลัส (C++) และพอยต์เตอร์ความจำที่ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือมนุษย์—ไม่ใช่การประมวลผลอัตโนมัติจากปัญญาประดิษฐ์ "คานส์... นายเคยเห็นโค้ดส่วนนี้มาก่อนไหม" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว แต่แฝงไว้ด้วยความระแวงระวังที่พุ่งสูงถึงขีดสุด คานส์ขยับแว่นเล็กน้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้รหัสที่รินกำลังใช้ด้ามค้อนชี้ให้ดู นิ้วมือเรียวยาวของจอมเวทย์แตะลงบนอากาศเหนือตัวอักษรเหล่านั้นเบาๆ ทันใดนั้น หน้าต่างโปร่งใสสีทองคำขาวก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสไตล์ระบบที่เป็นเอกลักษณ์ [ตรวจพบชุดคำสั่งแปลกปลอม: Project_Ares_Memory_Leak.log] [คำเตือน: ไฟล์นี้ถูกเข้ารหัสด้วยสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด (Root Access) และไม่เคยถูกบันทึกไว้ในแพตช์อัปเดตอย่างเป็นทางการของบริษัทเน็กซัสเวิลด์] หัวใจของรินกระตุกวูบ ภาพความทรงจำสีเทาหม่นเมื่อห้าปีก่อนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงสัญญาณชีพจรที่ค่อยๆ แผ่วเบาลงในห้องปลอดเชื้อของพี่ชายเธอดังก้องอยู่ในโสตประสาท โครงการทดลองเชื่อมต่อจิตใต้สำนึกกับระบบเกมเสมือนจริงรุ่นแรก... โครงการที่ถูกปิดตายด้วยข้ออ้างเรื่องอุบัติเหตุทางเทคนิค โครงการที่ใช้ชื่อรหัสภายในว่า 'Ares' เช่นเดียวกันนี้ "เป็นไปไม่ได้..." รินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสสีนิลคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง "บริษัทเน็กซัสเวิลด์ยืนยันมาตลอดว่าเซิร์ฟเวอร์ของเกมนี้ถูกควบคุมด้วยระบบ AI สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ไร้ซึ่งการแทรกแซงจากมนุษย์ตั้งแต่เริ่มเปิดให้บริการ แล้วทำไม... ทำไมโค้ดส่วนนี้ถึงมีร่องรอยการพิมพ์ด้วยมือของมนุษย์ แถมยังมีการเว้นวรรคและการคอมเมนต์โค้ดด้วยภาษาโปรแกรมมิ่งยุคเก่าที่ใช้กันในห้องแล็บวิจัยเมื่อสิบปีก่อนด้วยล่ะ" คานส์หันมาสบตาริน แววตาของจอมเวทย์หนุ่มฉายแววเคร่งเครียดไม่แพ้กัน เขารู้ดีว่าเพื่อนร่วมทีมของเขามีปมในใจเรื่องนี้ และเขาก็เป็นเพียงไม่กี่คนในกิลด์ที่คอยช่วยรินสืบหาความจริงเบื้องหลังการตายของพี่ชายเธออย่างเงียบๆ มาโดยตลอด "ริน กำลังสงสัยว่า... เกมนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เราเล่นสนุกตั้งแต่แรกงั้นเหรอ?" คานส์ตั้งคำถามเสียงเบา ราวกับกลัวว่าเสียงของพวกเขาจะไปกระตุ้นกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นพรมดิจิทัลนี้ "ไม่ใช่แค่ไม่ได้สร้างมาให้เล่นหรอกนะคานส์..." รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยกค้อนสงครามขึ้นพาดบ่า ท่าทางที่เคยดูผ่อนคลายยามต่อสู้กับมอนสเตอร์เปลี่ยนเป็นความจริงจังระดับสูงสุด รังสีจิตสังหารอ่อนๆ แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางของพรีสต์สาวจนบรรยากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นถนัดตา "แต่โลกเสมือนใบนี้... ถูกออกแบบมาเพื่อกักเก็บอะไรบางอย่างต่างหากล่ะ" ก่อนที่คานส์จะได้เอ่ยปากแย้งอะไรเพิ่มเติม พื้นที่รอบตัวพวกเขาก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับแผ่นดินไหวในโลกดิจิทัล เสียงกรีดแหลมสูงของระบบรักษาความปลอดภัยดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม บ่งบอกถึงระดับภัยคุกคามที่ถูกยกระดับขึ้นอย่างไร้เหตุผล [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการพยายามเข้าถึงไฟล์ราก (Root Directory) โดยผู้ใช้งานภายนอก] [กำลังเปิดใช้งานโปรโตคอลลบความทรงจำอัตโนมัติ: Memory_Wipe_Sequence.exe จะเริ่มทำงานในอีก 10 วินาที] รินเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขถอยหลังสีเลือดปรากฏขึ้นกลางอากาศ ไม่ใช่ความกลัวที่แล่นริ้วเข้ามาในใจ แต่เป็นความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างเงียบงัน มือที่กำด้ามค้อนกระชับแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มเยือกเย็นแบบที่คานส์รู้ดีว่าพรีสต์สาวคนนี้กำลังจะทำเรื่องบ้าบิ่นอีกแล้ว "อยากลบความทรงจำของฉันงั้นเหรอคะ..." รินพึมพำลอดไรฟัน ดวงตาสีสว่างจ้องมองตรงไปยังรอยแยกของกำแพงดาต้าเบสที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ "ถ้าผู้พัฒนาเกมคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าที่กำหนดทุกอย่างในโลกนี้ได้ล่ะก็..." เธอกระโดดถอยหลังหนึ่งก้าว จัดท่าเตรียมพร้อมในกระบวนท่า 'พิพากษาทลายห้วงมิติ' ทักษะสายปะทะขั้นสูงที่รังสรรค์ขึ้นจากพลังศรัทธาและความคับแค้นใจผสมผสานกันอย่างลงตัว "วันนี้ฉันนี่แหละ... จะเป็นคนฉีกกฎบ้าๆ นี่ให้ดูเอง!" [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบตัวตนปริศนา 'User_00_Null' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่ของคุณจากภายนอกระบบโครงข่าย...] [สถานะ: ไม่สามารถระบุตัวตนได้ และ... กำลังเดินตรงมาที่คุณผ่านทางรอยแยกเบื้องหน้า!] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุข้อมูลไปกับรินในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!