ความจริงที่น่าสะพรึง

เสียงรัวแป้นพิมพ์ของระบบฮาร์ดโค้ดระดับลึกดังระงับประสาท ราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาศกรรม รินจ้องมองเส้นกราฟสีแดงฉานบนหน้าจอโฮโลแกรมใสที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวยของเธอ มันไม่ใช่กราฟแสดงสถานะค่าพลังเวทมนตร์หรือความเสียหายในการต่อสู้กับบอสระดับตำนาน แต่มันคือผังโครงสร้างโครงข่ายประสาทเทียม (Neural Network Architecture) ที่ซ้อนทับอยู่เบื้องหลังโลกเสมือนจริงของ *Project: Genesis* และสิ่งที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้ากำลังกรีดแทะหัวใจของเธอให้แหลกสลายทีละน้อย "นี่มัน... หมายความว่ายังไงกันคะ คานส์" น้ำเสียงของรินแหบพร่า ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักบวชสีขาวปักด้ายทองสั่นเทาเล็กน้อย มือเรียวยาวที่เคยตวัดค้อนศักดิ์สิทธิ์ปราบอสูรกายมานับไม่ถ้วนกลับกำเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด เธอกำลังอ่านชุดคำสั่งพื้นฐาน (Root Code) ที่ถูกฝังไว้ในซอร์สโค้ดของอาชีพ 'พรีสต์สายปะทะ' ที่เธอถือครอง คานส์ จอมเวทย์หนุ่มคู่คิดผู้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับริมฝีปากเสมอ บัดนี้กลับยืนนิ่งเงียบอยู่หน้าจอควบคุมหลัก แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มใดๆ เขาถอนหายใจยาวนานราวกับแบกรับความลับที่หนักอึ้งมาเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาสบตาเธอลึกซึ้ง "เธอฉลาดเกินไป ริน... ฉันพยายามปกป้องไม่ให้เธอเห็นส่วนนี้แล้วเชียว" คานส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าใจหาย "ปกป้องเหรอคะ?" รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่โตรื้นด้วยหยาดน้ำใสแต่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างเด็ดเดี่ยว "พี่ชายฉัน... ฮิโรกิ เสียชีวิตในห้องทดลองนี้เมื่อสามปีก่อน เพราะระบบประสาทของเขาถูกใช้งานเป็นฐานข้อมูลทดลองระบบเสถียรภาพ แล้วคุณ... พวกคุณทุกคน... ก็ยังดึงฉันเข้ามาในเกมนี้ เพื่อใช้ฉันเป็น 'ตัวทดลองรุ่นที่สอง' ที่มีความเข้ากันได้ทางพันธุกรรมสินะคะ!" ความจริงอันน่าสะพรึงทะลักล้นออกมาจากแฟ้มข้อมูลลับระดับสิทธิ์สูงสุดที่รินเพิ่งเจาะเข้าไปได้ ร่างกายของเธอชาดิก เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงทุกการต่อสู้ ทุกบาดแผล และทุกครั้งที่ค่าพลังชีวิตลดลงจนเกือบถึงขีดจำกัด ค่าเหล่านั้นไม่ได้สูญเสียไปอย่างไร้ความหมาย แต่มันถูกแปลงเป็นตัวเลขทางสถิติ เพื่อทดสอบความยืดหยุ่นของจิตใจมนุษย์ภายใต้ภาวะความกดดันสูงสุดของโลกเสมือนจริง รินไม่ใช่ผู้เล่น... เธอคือตัวแปรในสมการทดลองขององค์กรที่อยู่เบื้องหลังเกมนี้ โลกทั้งใบคล้ายจะหมุนคว่ำ รินจำได้แม่นถึงความรู้สึกอบอุ่นยามที่เธอกับคานส์ร่วมฝ่าฟันอุปสรรค เคียงบ่าเคียงไหล่ในฐานะสหายร่วมรบที่เชื่อใจกันที่สุด ความทรงจำเหล่านั้นช่างงดงามและเปี่ยมด้วยมิตรภาพ แต่บัดนี้ เมฆหมอกแห่งความลวงตากำลังถูกกระชากออก เผยให้เห็นกรงขังอันโหดร้ายที่เธอเดินเข้ามาเองโดยสมัครใจ "ฉันไม่ได้มองเธอเป็นแค่เครื่องมือนะ ริน" คานส์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว มือเรียวยื่นออกไปหมายจะแตะไหล่บางที่สั่นเทาะ แต่รินกลับถอยหลังหลบด้วยแววตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและผิดหวัง "อย่าเข้ามานะคะ!" เสียงหวานตวาดลั่นห้องควบคุมลับ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางเวทมนตร์ที่เผลอปลดปล่อยออกมาตามอารมณ์ ค้อนศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวปรากฏขึ้นบนมือขวา ประกายแสงสีทองเจิดจ้าตัดกับเฉดสีแดงเลือดหมูของโค้ดระบบที่ล้อมรอบตัวพวกเขา "ตอบฉันมาสิ... คานส์ ที่ผ่านมา ความช่วยเหลือของคุณ ความห่วงใยของคุณ... มันคือคำสั่งโปรแกรมที่ถูกตั้งค่าไว้ด้วยหรือเปล่าคะ?" คานส์ชะงักมือค้างกลางอากาศ แววตาของจอมเวทย์หนุ่มไหววูบชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหลุบตาลงต่ำแล้วยิ้มขื่นๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่รินเคยเห็นจากเขา "ถ้าฉันบอกว่า... ทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อเธอตั้งแต่วันแรกจนถึงวินาทีนี้ คือความรู้สึกจริงๆ ที่นอกเหนือจากระบบล่ะ เธอจะเชื่อฉันไหม?" คำตอบของคานส์ทำให้รินชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตาสองคู่ประสานกันในความเงียบอันน่าอึดอัด มีคำถามนับร้อยลอยวนอยู่ในหัวของหญิงสาว สหายที่เธอไว้วางใจที่สุดคือผู้สมรู้ร่วมคิด หรือคือเหยื่ออีกรายที่ติดอยู่ในวังวนเดียวกันกันแน่? ก่อนที่รินจะได้ทันเอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมเพรียงกัน เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท เป็นน้ำเสียงสังเคราะห์ที่เยือกเย็นและไร้ซึ่งความปรานี *[แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบความพยายามเข้าถึงข้อมูลต้องห้ามระดับ Omega]* *[กระบวนการรีเซ็ตจิตสำนักของตัวอย่างทดลอง (Subject R) เริ่มต้นทำงานอัตโนมัติในอีก 60 วินาที]* *[คำเตือน: ความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับสหายร่วมรบและโลกภายนอกจะถูกลบถาวรเพื่อความเสถียรของระบบ]* ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับกำแพงโปร่งใสที่ปิดตายอย่างรวดเร็ว ประตูทางออกทุกบานถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือร่างของคานส์ค่อยๆ เลือนรางกลายเป็นกลุ่มแสงข้อมูลสีฟ้าทีละน้อย "คานส์! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!" รินพยายามพุ่งตัวเข้าไปหาเขา แต่กลับถูกกำแพงพลังงานดีดกระเด็นถอยหลังด้วยแรงกระแทกมหาศาล คานส์ยิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มนั้นอบอุ่นและเด็ดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน เขารวบรวมพลังเวทมนตร์ทั้งหมดที่เหลืออยู่ระเบิดใส่แผงควบคุมหลักจนเกิดประกายไฟลุกท่วม เพื่อซื้อเวลาอันน้อยนิดให้เธอ "หนีไปซะ ริน... ใช้พลังของพรีสต์สายปะทะทำลายแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์หลักที่ชั้นใต้ดิน แล้วปลดปล่อยพวกเราทุกคนให้เป็นอิสระเสียที!" *[เวลาถอนรากถอนโคนความทรงจำ: 15... 14... 13...]* เสียงนับถอยหลังดังเร่งเร้าหัวใจให้เต้นระทึก รินกำค้อนศักดิ์สิทธิ์ในมือแน่นจนนิ้วแทบจมลงไปในเนื้อ หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงหล่นลงกระทบพื้น พร้อมกับที่แสงสว่างวาบสีทองและสีฟ้าพุ่งทะยานเข้าปกคลุมร่างของเธอจนมิด และในเสี้ยววินาทีก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลง หน้าจอสีดำสนิทก็ปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดพุ่งขึ้นมาตรงหน้า *[ยินดีด้วย... ผู้เล่นริน คุณได้รับสิทธิ์เข้าสู่ "ห้องทดลองต้นกำเนิด" ชั้นที่ 0 ซึ่งมีเพียงผู้สร้างและพี่ชายของคุณเท่านั้นที่เคยรอดชีวิตกลับมา...]* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และส่งกำลังใจให้พรีสต์สายลุยของเรามา ณ ที่นี้นะคะ