กฎเหล็กของคนคุมงาน

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้สักเนื้อแน่นจนเกิดเสียงดังสนั่น ลั่นทุ่งไปทั้งห้องควบคุมหน้างานที่เงียบสงบ รินรดายืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ แผ่นหลังเหยียดตรงเป็นระเบียบตามแบบฉบับวิศวกรโยธาผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาคมกริบราวกับใบมีด กวาดมองร่างโปร่งระหงของคนที่นั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้พนักสูงอย่างไม่สะทกสะท้าน "ฉันคิดว่าเราคุยกันเคลียร์แล้วนะคะ คุณพาย" น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันถูกส่งออกไป รินรดาพยายามควบคุมจังหวะการหายใจของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นโครมครามด้วยความหงุดหงิดปนความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยังตกค้างมาจากประโยคกํากวมเมื่อคืนนี้ก็ตาม พายเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ต มุมปากหยักสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างยียวน หล่อนช้อนตาขึ้นมองคู่สนทนาด้วยแววตาพราวระยับที่อ่านไม่ออก ราวกับแมวตัวโตกำลังมองเหยื่อที่ดิ้นรนอยู่ในกำมือ "เคลียร์เหรอคะ? ตรงไหนล่ะ ที่คุณรินยืนประกาศกร้าวใส่หน้าฉันเมื่อคืนตอนตีสอง หรือเอกสารปึกหนานี่ที่คุณเพิ่งเอามาฟาดหัวฉันเมื่อกี้" "อย่ามาพูดเล่นนะคะ!" รินรดาขยับเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด ลดระยะห่างระหว่างกันลงโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูก เจือจางแต่ชวนให้สติกระเจิง "นี่คือ 'กฎเหล็ก' ห้าข้อสำหรับไซต์งานนี้ ห้ามเข้าพื้นที่อันตรายก่อนได้รับอนุญาต ห้ามแก้ไขแบบแปลนโครงสร้างโดยพละการ ห้าม—" "โอייה ยาวเป็นหางว่าวเลยนะคะเนี่ย" พายแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียด หล่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปหารินรดาช้าๆ จนคนที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าต้องเป็นฝ่ายถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของวิศวกรสาวชนเข้ากับชั้นวางแปลนพิมพ์เขียวด้านหลังอย่างจัง หล่อนถูกกักตัวไว้ในวงแขนที่อีกฝ่ายจงใจโน้มตัวลงมาทาบ รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาคมดุฉายแววตื่นตระหนกชั่วขณะก่อนจะรีบปรับให้แข็งกร้าว "ถอยไปนะคะ คุณพาย! นี่มันเวลางาน แล้วนี่ก็คือสถานที่ราชการ... เอ๊ย ไซต์งานก่อสร้าง!" "สถานที่ไหนก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ ถ้าคนมันจะ 'คุยงาน'" พายจงใจเน้นเสียงคำว่าคุยงานให้ลึกล้ำเป็นพิเศษ ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของรินรดาออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อีกอย่าง... กฎพวกนั้น ฉันไม่ได้อ่านหรอกนะคะ และก็ไม่มีทางทำตามด้วย" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน พยายามรวบรวมสติทั้งหมดผลักไหล่บางของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่พายกลับนิ่งเฉยราวกับภูเขาหิน แถมยังโน้มเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบจะชนกัน "คุณมันดื้อด้านที่สุด!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามไม่แสดงความอ่อนแอออกมาทางแววตา "ในฐานะหัวหน้าวิศวกรคุมโครงการนี้ ฉันมีอำนาจเด็ดขาดในการสั่งพักงานคุณ ถ้าคุณยังทำตัวมีปัญหาแบบนี้!" "เชิญเลยค่ะ" พายหัวנסในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความท้าทาย "ลองสั่งพักงานฉันดูสิคะ แล้วเรามาดูกกันว่าคุณจะหาข้ออ้างอะไรไปอธิบายกับบอร์ดบริหาร ว่าทำไมคุณถึงอยู่ 'เคลียร์งาน' กับฉันตามลำพังทุกที" คำพูดนั้นจี้ใจดำรินรดาเข้าอย่างจัง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาพร้อมกัน หล่อนเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นึกอยากจะหยิบไม่บรรทัดเหล็กมาฟาดหัวคนตรงหน้าสักทีสองทีฐานหมั่นไส้ แต่ติดที่ว่าแววตาคู่รื่นเริงคู่นั้นกำลังดึงดูดสายตาของหล่อนไว้อย่างน่าประหลาด ระหว่างที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมบทสนทนาก็ดังแว่วมาจากทางประตูกระจกด้านนอก "ริน! แบบแปลนโครงสร้างตึก B ที่เธอแก้ล่าสุด คินเอามาให้ตรวจ... อุ๊ย!" เสียงของคินที่เปิดประตูเข้ามาอย่างไร้พิธีรีตองขาดหายไปกลางคัน รินรดาสดุ้งโหยง ผลักพายออกสุดแรงจนร่างโปร่งเซถลาไปชนเก้าอี้ วิศวกรสาวหน้าแดงก่ำรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอย่างลิบลับ ลมหายใจหอบถี่ด้วยความตกใจกลัวความลับจะแตก คินยืนกะพริบตาปริบๆ มองเพื่อนสนิทที่ยืนหน้าแดงซ่านอยู่หน้าชั้นวางแปลน กับพายที่ยืนยิ้มกริ่มจัดปกเสื้อตัวเองอย่างสบายใจเฉิบ สลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "เอ่อ... ฉันมารบกวนเวลา 'คุยงาน' สำคัญอะไรของพวกเธอหรือเปล่าคะเนี่ย?" คินลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน พร้อมกับชูม้วนกระดาษในมือขึ้นสูง "พอดีผู้รับเหมาเขาบอกว่า... มีคนแอบไปรื้อคานชั้นสามเล่นเมื่อเช้านี้โดยไม่สนแปลนด้วยนะ ริน... ว่าแต่ใครกันนะที่กล้าหาญขนาดนั้น?" รินรดานิ่งงัดขมับ หันขวับไปจ้องหน้าพายทันที ขณะที่คนต้นเรื่องกลับทำลอยชาย ส่งยิ้มหวานหยดให้อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว "กลิ่นลิลลี่สีขาว" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความคลั่งรักและร่วมลุ้นไปกับกฎเหล็กที่ไม่มีวันทำตามได้จริงในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!