เมื่อศัตรูร่วมมือกัน

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังสนั่น จนกาแฟในแก้วเซรามิกราคาแพงกระฉलकซึมออกมาเปื้อนขอบโต๊ะ รินรดาไม่แม้แต่จะชายตามองรอยเปื้อนนั้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงเฉี่ยวตวัดขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาคมกริบราวกับใบมีดโกน ขณะที่มือเรียวยังคงถูกพายตรึงไว้แน่นด้วยข้อมืออุ่นจัด—สัมผัสที่ทำให้จังหวะการหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาที “เล่นเกมตื้นๆ แบบนี้ ระวังจะล้มไม่เป็นท่าเอานะคะ คุณพาย” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังต้องเลิกคิ้วสูง พายไม่ยอมปล่อยมือ แถมยังขยับตัวเข้ามาประชิดจนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยแตะจมูก สัญชาตญาณของวิศวกรสาวบอกให้ถอยหลัง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการยืนนิ่ง คล้ายถูกมนต์สะกดจากแววตาพราวระยับที่ซ่อนความเครียดขึงเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มยโส “เกมตื้นๆ อะไรกันคะคุณริน ตัวเลขงบประมาณสามสิบล้านที่หายไปจากระบบเมื่อคืนต่างหากล่ะคะที่ลึกจนน่ากลัว” พายกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงขี้เล่นเมื่อครู่หายวับ ถูกแทนที่ด้วยโทนเสียงจริงจังจนน่าขนลุก “โปรเจกต์ตึกระฟ้าของเรากำลังจะถูกคว่ำบาตร... และคนที่ทำ ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล แต่เป็นคนในโครงสร้างที่เราไว้วางใจที่สุดต่างหาก” คำพูดนั้นทำให้รินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ความโกรธขึงเรื่องที่ถูกจับมือถือแขนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดในฐานะหัวหน้าทีมวิศวกรที่คุมโปรเจกต์หลักของบริษัท เธอดึงข้อมือตัวเองกลับมาเป็นอิสระได้สำเร็จ แม้ผิวเนื้อตรงนั้นจะยังร้อนผ่าวด้วยร่องรอยสัมผัสของอีกฝ่าย “หมายความว่ายังไงคะ ข้อมูลพาสเวิร์ดเข้าระบบกลางมีแค่คุณกับฉันที่มีสิทธิ์อนุมัติระดับสูง หรือคุณจะบอกว่า...” รินรดาหรี่ตาลง ตั้งข้อสังเกตอย่างรวดเร็วสมกับเป็นคนเจ้าระเบียบ “ไม่ใช่ฉัน และมั่นใจว่าคุณก็ไม่ใช่” พายตัดบท ฉวยแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมาเปิดกางออกให้เห็นหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงแผนผังองค์กรขนาดยักษ์ นิ้วเรียวชี้ไปยังชื่อหนึ่งที่ทำเอารินรดาต้องเบิกตากว้าง “พี่กรณ์... รองประธานฝ่ายปฏิบัติการ คนสนิทของท่านประธานไงคะ ที่กำลังเดินเกมสกัดขาเราอยู่เบื้องหลัง” บรรยากาศในห้องทำงานกระจกใสพลันเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวราวกับจะเยาะเย้ยความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเธอ ทั้งรินรดาและพายต่างเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในบริษัทแห่งนี้ คนหนึ่งยึดมั่นในกฎระเบียบและความถูกต้องทุกกระเบียดนิ้ว ขณะที่อีกคนพร้อมแหกทุกกฎเพื่อให้งานสำเร็จลุล่วงและได้ผลกำไรสูงสุด แต่ในวินาทีนี้ ศัตรูตัวฉกาจกลับต้องมานั่งอยู่บนเรือลำเดียวกัน ท่ามกลางพายุลูกใหญ่ที่กำลังโหมกระหน่ำซัดเข้าใส่ “ทำไมเขาต้องทำแบบนั้น โปรเจกต์นี้สำเร็จ บริษัทก็ได้ประโยชน์มหาศาลไม่ใช่หรือไงคะ” รินรดาขมวดคิ้วมุ่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว “ประโยชน์น่ะใช่ค่ะ แต่ไม่ใช่ประโยชน์ของบริษัท... มันคือประโยชน์ของกลุ่มทุนคู่แข่งที่พร้อมจะซื้อหุ้นกว้านซื้อบริษัทเราต่างหากล่ะคะ” พายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเยือกเย็นและดุดันที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “พี่กรณ์รับเงินใต้โต๊ะเพื่อบีบให้เราส่งมอบงานล่าช้า ถ้าเราเคลียร์ฐานรากไม่ทันสิ้นเดือนนี้ ค่าปรับจะพุ่งสูงจนบริษัทล้มละลาย และตอนนั้น... เขาจะกว้านซื้อหุ้นที่เหลือในราคาถูกเหมือนได้เปล่า” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกชาหนบลามเลียไปทั่วปลายนิ้ว โปรเจกต์นี้คือหยาดเหงื่อแรงงานและความฝันทั้งชีวิตของเธอในฐานะวิศวกรหญิง เธอไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายมันลงง่ายๆ แน่นอน “แล้วเราจะนั่งรอให้เขาเตะโด่งออกจากโปรเจกต์นี้เหรอคะ?” รินรดาเชิดหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวจนพายถึงกับมองค้างไปชั่วขณะ “นั่นสินะคะ... คนอย่างรินรดาไม่มีทางยอมจำนนอยู่แล้ว” พายยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายจนน่าหมั่นไส้ “งั้นเรามาทำข้อตกลงกันหน่อยดีไหมคะ ในเมื่อพวกมันเล่นสกปรก เราก็คงต้องเล่นนอกตำราบ้าง... ยอมร่วมมือกับยัยวิศวกรสายดิ่งอย่างฉันสักตั้งไหมล่ะคะ คุณริน” รินรดามองหน้าอีกฝ่ายอย่างชั่งใจ รู้ทั้งรู้ว่าการกระโดดลงไปเล่นเกมการเมืองในบริษัทกับพายเปรียบเสมือนการเดินเข้าไปในกองไฟ แต่เมื่อหันไปมองแฟ้มเอกสารความเสียหาย เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว มือเรียวเอื้อมออกไปจับขอบโต๊ะแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของนักบริหารสาวนิ่ง “ก็ได้ค่ะ... แต่ถ้าเกมนี้จบลง ฉันขอให้คุณเลิกกวนประสาทฉันสักที” “เรื่องนั้นรับปากไม่ได้หريكค่ะ เพราะการได้แกล้งคุณ... มันสนุกกว่างานโปรเจกต์ร้อยเท่าเลยล่ะค่ะ” พายหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ท่ามกลางความตึงเครียดที่ยังคงคุกรุ่น แต่ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะกางแผนผังโต้กลับและวางแผนขั้นเด็ดขาด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—ก่อนที่ลูกบิดประตูจะหมุนเปิดออกเองโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของ ‘คิน’ เพื่อนสนิทหนุ่มผู้กุมความลับทุกอย่างของรินรดาเดินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือหนากำสมาร์ทโฟนแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ริน! พาย! แย่แล้วล่ะ...” คินหอบหายใจรัว ราวกับเพิ่งวิ่งหนีตายมาจากสนามรบ “เมื่อกี้... มีประกาศด่วนจากห้องประชุมใหญ่ ประธานเรียกประชุมฉุกเฉินสิบนาทีนี้... และหัวข้อวาระคือ ‘การถอดถอนคุณออกจากตำแหน่งหัวหน้าทีมวิศวกรโยธา’ ทันทีครับ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเส้นทางความสัมพันธ์อันร้อนแรงของพวกเธอนะคะ