แผนซ้อนแผน

เอกสารรายงานงบประมาณโครงการก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำมูลกว่าสามร้อยหน้า ถูกสะบัดปิดลงบนโต๊ะไม้สักทองเสียงดังสนั่นจนคินสะดุ้งโหยง “ถอดถอนกะทันหันอย่างนั้นหรือคะ... น่าขันสิ้นดี” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าสวยคมเรียบเฉยจนเย็นเยียบ ทว่าดวงตากลับพะเนียงไปด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธ ร่างเพรียวในชุดสูทสีเทาเข้มยืนกอดอกนิ่งสนิท แม้ข่าวการถูกหักหลังจากบอร์ดบริหารจะมาเยือนราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ แต่เธอกลับไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งงันที่น่ากลัวราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังเล็งเหยื่อ “ใช่ครับริน! ทางฝั่งรองประธานธนดลเอาเอกสารเท็จเรื่องรอยร้าวของคานสะพานชุดเดิมมายื่นเสนอในที่ประชุมใหญ่ อ้างว่าคุณประมาทเลินเล่อจนโครงสร้างอาจพังทลาย ประธานบอร์ดเลยคล้อยตามและเรียกประชุมด่วนตอนนี้เลย!” คินละล่ำละลักรายงานพลางเช็ดเหงื่อตามไรผม ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกนั้นเอง มือเรียวบางของใครอีกคนก็เอื้อมมาแตะลงบนหัวไหล่ของรินรดาเบาๆ พายไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากของนักบริหารสาวสุดมั่นคนนี้กลับเต็มไปด้วยความท้าทาย เธอปรายตามองคินก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “ตื่นเต้นอะไรกันคะคุณคิน แค่หมาลอบกัดเห่าเสียงดังในสภา กะอีแค่วาระถอดถอนปลอมๆ แบบนี้ รินเขาไม่สะดุ้งสะเทือนหรอกค่ะ จริงไหมคะคุณหัวหน้าทีมวิศวกร” รินรดาหันขวับไปสบตากับคนข้างกาย หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยกระแสความอบอุ่นแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ดวงตาสองคู่ประสานกันในความเงียบเพียงเสี้ยววินาที ทว่ามันเต็มไปด้วยความเข้าใจและการอ่านเกมกันขาดอย่างทะลุปรุโปร่ง “เกมยังไม่จบ... อย่าเพิ่งนับศพทหารค่ะพาย” รินรดาผ่อนลมหายใจยาว เหยียดยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นเกมการเมืองสกปรกนัก เราก็แค่จัดชุดใหญ่ให้สมเกียรติพวกเขาหน่อยก็เท่านั้น” “เยี่ยมมากค่ะ สมเป็นรินของพาย” พายหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์ “แผน A ที่เราเตรียมไว้สำหรับรับมือพวกมันตั้งแต่สัปดาห์ก่อน คงถึงเวลาเอามาปัดฝุ่นใช้จริงแล้วล่ะค่ะ... ว่าแต่ คุณรินรดาคะ พร้อมจะไปตบหน้าคนในห้องประชุมใหญ่กับพายหรือยังคะ?” “คำถามนี้น่าตีเสียจริง ใครกันแน่ที่จะเป็นคนเปิดฉากก่อน” รินรดาปรายตามองคอนแทกต์เลนส์สีเข้มของพายที่กำลังจ้องตรงมาด้วยความท้าทาย แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด แต่เคมีระหว่างพวกเธอกลับร้อนแรงเสียจนคินที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องแอบกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปถอยหลังก้าวหนึ่งด้วยความเกร็ง “งั้นก็อย่ารอช้าเลยค่ะ ปล่อยให้หมามันเห่าไปนาน เดี๋ยวคอแห้งกันพอดี” สิบนาทีต่อมา ประตูห้องประชุมใหญ่สีชาบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงผลักจากมือเรียวของรินรดา เสียงถกเถียงกันเซ็งแซ่ภายในห้องพลันเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจากบอร์ดบริหารนับสิบชีวิตพุ่งเป้ามาที่เธอและพายที่เดินตามติดเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามราวกับนางพญา “อ้าว... คุณรินรดา มาพอดีเลยนะคะ ทางเรากำลังพูดถึงความบกพร่องในการทำงานของคุณพอดี” ธนดล รองประธานวัยกลางคนแย้มยิ้มเยาะเย้ย ชูแฟ้มเอกสารในมือขึ้นสูง “คุณมีอะไรจะแก้ตัวไหมครับ กับข้อกล่าวหาเรื่องความปลอดภัยของโครงสร้างสะพาน ที่อาจทำให้บริษัทเราเสื่อมเสียชื่อเสียงระดับประเทศ” รินรดาไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน เธอเดินตรงไปยังที่นั่งหัวโต๊ะอย่างมั่นคง วางกระเป๋าเอกสารลงเสียงดังสนั่นจนคนถามหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองทุกคนในห้องด้วยความเหยียดหยามเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “แก้ตัวเหรอคะ? ดิฉันคิดว่าคำนี้คงเหมาะกับคุณธนดลมากกว่านะคะ ที่ต้องมานั่งปั้นน้ำเป็นตัว สร้างเอกสารเท็จเรื่องรอยร้าวในรายงานฉบับที่สาม” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องประชุม “คุณรินรดา! พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะ นั่นคือมติของคณะกรรมการตรวจสอบ!” ธนดลตบโต๊ะเสียงดังลั่นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “กรรมการตรวจสอบ หรือกลุ่มคนที่รับสินบนใต้โต๊ะจากบริษัทคู่แข่งกันแน่คะ?” พายแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหวานหยด ทว่าเฉียบคมบาดลึก เธอกดรีโมทในมือ ส่งภาพเอกสารเส้นทางการเงินจำนวนมหาศาลขึ้นบนจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมทันที! ภาพตัวเลขและชื่อบัญชีธนาคารปลายทางที่เป็นชื่อของญาติสนิทธนดลปรากฏหร่าเด่นชัดท่ามกลางความเงียบงัน ทุกคนในห้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ธนดลหน้าถอดสีทันที เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า “นี่มัน... อะไรกัน!” ประธานบอร์ดอาวุโสขมวดคิ้วมุ่น หันไปจ้องหน้าธนดลเขม็ง “ยังไม่หมดแค่นี้นะคะท่านประธาน” พายยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ก้าวเข้าไปยืนใกล้รินรดาจนไหล่แทบชิดกัน ก่อนจะส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปยังจอภาพ “ไฟล์เสียงสนทนาระหว่างคุณธนดลกับตัวแทนบริษัทรับเหมาคู่แข่ง ที่กำลังวางแผนใส่ร้ายคุณรินรดาเมื่อคืนนี้... อยากให้ดิฉันเปิดให้ที่ประชุมฟังตอนนี้เลยไหมคะ หรือจะเก็บไว้เปิดให้ตำรวจฟังที่สถานีดีล่ะคะ?” ธนดลทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ทันทีอย่างไร้เรี่ยวแรง มือสั่นเทาจนถือแฟ้มเอกสารไม่อยู่ รินรดาเหลือบมองพายที่ยืนอยู่ข้างกาย ความรู้สึกชื่นชมและคลั่งไคล้ระลอกใหญ่ตีตื้นขึ้นมาในอกจนเธอต้องซ่อนรอยยิ้มไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม พายฉลาดเป็นกรดและรู้ทันเกมของอีกฝ่ายเสมอ สมกับที่เป็นนักบริหารสาวผู้กุมชัยชนะในทุกสนามรบ “ประชุมวาระนี้... คิดว่าคงไม่ต้องลงมติถอดถอนอะไรแล้วกระมังคะท่านประธาน” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ พลางโน้มตัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ “เพราะคนที่จะต้องออกจากห้องนี้ไป... น่าจะเป็นคนที่ทุจริตมากกว่าค่ะ” เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ทว่าไม่ใช่จากกรรมการบอร์ดคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นเสียงปรบมือที่เต็มไปด้วยความชื่นชมจากพายที่หันมามองเธอด้วยสายตากรุ้มกริบ รินรดาแอบซ่อนรอยยิ้มบางๆ ไว้ที่มุมปาก หัวใจเต้นแรงในจังหวะที่แปลกออกไป—มันทั้งตื่นเต้น เร่าร้อน และพึงพอใจอย่างที่สุด ทว่า ในขณะที่เกมกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามของพวกเธอ ประตูห้องประชุมบานเดิมก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต ร่างสูงโปรดของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เส้นผมสีเข้มและนัยน์ตาคู่คมที่กวาดมองมาราวกับจงใจสร้างความปั่นป่วน “ว오... เล่นสนุกอะไรกันอยู่เหรอคะ ดูท่าทางจะบันเทิงกันน่าดูเลยนี่คะ... คุณรินรดา, คุณพาย” รินรดาชะงักกึก หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนขวางประตูอยู่ ดวงตาสองคู่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าเกมที่พวกเธอคิดว่าวางแผนไว้อย่างรัดกุม กลับมีตัวแปรลับที่น่ากลัวกว่าก้าวเข้ามาขัดจังหวะในวินาทีสุดท้าย! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มด่ำความแซ่บและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดเร่าร้อนของรินรดาและพายนะคะ หวังว่าจะฟินจิกหมอนและเตรียมตัวรับมือกับความระอุในตอนต่อไปกันไหว แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — กลิ่นลิลลี่สีขาว