ความลับในแฟ้มเอกสาร

แฟ้มสีน้ำเงินเข้มบนโต๊ะทำงานของพายไม่ได้ล็อกกุญแจ... นั่นคือความสะשלแเพร่งข้อแรกที่รินรดาพบ หลังจากค่ำคืนอันยาวนานในไซต์งานที่เพิ่งผ่านพ้นไป วิศวกรสาวร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานเงียบเชียบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือปניםกลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาคู่คมไม่ใช่ความสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบตามสไตล์ของเจ้าของห้อง หากแต่เป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่โผล่พ้นสันแฟ้มออกมาครึ่งหนึ่ง ตัวอักษรสีแดงเข้มคำว่า *'Confidential'* ประทับหราไว้อย่างชัดเจนจนหัวใจของคนที่ตั้งใจจะมาหยิบแปลนก่อสร้างถึงกับกระตุกวูบ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะตอกหมุดและคำนวณโครงสร้างเหล็กอย่างแม่นยำ กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปแตะสันแฟ้มนั้น ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา... พายทำตัวเหมือนคนมีความลับ เจ้าแม่โปรเจกต์ผู้มั่นใจในตัวเองสูงคนนั้นมักจะหลบเลี่ยงสายตา ยิ้มกลบเกลื่อนทุกครั้งที่พูดถึงงบประมาณส่วนเกิน หรือแม้กระทั่งตอนที่คินเพื่อนสนิทของเธอเอ่ยปากแซวเรื่องนักลงทุนลึกลับ พายมักจะตัดบทด้วยการยื่นข้อเสนอสุดแสบมาเบี่ยงเบนความสนใจเสมอ *แต่ครั้งนี้... ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ อีกแล้ว* รินรดาดึงแฟ้มเอกสารออกมาเปิด ปลายนิ้วพลิกกระดาษแผ่นแรกผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งสะดุดตากับรายงานการเงินฉบับจริงที่ไม่เคยถูกส่งเข้าที่ประชุมใหญ่ ตัวเลขมหาศาลสีแดงฉานระบุชัดเจนถึงสภาวะขาดทุนที่ถูกปกปิดไว้ และชื่อของผู้ถือหุ้นใหญ่เบื้องหลังบริษัทรับเหมาคู่แข่ง... ก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกจากเครือญาติสายตรงของพายเอง "คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ ริน..." เสียงทุ้มหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน ทำเอารินรดาสะดุ้งสุดตัวจนแฟ้มในมือแทบหลุดร่วง พายยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองมาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มที่มักจะประดับบนริมฝีปากบางเฉียบหายวับไปกับตา เหลือเพียงความนิ่งงันที่น่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือยามเงີบหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย "ฉันควรถถามคุณมากกว่าค่ะพาย... ว่านี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมคุณถึงต้องร่วมมือกับบริษัทนั้น เพื่อฮุบโปรเจกต์นี้ตั้งแต่แรก ทั้งที่รู้ว่ามันจะทำให้ทีมวิศวกรของเราต้องเดือดร้อนไปด้วย" พายไม่ตอบทันที ดวงตากลมโตคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉย เจ้าตัวค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างระหงหยุดยืนตรงหน้ารินรดา ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายความเย้ายวนที่คุ้นเคยถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่เฉียบคมราวกับใบมีด "คุณอยากรู้ความจริงเหรอคะ รินรดา..." พายเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าทุกคำกลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ มือเรียวเอื้อมมาแตะที่มุมกระดาษในมือของวิศวกรสาว ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบสัมผัสโดนหลังมือของรินรดาจนคนตัวสูงกว่าต้องชะงัก "บางที... ความจริงที่คุณเพิ่งเห็น อาจจะไม่ได้น่ากลัวเท่ากับสิ่งที่คุณยังไม่รู้นะคะ" รินรดาใจเต้นแรงระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่พายจงใจใช้ครอบงำเธอ และสายตาคู่คมที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง "หมายความว่ายังไงคะพาย อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ" รินรดากลั้นใจแข็งขืน ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง แต่พายกลับก้าวตามเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิม จนแผ่นหลังของรินรดาชนเข้ากับชั้นวางหนังสือด้านหลังอย่างจัง พายใช้มือข้างหนึ่งค้ำชั้นหนังสือไว้ กักขังร่างของรินรดาให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย ใบหน้าสวยเฉี่ยวยื่นเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้ม ทำเอาสติที่พยายามประคับประคองมาตลอดพังทลายลงในพริบตา "ฉันไม่ได้เปลี่ยนเรื่องค่ะ..." พายกระซิบชิดริมฝีปาก รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงต้องทำแบบนี้... คุณต้องสัญญามาก่อน ว่าคุณจะไม่มีวันเดินจากฉันไปไหน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามด้วยความสับสนและคลั่งรักในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางหลักฐานการหักหลังและปมปัญหาใหญ่หลวงที่กำลังพังทลายโปรเจกต์ พายกลับใช้ความรู้สึกของพวกเธอมาต่อรองในวินาทีความเป็นความตายนี้เสียอย่างนั้น นิ้วเรียวของพายเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าแก้มของรินรดาแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดแย้งกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่พายจะโน้มใบหน้ากระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้รินรดานิ่งค้างไปสนิท "...เพราะเอกสารในมือนั่น มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของความลับทั้งหมด ที่มีแต่คุณคนเดียวเท่านั้น... ที่ฉันยอมให้รู้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้เสมอนะคะ