ความไว้ใจที่สั่นคลอน

เอกสารบนโต๊ะทำงานสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระแทกจากปลายนิ้วเรียวที่จงใจกดลงน้ำหนัก รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคน0ที่เพียรยืนค้ำหัวเธอมาเกือบสิบนาทีแล้ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนจางๆ ที่ลอยวนอยู่รอบตัวทำให้เธอรู้ดีว่าเป็นใครโดยไม่ต้องเสียเวลาเงยหน้ามอง “อธิบายมาสิคะ คุณวิศวกรคนเก่ง” น้ำเสียงของพายไม่ได้เหวี่ยงวาด แต่มันนิ่งสนิท—ซึ่งนั่นอันตรายกว่าการตะคอกเป็นไหนๆ “เอกสารปรับเปลี่ยนโครงสร้างฐานรากโปรเจกต์คอมเพล็กซ์โซน B นี่มันหมายความว่ายังไงคะ ทำไมตัวเลขงบประมาณถึงถูกตัดทอนลงไปเกือบสี่สิบล้าน โดยที่คุณเซ็นอนุมัติผ่านมันไปโดยไม่บอกฉันสักคำ” รินรดายังคงก้มหน้าตรวจแปลนในมือต่อ ปากกาแลมี่ในมือหมุนวนอย่างเชื่องช้า “มันเป็นเรื่องทางเทคนิคค่ะคุณพาย โซน B มีปัญหาเรื่องชั้นดินดาน การดึงงบส่วนนั้นมาถมทรายบดอัดแน่น จะช่วยเซฟความเสี่ยงในระยะยาวได้ดีกว่าการตอกเสาเข็มลึกตามแปลนเดิม” “แล้วทำไมฉันถึงเพิ่งมารู้เรื่องนี้เอาวันที่ผู้รับเหมาโทรมาโวยวายกับฝ่ายบริหารล่ะคะ?” พายโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างเธอกับรินรดาลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววขี้เล่นและคลั่งรักมาตลอด ตอนนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “คุณลืมไปแล้วเหรอคะว่าเราตกลงกันไว้ยังไง... เรื่องโปรเจกต์นี้ ทุกการตัดสินใจต้องผ่านฉันก่อน!” รินรดาเงยหน้าขึ้นในที่สุด แววตาคู่คมเยียบเย็นจนน่ากลัว เธอกระแทกแฟ้มเอกสารปิดเสียงดังสนั่นจนพายสะดุ้งเล็กน้อย “ถ้าฉันต้องมารอคุณอนุมัติทุกขั้นตอนที่มีความเสี่ยงเรื่องความปลอดภัย ตึกนั้นคงถล่มลงมาทับหัวคนงานก่อนที่คุณจะเซ็นชื่อเสร็จด้วยซ้ำค่ะ” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เผชิญหน้ากับนักบริหารสาวคนเก่งแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน “งานวิศวกรรมไม่ใช่เกมธุรกิจนะคะคุณพาย ที่คุณจะมานั่งคำนวณแต่ตัวเลขกำไรขาดทุนบนกระดาษ โดยไม่สนใจว่าฐานรากมันจะรับน้ำหนักไหวไหม!” “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!” พายขึ้นเสียงบ้าง ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์จากห้องประชุมผู้บริหารขาดผึ่ง “แต่คุณกำลังข้ามหน้าข้ามตาฉัน รินรดา! คุณทำเหมือนฉันเป็นแค่ตัวประกอบในโปรเจกต์นี้ ทั้งๆ ที่... ทั้งๆ ที่เอกสารในมืือนั่น มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของความลับทั้งหมด ที่มีแต่คุณคนเดียวเท่านั้น... ที่ฉันยอมให้รู้” ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมกับเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย พายเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยความน้อยใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดมั่นใจมาตลอด รินรดาชะงักไป หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกระตุกวูบ ภาพแฟ้มเอกสารลับที่เธอแอบดึงออกมาจากห้องทำงานประธานบริษัทเมื่อคืนแวบเข้ามาในหัว... เอกสารที่ระบุว่าโปรเจกต์นี้มีเบื้องหลังเป็นการฟอกเงิน และพายกำลังเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องบริษัทของครอบครัวไว้ เธอเลือกที่จะเงียบและจัดการแก้ปัญหาโครงสร้างเพื่อช่วยพายโดยไม่บอก เพราะไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงมากกว่านี้ แต่เธอกลับสนกลายเป็นคนโง่ในสายตาพายไปเสียได้ “ฉัน... ทำเพื่อคุณนะ” รินรดาเผลอหลุดปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม ทว่ามันกลับสายเกินไป “เพื่อฉัน?” พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาสสมเพชตัวเองปะปนกับความผิดหวัง “คุณทำเพื่อศักดิ์ศรีความเป็นวิศวกรผู้แสนดีของคุณต่างหากล่ะคะรินรดา! คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยตั้งแต่แรก... คุณเห็นฉันเป็นแค่เด็กเอาแต่ใจที่วันๆ เอาแต่เล่นสนุกกับตัวเลขสินะคะ” “พาย ฟังฉันก่อน—” “พอเถอะค่ะ!” พายยกมือขึ้นห้าม น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอเบ้า แต่เธอไม่มีวันยอมร้องไห้ให้รินรดาเห็นเด็ดขาด “ในเมื่อคุณคิดว่าตัวเองจัดการได้ทุกอย่าง... ก็เชิญทำงานคนเดียวไปเลยค่ะ ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องหน้างานของคุณอีก” พายสะบัดหน้าหนี หันหลังเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องทำงาน แต่จังหวะนั้นเอง ประโยคที่คินเคยเตือนเธอก็ลอยเข้ามาในหัว *‘ระวังนะริน ถ้าแกยังใช้วิธีแบกทุกอย่างไว้คนเดียว วันนึงแกจะไม่ได้เสียแค่โปรเจกต์... แต่แกจะเสียพายไปตลอดกาล’* รินรดากัดฟันกรอด ก้าวฉับๆ เข้าไปคว้าข้อมือเรียวของคนตรงหน้าไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะผลักประตูออกไป แรงดึงทำให้พายเซถลาชนเข้ากับแผงอกอุ่นของเธออย่างจัง กลิ่นวานิลลาลอยอบอวลเข้ามาปะทะจมูก พร้อมกับลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบ “ปล่อยนะคะ!” พายพยายามสะบัดข้อมือหนี แต่รินรดากลับยิ่งกระชับวงแขนโอบเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอยหนีไปไหน “บอกให้อยู่ฟังก่อนไงคะ!” รินรดากดเสียงต่ำ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอึดอัดและร้อนรนที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็น “คุณคิดว่าฉันอยากทำแบบนี้เหรอคะ? คุณคิดว่าเอกสารที่คุณถืออยู่มันมีแค่งบประมาณปรับโครงสร้างจริงๆ งั้นเหรอ!” พายชะงัก ดวงตาคู่โตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณ... หมายความว่ายังไง” รินรดาก้มหน้าลง กระซิบแนบชิดใบหูขาวเนียน เสียงของเธอลดระดับลงเหลือเพียงกระซิบแผ่วเบาที่สั่นเครือเล็กน้อย “เพราะเอกสารตัวจริงที่คุณถืออยู่... มันกำลังจะทำให้คุณติดคุกค่ะพาย และฉันกำลังพยายามเช็ดก้นให้คุณอยู่... รู้ไว้ซะด้วย!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที พายตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก สมองประมวลผลคำพูดของรินรดาที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ทว่าก่อนที่พายจะได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป— *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท และยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะผละออกจากกัน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยปราศจากการอนุญาต “อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคนหรือเปล่าเอ่ย?” เสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นเคยดีดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของ ‘มีน’ อดีตหุ้นส่วนโครงการและคู่แข่งคนสำคัญของพาย เธอยืนยิ้มระรื่นถือซองเอกสารสีน้ำตาลลับเฉพาะในมือ ก่อนจะกวาดสายตามองรินรดาที่ยังคงโอบกอดพายไว้แน่นด้วยรอยยิ้มเยาะ “พอดีฉันเอา ‘หลักฐานชิ้นสำคัญ’ ที่คุณพายกำลังตามหามาส่งให้... หวังว่าคงยังไม่สายเกินไปนะคะ ที่ความลับของบริษัทนี้จะถูกเปิดเผยซะที” รินรดากับพายสบตากันนิ่ง ลมหายใจสะดุดกึกพร้อมกันเมื่อรู้ตัวว่า... ความลับที่พยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะหลุดรอดออกไปในวินาทีนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักที่แสนจะพายุลูกใหญ่ในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะนะคะ