คำขอโทษที่เงียบเชียบ

"ถ้าคิดว่าความเงียบจะแก้ปัญหาได้ รินก็คงต้องบอกว่าคุณพายกำลังคิดผิดมหันต์เลยค่ะ" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เจือแววประชดประชันเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของวิศวกรสาว รินรดายืนกอดอก แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานกระจกใสที่สะท้อนเงาไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าเบื้องล่าง ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ทั้งหงุดหงิด ทั้งระอา และ... สั่นไหวอย่างน่าประหลาด พายไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจาคมคายเช่นเคย หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปดูภูมิฐานทว่ากลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวนิ่มด้วยท่าทางที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาที่รินรดานิ่งสนิท ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์และชั่งน้ำหนักบางอย่างในหัว เหตุการณ์เมื่อวินาทีที่แล้ว—ตอนที่ริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกันและลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้ม—ยังคงทิ้งร่องรอยความวาบหวามไว้ในความรู้สึก ความลับที่ทั้งคู่พยายามซ่อนเร้นภายใต้หน้ากากของความเป็น "ผู้บริหารโครงการ" และ "หัวหน้าวิศวกร" เกือบจะหลุดรอดออกไปหมดเปลือก หากพายไม่ถอยฉากออกมากเสียก่อนในวินาทีสุดท้าย "ใครบอกว่าฉันเงียบเพื่อแก้ปัญหาคะ" พายเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ ร่างเพรียวขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาหารินรดาช้าๆ ทีละก้าวอย่างจงใจสร้างแรงกดดัน "ฉันแค่กำลังคิดต่างหาก... ว่าจะเริ่มรื้อกำแพงที่คุณรินสร้างไว้ยังไงดี ให้มันพังครืนลงมาโดยที่คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" รินรดาขยับตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อระยะห่างระหว่างพวกเธอลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้หญิงตรงหน้าลอยเข้าแตะจมูก เจือกลิ่นอายความมั่นใจที่ชวนให้รู้สึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน "คุณพาย... ถอยไปเลยนะคะ อย่ามาใช้มุกนี้เลี่ยงประเด็น งานเอกสารงวดหน้าถ้าคุณยังตรวจไม่ผ่านเงื่อนไขโครงสร้างของริน ต่อให้คุณจะใช้สายตาแบบไหนมองมา มันก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกค่ะ" "เรื่องงานไว้ทีหลังเถอะค่ะ รินรดา" พายจงใจเน้นเสียงเรียกชื่อเต็มของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ ใบหน้าสวยเฉี่ยวยื่นเข้าไปใกล้จนเกือบชิด รินรดาต้องเอนตัวหนีจนแผ่นหลังแทบจะจมหายไปกับกระจกใส "สิ่งที่ฉันสนใจตอนนี้... ไม่ใช่ตัวเลขงบประมาณบ้าบอพวกนั้น แต่เป็นสายตาของคุณเมื่อกี้ต่างหาก ที่มันฟ้องว่าคุณกำลังพ่ายแพ้" "บ้าเหรอ!" รินรดาเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเรียบนิ่งเมื่อครู่เริ่มมีริ้วรอยความเขินอายแต่งแต้มจนลามไปถึงใบหู มือเรียวบางพยายามผลักไหล่ลาดของอีกฝ่ายให้ออกไปให้พ้นทาง แต่พายกลับคว้าข้อมือของเธอไว้ด้วยความรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมกระชับไว้อย่างมั่นคงจนสลัดไม่หลุด "ยอมรับเถอะค่ะว่าคุณใจสั่น" พายกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานและเว้าวอนในเสี้ยววินาที จนรินรดาที่ตั้งกำแพงไว้สูงลิ่วถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฉันรู้ว่าตัวเองเอาแต่ใจ และรู้ว่าวิธีง้อของฉันมันอาจจะกวนประสาทคุณ... แต่เชื่อเถอะค่ะ ว่าไม่มีใครยอมลงทุนทำอะไรบ้าๆ แบบนี้กับคุณหรอกนะ" รินรดาชะงัก ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปในดวงตาของพาย ความโกรธเคืองและมาดมั่นเมื่อครู่ถูกบั่นทอนลงทีละน้อยด้วยความจริงจังที่สะท้อนออกมาจากแววตาคู่คมนั้น พายไม่ได้กำลังเล่นสนุก... หรือถ้าเล่น มันก็เป็นเกมที่อีกฝ่ายเดิมพันด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มีจริง ๆ "คุณพายกำลังจะทำอะไรคะ..." รินรดาถามเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวในน้ำเสียงเจือความสั่นพร่าโดยที่เธอไม่สามารถควบคุมมันได้ พายไม่ตอบด้วยคำพูด แต่ใช้วิธีปฏิบัติการตามคำประกาศกร้าวของตัวเอง ร่างเพรียวไม่ได้ถอยห่างออกไป กลับยิ่งขยับเข้ามาแนบชิดขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน มืออีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมขึ้นมาแตะที่กรอบแว่นสายตาของรินรดาอย่างเบามือ ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดปัดผ่านสันจมูกโดร่งรั้นก่อนจะถอดแว่นตาออกให้อย่างนุ่มนวล เพื่อให้พวกเธอมองเห็นกันและกันได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆ อีกต่อไป รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นโครมครามรุนแรงรากระรัวกลองทัดในอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตราย เกินกว่าคำว่า "เซฟโซน" ที่พวกเธอเคยขีดเส้นเอาไว้เสียอีก แต่น่าแปลกที่ขาทั้งสองข้างกลับไร้ซึ่งแรงผลักไส มีเพียงความตื่นตระหนกและความหวานล้ำที่กำลังกัดกินสติทีละน้อย ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของความคลั่งรักและแรงปรารถนา รินรดากำลังจะยอมพ่ายแพ้ให้กับดวงตาคู่นั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของคินที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต เจ้าตัวส่งยิ้มกริ่มพร้อมกับชูเอกสารกองโตในมือขึ้นสูง โดยไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าบรรยากาศภายในห้องมันร้อนระอุและเฉียดฉิวขนาดไหน "ริน! ฉันเอาสรุปรายการคำนวณโครงสร้างล็อตใหม่มาให้—อุ๊ย ขอโทษทีค่ะ ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย หน้าตาพวกเธอสองคนดู... แดงๆ ชอบกลนะ" พายถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวด้วยใบหน้าเรียบเฉยราvatไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผิดกับรินรดที่รีบคว้าแว่นตาจากมือพายมาสวมใส่ลวกๆ พวงแก้มเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาจนเธอแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี และก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากแก้ตัวหรือไล่เพื่อนสนิทออกจากห้อง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของโครงการก่อสร้าง ที่ส่งภาพกล้องวงจรปิดรอบไซต์งานยามวิกาลเข้ามา... ภาพเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าโครงสร้างหลักของตึกที่ยังสร้างไม่เสร็จ พร้อมกับวัตถุบางอย่างในมือที่ทำให้ลมหายใจของรินรดากระตุกวูบ ...มันไม่ใช่แค่เรื่องความลับของเธอกับพายอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!