ข้อพิพาทในที่ประชุม

“ตัวเลขงบประมาณสามสิบล้านบาทที่หายไปในหมวดโครงสร้างฐานราก คุณรินรดาจะอธิบายให้บอร์ดบริหารฟังว่าอย่างไรคะ ในเมื่อหน้างานจริงกับรายงานการเบิกจ่ายมันสวนทางกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้” เสียงของประธานกรรมการอาวุโสในห้องประชุมใหญ่กระแทกกระทั้นจนบรรยากาศรอบโต๊ะประชุมตัวยาวเย็นเยียบลงถนัดตา รินรดากำปากกาในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นทรงเฉี่ยวไหววูบเพียงชั่วเสี้ยววินาที เธอเตรียมตัวมาดีที่สุดแล้วสำหรับโปรเจกต์นี้ แต่เกมการเมืองในองค์กรไม่เคยปรานีวิศวกรผู้ถือความตรงไปตรงมาเป็นสรณะ ก่อนที่รินรดาจะทันได้อ้าปากแก้ต่างด้วยข้อมูลทางเทคนิคที่เธอตรวจเช็คมาสามรอบซ้อน มือเรียวบางของใครบางคนก็แตะลงบนหลังมือของเธอที่วางอยู่ใต้โต๊ะประชุม ความอุ่นซ่านที่ส่งผ่านผิวเนื้อเรียกให้รินรดาต้องหันไปมอง พายส่งยิ้มมุมปากให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจชนิดที่ต่อให้ตึกถล่มลงมาตรงนี้ เจ้าตัวก็คงจะหาทางทำกำไรจากซากปรักหักพังได้สบายๆ “ดิฉันขออนุญาตชี้แจงแทนคุณรินรดาในส่วนของยุทธศาสตร์การบริหารความเสี่ยงและตัวเลขงบประมาณทั้งหมดค่ะ ท่านประธาน” พายขยับไมโครโฟนเข้าหาตัว น้ำเสียงราบเรียบ ทรงพลัง และกังวานชัดเจนสะกดทุกสายตาในห้องให้หันมามอง “เชิญค่ะ คุณพาย ในฐานะผู้บริหารโครงการ ถ้าตอบไม่เคลียร์ งานนี้คงต้องมีคนเซ็นใบลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบ” ประธานกรรมการพยักเพยิดอย่างไม่ไว้หน้า รินรดาเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนที่นั่งเคียงข้าง หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งตื่นตระหนกกับเกมเดิมพันที่สูงลิ่ว และหวั่นไหวกับความอบอุ่นจากฝ่ามือที่ยังคงกุมมือเธอไว้ใต้โต๊ะ พายไม่ได้แค่ช่วยเธอแก้หน้า แต่ผู้หญิงคนนี้กำลังเอาตำแหน่งและชื่อเสียงของตัวเองมาวางไว้บนตาชั่งเดียวกัน “งบประมาณสามสิบล้านที่หายไปตามที่คุณประธานตั้งข้อสังเกต แท้จริงแล้วไม่ได้สูญหายอย่างไร้ร่องรอยค่ะ แต่มันถูกโยกย้ายไปใช้ในมาตรการเร่งด่วนเพื่อเสริมความปลอดภัยขั้นสูงสุดให้กับฐานราก ซึ่งเป็นไอเดียและสเปกวัสดุที่คุณรินรดากำหนดขึ้นมาเพื่อป้องกันความเสี่ยงในระยะยาว... พูดง่ายๆ คือ ถ้าเราไม่ยอมควักเงินก้อนนี้แก้ปัญหาตรงจุดนี้ตั้งแต่วันนี้ ในอีกสองปีข้างหน้า บริษัทเราอาจจะต้องจ่ายค่าเสียหายหลักร้อยล้านจากคดีฟ้องร้องเรื่องโครงสร้างทรุดตัวแทนค่ะ” พายพลิกไอแพดโชว์กราฟวิเคราะห์ความเสี่ยงขึ้นจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ ข้อมูลตัวเลขและโมเดลจำลองถูกอธิบายออกมาอย่างลื่นไหล ฉับไว และมีชั้นเชิง จนบอร์ดบริหารที่เคยทำหน้าถมึงทึงเริ่มพากันพยักหน้ารับอย่างใช้ความคิด “แต่ในรายงานการเบิกจ่าย มันไม่มีบันทึกข้อตกลงส่วนนี้ระบุไว้อย่างเป็นทางการนี่ครับ” กรรมการฝ่ายตรวจสอบบัญชีแย้งขึ้นมาทันควัน “นั่นเป็นความผิดพลาดในขั้นตอนการประสานงานของฝ่ายธุรการค่ะ ซึ่งดิฉันในฐานะผู้บริหารโครงการขอรับผิดชอบความล่าช้าด้านเอกสารไว้แต่เพียงผู้เดียว แต่ในแง่ของวิศวกรรมและการดำเนินงาน...” พายเว้นจังหวะเล็กน้อย หันมาสบตากับรินรดาด้วยประกายตาพราวระยับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิด “ดิฉันยืนยันว่า การตัดสินใจของคุณรินรดาถูกต้องและคุ้มค่าที่สุดสำหรับโปรเจกต์นี้ค่ะ เพราะถ้าไม่มีวิศวกรที่หัวรั้นและยึดมั่นในความปลอดภัยยิ่งกว่าชีวิตอย่างเธอ เราคงไม่มีอาคารที่ผ่านมาตรฐานสากลอย่างไร้ที่ติแบบนี้หรอกนะคะ” คำพูดหยอกเย้าแกมยกย่องที่แฝงความคลั่งรักกลายๆ กลางที่ประชุมใหญ่ เรียกเสียงฮือฮาเบาๆ จากคณะกรรมการบางท่าน รินรดาแอบซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ยัยตัวแสบ... นี่เธอใช้ที่ประชุมบอร์ดบริหารเป็นเวทีประกาศความคลั่งรักวิศวกรประจำตัวอย่างนั้นหรือไง บรรยากาศตึงเครียดที่เคยกดดันเริ่มคลี่คลายลงเมื่อประธานกรรมการถอนหายใจยาว ก่อนจะโบกมือเป็นเชิงอนุมัติ “เอาล่ะ ในเมื่อคุณพายยืนยันหนักแน่นขนาดนี้ และผลงานหน้างานก็พิสูจน์แล้วว่าปลอดภัยจริง เรื่องเอกสารตกหล่นให้รีบไปเคลียร์ให้จบภายในสัปดาห์นี้ ปิดวาระเรื่องงบประมาณแค่นี้ครับ” เสียงถอนหายใจโล่งอกดังขึ้นทั่วห้องประชุม ทันทีที่ประธานเดินออกไปพร้อมกับคณะกรรมการคนอื่นๆ รินรดาก็ทรุดตัวพิงพนักเก้าอี้ ปลดปล่อยความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดสองชั่วโมงเต็ม “เก่งมากค่ะคุณวิศวกร” พายโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดเจือจางผสานกับความอบอุ่นจากตัวอีกฝ่ายทำให้รินรดาต้องรีบหันหนีเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอาย “เก่งอะไรล่ะคุณเกือบทำให้ฉันตกงานตั้งแต่ยังอธิบายไม่จบด้วยซ้ำ” รินรดาแกล้งทำเป็นดุ พยายามดึงมือตัวเองออกจากอุ้งมือที่ยังคงกุมไว้แน่น แต่พายกลับกระชับมือให้แน่นขึ้นกว่าเดิม “ตกงานก็ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงดูเอง เงินเดือนโปรเจกต์นี้ของฉันทุ่มให้คุณคนเดียวหมดหน้าตักเลยดีไหมล่ะคะ” พายกระซิบเสียงพร่าริมใบหู น้ำเสียงเจือความขี้เล่นแต่นัยน์ตากลับจริงจังจนรินรดาต้องใจสั่น “พูดจาเหลาะแหละน่าพาย นี่ห้องประชุมนะ” รินรดาปรายตามองรอบห้องที่ตอนนี้เหลือเพียงแค่เธอกับคนเจ้าเล่ห์ “อ้าว ก็เมื่อกี้ในที่ประชุมคุณยังเงียบกริบให้ฉันออกหน้าแทบตาย ตอนนี้จะมาไล่ฉันเหรอคะ คนใจร้าย” พายทำหน้ามุ่ยอย่างน่ารัก ชวนให้คนมองหมั่นไส้จนต้องยื่นมือไปหยิกแก้มเนียนเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว “ใครใจร้ายกันแน่ คุณนั่นแหละที่ชอบมัดมือชกฉันตลอด” “มัดมือชกแล้วรักไหมล่ะคะ?” พายสวนกลับทันควัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนเรียวปากสวย รินรดาชะงักไปชั่ววินาที สมองตื้อตันจนหาคำมาเถียงไม่ทัน ได้แต่ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายออกมายากจะควบคุม ก่อนที่บทสนทนารสชาติหวานอมเปรี้ยวจะได้ดำเนินต่อไป ประตูห้องประชุมบอร์ดบริหารก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันด้วยแรงผลักที่ค่อนข้างแรงจนบานไม้กระแทกผนังเสียงดังสนั่น คินเพื่อนสนิทของรินรดาก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจราวกับเพิ่งวิ่งหนีตายมาไกล และประโยคแรกที่หลุดออกจากปากเขาก็ทำให้บรรยากาศสีชมพูเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา “ริน... พาย... พวกเธอรีบเปิดดูข่าวหน้าหนึ่งตอนนี้เลย! แผนกตรวจสอบภายในเพิ่งส่งเอกสารลับชุดใหม่ไปที่ ป.ป.ช. ...บอกว่าโปรเจกต์นี้มีการทุจริตคอร์รัปชันวงเงินร้อยล้าน และชื่อผู้เซ็นอนุมัติคนสุดท้าย... คือชื่อของพวกเธอสองคน!” ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างกลิ่นลิลลี่สีขาวเสมอค่ะ