มื้อค่ำที่ไร้ตรรกะ

"ถ้าคุณวิศวกรยังทำหน้าเครียดเหมือนตึกร้าวแบบนั้น ฉันจะถือว่าข้อเสนอเมื่อคืนไม่มีความหมายอะไรเลยนะคะ" เสียงหวานเจือความเอาแต่ใจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องทำงาน รินรดาถอนหายใจยาวพรืด เปลือกตากระตุกเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าพายไม่ได้มาเพื่อเคลียร์เรื่องแบบแปลนโครงสร้างตึกระฟ้าตามที่นัดหมาย แต่เจ้าแม่โปรเจกต์สาวกลับยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยชุดเดรสสั้นสีดำที่ขัดกับกฎระเบียบนิรภัยของไซต์งานอย่างสิ้นเชิง ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับเต็มไปด้วยความท้าทาย "นี่มันเวลางานค่ะคุณพาย แล้วสภาพชุดของคุณ..." รินรดาปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความระอา "ถ้าเกิดเหล็กเส้นบาดขาขึ้นมา ฉันคงไม่มีเวลามาปฐมพยาบาลให้หรอกนะ" "เป็นห่วงกันเหรอคะ?" พายก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ตัวเลขอัตราส่วนโครงสร้างที่รินรดากำลังคำนวณอยู่ถูกปลายนิ้วเรียวปัดปิดพับลงอย่างไร้เยื่อใย "เลิกหมกมุ่นกับตัวเลขพวกนั้นแล้วไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่าค่ะ สมองของคุณต้องการน้ำตาล... และต้องการฉันด้วยในเวลาเดียวกัน" "ความมั่นใจของคุณนี่มันเกินลิมิตวิศวกรรมทุกสถาบันจริงๆ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ แต่กลับไม่ยอมขยับตัวหนีตอนที่ร่างบางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัว "หิวใช่ไหมล่ะคะ? ตามฉันมาค่ะ วันนี้ฉันจะพาไปเปิดโลก" พายคว้าข้อมือเรียวของวิศวกรสาวแล้วออกแรงดึงทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ รถสปอร์ตคันหรูถูกทิ้งไว้ในลานจอดรถของสำนักงาน รินรดาขมวดคิ้วมุ่นเมื่อพายพาเธอเดินลัดเลาะผ่านตรอกซอกซอยย่านเมืองเก่าที่เต็มไปด้วยตึกแถวโบราณและสายไฟระโยงระยาง ไม่มีร้านอาหารหรูหราติดแอร์ ไม่มีดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ มีเพียงกลิ่นควันจากเตาถ่าน กลิ่นน้ำมันพริกเผา และเสียงตะหลิวกระทบกระทะเหล็กที่ดังระรัวท่ามกลางแสงไฟนีออนสีส้มสลัว "คุณพาย... บอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่แผนกำจัดคู่แข่งทางธุรกิจด้วยอาหารข้างทาง" รินรดาหยุดยืนกอดอก มองหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวหลอดโบราณที่มีโต๊ะพลาสติกตั้งอยู่ริมฟุตบาท "ปากร้ายจังเลยนะคะ" พายหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ลากเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กมาขนาบข้างแล้วบังคับให้รินรดานั่งลง "ร้านนี้เปิดมาสามสิบปีแล้วค่ะ สมัยเด็กๆ ฉันเคยแอบหนีคนขับรถมานั่งกินลับหลังคุณพ่อ... อร่อยจนลืมตรรกะทางเศรษฐศาสตร์ไปเลยล่ะ ลองดูสิคะ" จานก๋วยเตี๋ยวหลอดร้อนๆ ถูกวางลงตรงหน้า ควันสีขาวกรุ่นลอยขึ้นปะทะใบหน้าสวยคม รินรดากะพริบตาปริบๆ หญิงสาวผู้คุ้นเคยกับสเต็กมีเดียมแรร์และไวน์ราคาแพงในห้องอาหารชั้นดาดฟ้า กำลังมองตะเกียบไม้ในมือด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูก "กินสิคะ หรือต้องให้ฉันป้อนเหมือนตอนตรวจงานเมื่อคืน?" พายกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์จนคนฟังต้องรีบหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นเข้าปากทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวบนพวงแก้ม รสชาติกลมกล่อมของเส้นก๋วยเตี๋ยวเหนียวนุ่ม ซอสหวานเค็มกำลังดี และกุ้งแห้งตัวโตกระจายอยู่ในปาก รินรดานิ่งงัดไปชั่วขณะ ยอมรับในใจเงียบๆ ว่ามันอร่อยกว่าอาหารหรูหราจานละหลายพันบาทเสียอีก "เป็นไงคะ? ไร้ตรรกะใช่ไหมล่ะ แต่อร่อยจนหยุดไม่ได้" พายยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายสะท้อนแสงไฟข้างทาง รินรดามองรอยยิ้มนั้นแล้วพลانรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะไปหลายรอบ "ก็... ไม่เลวค่ะ" รินรดาพึมพำเบี่ยงสายตาไปมองทางอื่น ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างเก้อเขิน บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นและแปลกใหม่ เสียงจอแจของผู้คน เสียงรถวิ่งผ่านไปมา กลับถูกกรองออกไปเหลือเพียงเสียงหัวใจของกันและกัน พายใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางมองคนปากแข็งที่กำลังตั้งใจกินก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าด้วยแววตาสนอกสนใจ รอยยิ้มอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนักบริหารสาวถูกส่งให้รินรดาอย่างไม่ปิดบัง "ริน..." "คะ?" "ถ้าเราคบกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ คุณคิดว่าโครงสร้างความสัมพันธ์ของเราจะรับแรงกระแทกไหวไหมคะ?" คำถามจริงจังถูกโยนออกมาท่ามกลางบรรยากาศริมถนน รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่ไม่มีแววหยล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลย ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากตอบคำถามที่สั่นคลอนหัวใจดวงนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก็ทอดทับลงมาบนโต๊ะอาหารเสียก่อน "อ้าว... คุณพาย? ไม่คิดว่าจะเจอคนระดับผู้อำนวยการมานั่งกินของข้างทางแบบนี้ด้วยนะครับ" รินรดาขมวดคิ้วทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี—'ธน ัท' สถาปนิกคู่ปรับคนสำคัญของพาย ยืนยันรอยยิ้มเยาะอยู่ที่มุมปาก โดยมีหญิงสาวอีกคนยืนคล้องแขนอยู่ข้างกาย พายหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนจากความอบอุ่นเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ รินรดาจะรับมือกับศึกนอกรอบครั้งนี้ยังไง ห้ามพลาดตอนต่อไปเด็ดขาดค่ะ!