คำถามที่ไร้คำตอบ

"คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่คะ พาย" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้ดัง แต่มันคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว เอกสารโครงการรีโนเวทตึกเก่าถูกผลักออกห่างจากตัวเธอเล็กน้อย เพื่อเว้นระยะห่างระหว่างเธอกับหญิงสาวอีกคนที่กำลังส่งยิ้มบางเบามาให้ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความตกใจแม้แต่น้อย มีเพียงประกายระยิบระยับที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดใจทุกครั้งยามที่ได้มอง พายหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นฟังดูรื่นหูในสถานการณ์ปกติ แต่มันกลับสร้างคลื่นความรำคาญใจให้วิศวกรสาวเจ้าระเบียบอย่างเธอเสียเหลือเกิน "เกมเหรอคะ? ฟังดูน่าสนุกดีนี่ริน แต่พายไม่เคยเล่นเกมกับงาน... และยิ่งไม่เคยเล่นเกมกับคุณ" พายย่างสามขุมเข้ามาใกล้ โต๊ะทำงานตัวใหญ่กลายเป็นเพียงเส้นกั้นบางๆ ระหว่างคนทั้งสอง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นดอกไม้จางๆ ลอยมาแตะจมูก รินรดากัดริมฝีปากแน่น เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอนี่แหละคือเจ้าของห้องนี้ ทำไมเธอต้องเป็นฝ่ายถอยให้คนเจ้าเล่ห์อย่างพายด้วยเล่า! "อย่ามาเฉไฉค่ะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น สบตากับอีกฝ่ายตรงๆ "เอกสารงวดนี้ สัญญาว่าจ้างบริษัทซับคอนแทรคทำความสะอาด และตารางเวลาเข้าพื้นที่... ทุกอย่างมันถูกปรับเปลี่ยนโดยที่คุณข้ามหัวฉันไปสั่งการกับผู้รับเหมาโดยตรง ทั้งที่ในฐานะวิศวกรคุมงาน ฉันต้องเป็นคนอนุมัติก่อน ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น?" คิ้วเรียวสวยของพายเลิกขึ้นเล็กน้อย เธอโน้มตัวลงมาท้าวแขนกับขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องกลั้นหายใจ ระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนสามารถมองเห็นแพขนตางอนงามและเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่นั้นได้ "ก็เพราะว่า... ถ้าผ่านกระบวนการปกติของคุณ รินคงใช้เวลาตรวจเอกสารวนไปวนมาอีกสามวันแปดวัน แถมยังหาช่องโหว่มาบ่นพายหูชาอีกรอบน่ะสิคะ" พายกระซิบเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความดื้อรั้นเอาไว้เต็มเปี่ยม "พายแค่อยากให้งานมันเดินหน้าเร็وขึ้น และ... อยากหาเรื่องมาคุยกับคุณให้มันบ่อยขึ้นด้วย ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลยนี่คะ" คำตอบหน้าตาเฉยทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอนึกอยากจะหยิบแฟ้มเอกสารฟาดหน้าสวยๆ นั่นสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้จริงๆ "นี่คุณเห็นงานของฉันเป็นเรื่องล้อเล่นเหรอคะพาย! การข้ามขั้นตอนมันทำให้ระบบรวน และถ้าเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ คุณเหรอ?" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง พยายามดึงสติและกำแพงความเย็นชาของตัวเองกลับมาให้เร็วที่สุด แม้ว่าหัวใจเจ้ากรรมจะเต้นผิดจังหวะไปกับระยะประชิดนี้แล้วก็ตาม "พายรับผิดชอบเองค่ะ... ทุกเรื่องเลย" น้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นกะทันหัน ทำให้รินรดาชะงักไป ดวงตาคู่คมของพายไม่ได้พายเรือเล่นอย่างที่ชอบทำ แต่มันมีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ ความรู้สึกอึดอัดแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงาน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว พื้นดินใต้เท้าพร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อหากเธอก้าวพลาดไปเพียงนิดเดียว ก่อนที่บรรยากาศจะเตลิดไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วติดต่อกันสามครั้ง ทำลายความเงียบอันตรายลงทันที ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! รินรดารีบผลักไหล่พายให้ออกห่างแล้วจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างลิบลับ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยอนุญาต "เชิญค่ะ" ประตูกลิดเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของคินที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือถือสมาร์ทโฟนหน้าจอเปิดค้างไว้ด้วยภาพข่าวซุบซิบในวงการอสังหาริมทรัพย์ "ริน พาย... พวกเธอต้องดูนี่" คินเดินดุ่มๆ เข้ามาโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุระหว่างคนทั้งคู่ "มีข่าวหลุดออกมาว่าโครงการตึกเก่าที่เรากำลังรีโนเวท มีปัญหาเรื่องสิทธิ์การถือครองที่ดินจากตระกูลเก่า และคนวงในที่ปล่อยข่าวนี้ออกไป... คือคนของบริษัทเราเอง" รินรดารับโทรศัพท์มือถือมาจากมือเพื่อนสนิท กวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอบลูลงถนัดตา ข้อมูลในข่าวเป็นความลับระดับโครงการที่น้อยคนนักจะล่วงรู้ เธอยืนนิ่งค้าง สมองประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองหญิงสาวอีกคนที่ยังคงยืนกอดอกนิ่ง ยืนยันรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมายไว้บนมุมปาก พายไม่ได้แสดงอาการตกใจกับข่าวนี้เลยสักนิด... ราวกับว่าเธอล่วงรู้อยู่ก่อนแล้ว "ฝีมือคุณเหรอคะ... พาย?" รินรดาเอ่ยถามเสียงสั่น ร่างกายเย็นเฉียบขึ้นมาดื้อๆ เมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองอาจกำลังเดินเข้ามาติดกับดักที่คนตรงหน้าวางไว้ตั้งแต่แรก พายไม่ตอบคำถามนั้น เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว คว้ากระเป๋าถือราคาแพงขึ้นมาคล้องแขน ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ชวนให้ขนลุกซู่มาให้รินรดา "เย็นนี้เรามีนัดดินเนอร์เคลียร์ใจกันนะคะ คุณวิศวกรคนเก่ง... ห้ามเบี้ยวพายเด็ดขาดค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปกับรินรดาและพายนะคะ