คืนดาวที่ไม่มีใครนอนหลับ

"ถ้าคุณยังยืนกรานว่าจะแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวแบบนี้ ฉันคงต้องลาออกจากตำแหน่งพาร์ทเนอร์ แล้วเปลี่ยนไปสมัครเป็นเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบแทน... อย่างน้อยเวลาทวงหนี้ ฉันจะได้มีสิทธิ์ยึดตัวคุณมาไว้ใกล้ตัวได้สะดวกหน่อยค่ะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความระอาแต่นัยน์ตากลับไหวระริกไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปกคลุมด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ รินรดากำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตัวเลขและแปลนโครงสร้างตึกระฟ้า กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนหมดอร่อยส่งกลิ่นกรุ่นจางๆ อยู่ข้างมือ แต่วิศวกรสาวเจ้าของระเบียบวินัยเหล็กกลับไม่มีแม้แต่เวลาจะชายตาแลมัน พายก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปดูทรงอำนาจแต่กลับทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้มารยาทในสายตาของคนเจ้าระเบียบ เรียวขาภายใต้กางเกงสแลคเนื้อดีตวัดไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ จงใจเบียดบังพื้นที่หน้าจอคอมพิวเตอร์จนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาตำหนิ "คุณพาย... นี่มันดึกมากแล้วนะคะ และนี่คือพื้นที่ส่วนตัวของฉัน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบพยายามรักษาโหมดเย็นชาให้มั่นคง แม้หัวใจเจ้ากรรมจะเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูก "พื้นที่ส่วนตัวอะไรกันคะ ในเมื่อโปรเจกต์นี้เราเซ็นสัญญาร่วมหัวจมท้ายกันมาครึ่งทางแล้ว อีกอย่าง..." พายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตคู่สวยพินิจพิเคราะห์ร่องรอยความอ่อนล้าใต้ดวงตาคู่สวยของวิศวกรสาว "ฉันเห็นคุณอดนอนมาสามคืนติดเพื่อแก้แบบโครงสร้างฐานรากให้ผ่านตามมาตรฐานที่พวกบอร์ดบริหารบ้าอำนาจต้องการ ทั้งที่มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลยสักนิด ทำไมต้องใจร้ายกับตัวเองขนาดนั้นคะ ริน?" คำว่า 'ริน' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่การเรียกชื่อ แต่มันคือค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนกำแพงน้ำแข็งที่รินรดาเพียรสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตการทำงาน รินรดาเบือนหน้าหนีสายตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าอุณหภูมิห้อง เธอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไปลึกๆ มือเรียวที่กำปากกาแน่นจนข้อต่องอขาวซีด "คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะพาย... คนอย่างฉัน ถ้าไม่ทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบตั้งแต่ครั้งแรก มันก็จะไม่มีใครยอมรับ พื้นฐานครอบครัวที่ฉันโตมามันสอนให้รู้ว่า ความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว... หมายถึงการสูญเสียทุกอย่าง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ พายชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่สั่นเครือหลุดออกมาจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่า 'เหล็กกล้า' ประจำไซต์งาน แทนที่จะถอยห่าง พายกลับเอื้อมมือเรียวไปทาบลงบนหลังมือของรินรดาที่กำปากกาอยู่ แรงสัมผัสที่อุ่นจัดทำให้รินรดาสสะดุ้งเฮือก แต่มือคู่นั้นกลับถูกกุมไว้แน่นด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่งจากนักบริหารสาวผู้เจ้าเล่ห์คนนี้ "คุณกำลังใช้มาตรฐานของคนที่ไม่อาจรักตัวเองมาลงโทษตัวเองนะคะ รินรดา" พายกระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานอยู่ในความรู้สึก "โลกใบนี้มันไม่ได้ใจร้ายกับคุณขนาดนั้นหรอกค่ะ หรือต่อให้มันใจร้าย... คุณก็ยังมีฉันไงคะ คนที่พร้อมจะยืนอยู่ข้างคุณเสมอ แม้ว่าตึกทั้งตึกมันจะถล่มลงมาทับเราจริงๆ ก็ตาม" ดวงตาของรินรดาไหวระริก หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาอย่างไม่ทันตั้งตัว กำแพงความเข้มแข็งที่ก่อร่างสร้างมานานนับปีพังทลายลงในพริบตาเดียวภายใต้คำพูดที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังของคนตรงหน้า รินรดารู้สึกเหมือนคนจมน้ำที่เพิ่งคว้าไม่ท่อนไม้สุดท้ายได้ ทว่าท่อนไม้ท่อนนี้กลับอบอุ่นและปลอดภัยเสียจนไม่อยากปล่อยมืออีกเลย "ทำไม... ทำไมคุณถึงต้องใจดีกับฉันขนาดนี้ด้วยล่ะคะพาย?" เสียงของรินรดาพร่าเลือนและสั่นเทา เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายอย่างยอมจำนนเป็นครั้งแรก "ก็เพราะว่า..." พายแย้มรอยยิ้มละมุนที่ละลายใจคนมอง เธอยื่นมืออีกข้างขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของวิศวกรสาวอย่างเบามือ "ยัยวิศวกรสายดิ่งคนนี้ ดันเป็นเซฟโซนเดียวที่ฉันอยากยอมแพ้ให้ทั้งชีวิตแล้วยังไงล่ะคะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ หัวใจสองดวงเต้นระรัวแข่งกับเสียงนาฬิกาที่ดังติ๊กต่อก รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ระยะห่างที่ลดลงเหลือเพียงลมหายใจกั้นทำให้สติสัมปชัญญะของวิศวกรสาวเริ่มกระเจิดกระเจิง มือที่เคยแข็งกร้าวค่อยๆ อ่อนยวบลงก่อนจะพลิกกลับมาเป็นฝ่ายกุมมือของพายไว้แน่นเสียเอง ทว่า ในวินาทีที่ใบหน้าของทั้งคู่กำลังโน้มเข้าหากันเพื่อลดระยะห่างครั้งสุดท้าย เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาขัดจังหวะบรรยากาศสีชมพูราวกับสายฟ้าแลบ "พาย! ริน! พวกเธอสองคนยังไม่กลับบ้านกันอีก... อุ๊ย! ตายจริง ฉันมาขัดจังหวะอะไรรึเปล่าเนี่ย?" เสียงโ﹛לกโหลกของคิน เพื่อนสนิทและสถาปนิกคู่หูที่ถือวิสาสะผลักประตูห้องเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพพายคร่อมอยู่บนขอบโต๊ะโดยมีรินรดานั่งกอดเอวไว้อย่างแนบแน่น พายชะงักกึก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความขัดเคืองระคนหงุดหงิดที่เหยื่ออันโอชะหลุดมือไปต่อหน้าต่อตา ส่วนรินรดารีบผลักร่างของพายออกอย่างแรงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก ขณะที่คินยืนอ้าปากค้างทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงหน้าประตู "คิน!" รินรดาแหวใส่เพื่อนสนิทเสียงดังลั่นห้องเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายขั้นสุด "แกเข้ามาทำไมตอนนี้วะเนี่ย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังสุกงอมของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะคะ หวังว่าจะชอบความคลั่งรักแบบไม่พักของยัยคุณพายกันค่ะ!