สถานการณ์บังคับให้ใกล้

เอกสารกำหนดการเดินทางฉบับจริงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใสไม่ได้มีตัวหนังสือยาวเหยียด แต่ข้อความสั้นๆ สามบรรทัดตรงท้ายหน้ากระดาษนั่นต่างหากที่ทำให้รินรดาอยากจะคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาขยำแล้วโยนลงถังขยะให้รู้แล้วรู้รอด *“หมายเหตุ: เนื่องจากพื้นที่หน้างานมีปัญหาข้อพิพาทกับชุมชนรอบข้าง การตรวจหน้างานครั้งนี้จำเป็นต้องให้ผู้จัดการโครงการลงพื้นที่ร่วมกับหัวหน้าวิศวกรควบคุมหน้างาน เพื่อความรวดเร็วในการตัดสินใจหน้างานแบบเรียลไทม์ และเพื่อความสะดวกในการเดินทาง รถยนต์ประจำตำแหน่งของบริษัทจะจัดเตรียมไว้เพียงคันเดียวเท่านั้น”* ให้ตายเถอะ... นี่มันแผนการชั่วร้ายชัดๆ! รินรดากำซองเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงด้วยความระแวง ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบไปยังต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ที่ตอนนี้กำลังยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานของเธอด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ ชุดสูทเข้ารูปสีเบจขับเน้นให้ผิวเนียนละเอียดดูเปล่งประกาย รอยยิ้มมุมปากนั่นช่างเย้ายวนและน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน "มองหน้าฉันแบบนี้หมายความว่าไงคะ คุณวิศวกร... หรือว่าซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออกที่ผู้บริหารคนนี้เสียสละเวลาอันมีค่าไปลุยโคลนกับคุณด้วย" พายส่งเสียงกลั้วหัวاوزในลำคอ ร่างระหงก้าวเข้ามาในอาณาเขตโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนขอบโต๊ะกระจก "คุณพายเล่นตลกอะไรอยู่คะ" รินรดาแทบจะกัดฟันกรอด น้ำเสียงลอดไรฟันเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "รถบริษัทมีเป็นสิบ ทำไมต้องให้ฉันนั่งรถคันเดียวกับคุณ รถประจำตำแหน่งของคุณมีไว้ประดับบารมีเฉยๆ หรือไงถึงต้องมาเบียดเสียดกับฉัน!" "อ้าว พูดจาแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ" พายยักไหล่ช้าๆ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคนตรงหน้าของขึ้น "กติกาก็เขียนไว้ชัดเจนว่าเพื่อความรวดเร็วในการประสานงาน และที่สำคัญ... น้ำมันแพงค่ะ บริษัทเราต้องประหยัดงบประมาณ คุณรินรดาก็เป็นถึงหัวหน้าวิศวกร ควรสรุปยอดค่าใช้จ่ายอย่างชาญฉลาดสิคะ หรือว่า..." หญิงสาวจงใจเว้นจังหวะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดโชยแตะจมูก "กลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้เวลานั่งอยู่ในที่แคบๆ กับฉันสองต่อสองคะ" "หลงตัวเองที่สุด!" รินรดาดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับถอยหลังหนีหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่กำลังถูกรุกราน หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ฉันไม่ได้กลัวคุณ... ฉันแค่รำคาญความเรื่องมากของคุณต่างหากล่ะคะ!" "ปากแข็งจังเลยนะคะ" พายหัวسเบาๆ ไม่รู้สึกสะท้านกับคำพูดเชือดเฉือนนั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับชอบใจเวลาที่วิศวกรสาวมาดนิ่งคนนี้แสดงอาการฮึดฮัดเหมือนแมวขู่ "งั้นก็ถือว่าตกลงตามนี้นะคะ พรุ่งนี้ตีห้าตรง... ล้อหมุนค่ะ ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือนคุณฐานมาทำงานสายจริงๆ ด้วย" พูดจบ พายก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เป็นของแถม ก่อนจะหมุนตัวเดินนفاออกจากห้องไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้รินรดายืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้เกิดมาเพื่อปั่นป่วนชีวิตสงบๆ ของเธอโดยเฉพาะเลยใช่ไหม! --- บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถยนต์อเนกประสงค์คันหรูเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์ทำงานเบาๆ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ จากวิทยุเพื่อทำลายความอึดอัด แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด รินรดานั่งตัวตรงแหน่วชิดติดประตูฝั่งซ้าย สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตากับคนขับรถกิตติมศักดิ์ที่วันนี้ลงทุนขับรถเองโดยไม่ยอมให้คนรถติดตามมาด้วย พายเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะ มุมปากประดับรอยยิ้มบางๆ มือขวาบังคับพวงมาลัย มือซ้ายเคาะพวงมาลัยตามจังหวะเพลงอย่างอารมณ์ดี ถนนเบื้องหน้าทอดยาวมุ่งสู่จังหวัดชายแดนภาคตะวันออก แสงแดดยามสายเริ่มส่องกระทบกระจกหน้ารถ ทำให้บรรยากาศเริ่มมีความอบอุ่นปนความอึดอัดชอบกล "ถ้าจะนั่งเกร็งขนาดนั้น เป็นตะคริวขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบนะคะ" พายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงเจือความหยอกเย้า "ฉันนั่งท่าไหนมันก็เรื่องของฉันค่ะ คุณพายมีหน้าที่ขับรถก็มองถนนไปสิคะ อย่ามาวุ่นวายกับท่าทางของฉันเลย" รินรดาตอบเสียงแข็งโดยไม่หันมามอง "แหม ดุจังเลยนะคะ... สงสัยเมื่อคืนคงนอนไม่หลับล่ะสิ ตื่นเต้นที่จะได้ไปค้างแรมต่างจังหวัดกับฉันสองต่อสองใช่ไหมล่ะ" "ใครตื่นเต้นกันคะ!" รินรดาหันขวับมาสวนทันควัน ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหปนเขินอาย "ฉันนอนหลับสบายดีค่ะ และที่สำคัญ ฉันไม่ได้อยากมากับคุณเลยสักนิด ถ้าเลือกได้ ฉันนั่งรถบัสประจำทางไปเองยังสบายใจกว่านั่งหายใจร่วมกับคุณอีก!" "ปากแข็งจริงนะแม่วิศวกรสายดิ่ง" พายหัวเราะร่วนในลำคออย่างชอบใจ "รอดูก็แล้วกันค่ะว่าไปถึงหน้างานจริงแล้ว คุณจะยังปากดีแบบนี้อยู่หรือเปล่า เพราะทริปนี้... ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ต้อนรับคุณเพียบเลยล่ะค่ะ" รินรดาเบ้หน้า หันกลับไปมองนอกหน้าต่างตามเดิม พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ได้ยินน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ของคนข้างกาย ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง รถยนต์คันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทบริเวณไซต์งานก่อสร้างโครงการรีสอร์ตขนาดใหญ่ ท่ามกลางฝุ่นตลบและเสียงเครื่องจักรทำงานขรม ฝั่งตรงข้ามของรั้วไซต์งานมีกลุ่มชาวบ้านถือป้ายประท้วงยืนรวมตัวกันอยู่ประปราย บรรยากาศตึงเครียดคุกรุ่นจนสัมผัสได้ "ถึงแล้วค่ะ ลงไปลุยกันหน่อยซิคะ หัวหน้าวิศวกรคนเก่ง" พายถอดเข็มขัดนิรภัยออก หันมาบอกด้วยแววตาท1ะเล้นปนจริงจัง ทั้งคู่ก้าวลงจากรถ รินรดาปรับสีหน้าเป็นโหมดจริงจังทันที ดวงตาสวยกวาดมองสภาพหน้างานและกลุ่มชาวบ้านที่กำลังส่งเสียงฮือฮา ทันทีที่เห็นร่างระหงในชุดสูทก้าวลงมาจากรถหรู เสียงตะโกนจากฝั่งผู้ประท้วงก็ดังขึ้นทันที "เฮ้ย! พวกหัวหน้าบริษัทมันมาแล้วโว้ย!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งในกลุ่มชาวบ้านก้าวล้ำเส้นเขตเข้ามา พร้อมกับกวักมือเรียกพรรคพวก รินรดาไวกว่า เธอรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าพายโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการปกป้องพุ่งพล่าน แม้ว่าลึกๆ จะแอบหวั่นใจอยู่บ้าง "ถอยไปค่ะคุณพาย ตรงนี้อันตราย ให้ฉันจัดการเอง" รินรดากระซิบเสียงเข้ม สายตาจดจ้องกลุ่มคนตรงหน้าไม่วางตา พายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังบางที่ยืนบังเธอไว้อย่างมิดชิด ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วเข้ามาในอกอย่างไม่คาดคิด รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นที่มุมปาก แม้ในยามวิกฤต ผู้หญิงคนนี้ก็ยังน่ารักและพึ่งพาได้เสมอ "โอ๊ะ ระวังนะคะ!" จังหวะนั้นเอง ก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นถูกขว้างมาจากฝั่งผู้ประท้วง พุ่งตรงมายังทิศทางที่พวกเธอยืนอยู่ด้วยความเร็ว รินรดาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันเสียแล้ว ร่างกายขยับไปเร็วกว่าความคิด เธอตัดสินใจพุ่งเข้าโอบไหล่พายแล้วล้มตัวหลบลงไปด้านข้างด้วยกัน แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลบไปหลังเสาปูนขนาดใหญ่ ร่างบางของพายทับอยู่ด้านบนเนื่องจากมุมการล้ม ส่วนรินรดานอนรองรับแรงกระแทกอยู่ด้านล่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าปลายจมูกแทบจะชนกัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงโวยวายด้านนอกที่ยังคงดังต่อเนื่อง รินรดานิ่งค้าง สมองขาวโพลนในทันทีที่ได้ยินประโยคกระซิบแผ่วเบาจากริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียวของคนด้านบน "ถ้าอยากกอดฉันแน่นขนาดนี้... บอกกันดีๆ ก็ได้นะคะ รินรดา" --- *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคลั่งรักไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของยัยวิศวกรสายดิ่งกับผู้บริหารสาวจอมเจ้าเล่ห์ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กลิ่นลิลลี่สีขาว)*