ความฝันที่ซ้อนทับ

"ถ้าจะเอาชีวิตที่วางแผนมาอย่างดิบดีไปทิ้งไว้ในที่ที่มองไม่เห็นอนาคตแบบนั้น คุณริน... คุณจะยังเหลือที่ยืนให้คนอย่างพายไหมคะ?" พายพูดประโยคนี้ออกมาในจังหวะที่มือเรียวของเธอกำลังกางพิมพ์เขียวโครงสร้างบนโต๊ะทำงานของรินรดา ทิ้งทวนด้วยสายตาที่คมกริบราวกับจะกรีดลงไปถึงหัวใจคนฟัง รินรดาชะงักมือที่กำลังถือปากกาเขียนแบบ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวดูเหมือนจะแตกร้าวลงทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เธอไม่ได้เงยหน้ามองคนตรงหน้า แต่เลือกที่จะจ้องมองรอยหยักของเส้นกราฟที่วาดค้างไว้ "อนาคตของคุณพาย คือการที่ต้องมีฉันไปอยู่ในทุกตารางนิ้วของแผนงานหรือไงคะ?" "มันไม่ใช่แค่แผนงานค่ะ" พายขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายเริ่มรบกวนสมาธิคนทำงาน "แต่มันคือชีวิต... รินรดา คุณเป็นคนเดียวที่ฉันยอมให้เข้ามาขีดฆ่าตารางชีวิตที่ฉันวางไว้ได้โดยไม่โกรธ" รินรดาวางปากกาลง เสียงกระทบโต๊ะดังเบาๆ แต่กลับก้องอยู่ในความรู้สึกของคนทั้งสอง เธอหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับคนเอาแต่ใจที่กึ่งยืนกึ่งนั่งอยู่บนขอบโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ "คุณกำลังเรียกร้องอะไรคะ?" รินรดาถามเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปมากโข "คุณรู้ดีว่างานวิศวกรของฉันมันต่างจากนักบริหารแบบคุณ เรามองโลกคนละองศา คุณมองหาความสำเร็จเชิงตัวเลข ส่วนฉันมองหาความมั่นคงในสิ่งที่จับต้องได้... เราสองคนน่ะ เหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบหรอกค่ะ" พายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเอื้อมมือไปไล้สันกรามของรินรดาอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือนวดคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากที่เม้มแน่นของอีกฝ่าย "เส้นขนานเหรอคะ? แต่ทำไมทุกครั้งที่ฉันมองไปรอบๆ ฉันถึงเห็นแต่รอยนิ้วมือของคุณทิ้งไว้ในพื้นที่ของฉันล่ะ... รินรดา อย่าโกหกตัวเองเลยว่าคุณไม่ได้กำลังมองหาวิธีดัดเส้นขนานให้มาบรรจบกันที่ฉัน" "มั่นใจเกินไปแล้วนะคะ" "กับเรื่องอื่นฉันอาจจะไม่มั่นใจ แต่กับเรื่อง 'คุณ' ฉันถือว่าฉันถือไพ่เหนือกว่าเสมอ" พายขยับตัวเข้ามาประชิดจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้า "ความฝันของคุณที่ซ้อนทับอยู่กับความฝันของฉันน่ะ... คุณเก็บมันไว้ลึกแค่ไหนกันคะ? ลึกพอที่แม้แต่คินก็ไม่รู้ หรือลึกพอที่จะทำให้คุณยอมทิ้งทุกอย่างแล้วไปเริ่มต้นใหม่กับฉันในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก?" คำถามนั้นราวกับระเบิดเวลาที่รอจังหวะทำงาน รินรดาชะงักงัน เธอไม่เคยบอกใครว่าจริงๆ แล้วเธอกำลังวางแผนลาออกจากบริษัทเพื่อไปรับโปรเจกต์อิสระในที่ห่างไกล เพื่อหนีจากความวุ่นวายและกรอบทางสังคมที่กดทับ และที่สำคัญที่สุด... เธออยากรู้ว่าถ้าเธอหายไปจากชีวิตที่แสนเพอร์เฟกต์ของพาย พายจะยังตามหาเธออยู่ไหม "ถ้าฉันบอกว่าฉันกำลังจะไป... คุณจะปล่อยให้ฉันไปไหมคะ?" รินรดากระซิบถาม สายตาของเธอไหวระริก พายหยุดชะงัก รอยยิ้มมั่นใจหายไปชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและหวงแหนอย่างเปิดเผย "คุณคงลืมไปว่าฉันเป็นใคร... รินรดา ไม่ว่าคุณจะไปสุดขอบโลกแค่ไหน ถ้าในนั้นไม่มีฉัน ต่อให้ต้องรื้อถอนทุกโครงสร้างที่คุณสร้างขึ้นมาใหม่ ฉันก็จะตามไปรื้อฟื้นคุณออกมาให้ได้" บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเย็นเยียบด้วยเครื่องปรับอากาศกลับร้อนผ่าวขึ้นมาในฉับพลัน มือของพายเลื่อนลงมาคล้องคอของรินรดาไว้แน่น เธอกำลังจะโน้มลงไปประทับจูบเพื่อปิดกั้นคำถามที่น่าอึดอัดนั้นด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับประตูที่เปิดผางเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต "เฮ้ย! ริน... ฉันว่าเรื่องแปลนตึกใหม่นี่มันต้อง—" คินชะงักค้างอยู่ตรงหน้าประตู ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพที่ทั้งสองคนกำลังกึ่งกอดกึ่งก่ายกันบนโต๊ะทำงาน ท่าทางที่ดูเกินเลยกว่าคำว่า 'เพื่อนร่วมงาน' ไปไกลลิบ รินรดารีบผลักพายออกด้วยความตระหนก ส่วนพายเพียงแค่หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการขัดจังหวะสำคัญ ทว่า ในจังหวะที่คินกำลังจะเอ่ยปากขอโทษและถอยออกไป สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ใต้พิมพ์เขียว... มันไม่ใช่แปลนตึก แต่มันคือใบสมัครงานในต่างประเทศที่ระบุชื่อ 'รินรดา' ไว้อย่างชัดเจน พร้อมกับตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวที่ถูกเสียบไว้ใต้กระดาษบันทึกข้อความ "ริน... นี่มันเรื่องอะไรกัน? แกจะไปที่นั่นจริงๆ เหรอ?" คินถามเสียงสั่น ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องทันที พายหันขวับกลับมามองที่รินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ—สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ "พาย... ฟังฉันก่อน..." รินรดาพยายามจะอธิบาย แต่คนตรงหน้ากลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องมองเธอด้วยแววตาที่เยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง "ไม่จำเป็นค่ะ" พายพูดเสียงเรียบก่อนจะเดินผ่านหน้าคินออกไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจคนฟังจนแทบแตกสลาย หวังว่าตอนที่ 25 นี้จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นแรงไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมาค่ะ ด้วยรักจากใจ... กลิ่นลิลลี่สีขาว