คฤหาสน์หรูหลังใหม่

"คุณ... คุณหมายความว่าอย่างไรคะ!" เสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวในตอนแรก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความแหลมสูงจนบาดแก้วหู นลินดาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงในห้องประชุมใหญ่ ดวงตากลมโตที่มักจะใช้เรียกคะแนนความน่าสงสารจากคนรอบข้างเบิกกว้างจนแทบถลน จ้องมองร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาใหม่ด้วยความรู้สึกราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ คิรากรหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขาทันทีที่บุคคลปริศนาก้าวเข้ามาในอาณาเขตสายตา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของลินินไว้ใต้โต๊ะประชุมอย่างให้กำลังใจ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้หัวใจที่กระตุกวูบเมื่อครู่ของลินินค่อยๆ กลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติ ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้นลินดาถึงกับสันหลังวาบ "ตกใจมากเลยหรือคะ คุณนลินดา" ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดให้อีกฝ่ายต้องชะงัก "คนที่คุณคิดว่าน่าจะจมน้ำตายไปกับกองเพลิงที่โกดังร้างเมื่อสามเดือนก่อน... กลับมายืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับเอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดินและตัวอาคารทั้งหมดที่คุณกำลังนั่งหายใจพึ่งพาอยู่" ร่างของชายหนุ่มผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างลินิน แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บริหารในห้องประชุมทีละคนด้วยความเหยียดหยัน... เขาคือ 'ธนา' มือขวาคนสนิทที่ใครๆ ก็คิดว่าสังเวยชีวิตให้แก่เกมการเมืองสีเทาไปแล้ว แต่ด้วยพอร์ตหุ้นลับและระบบการเงินอัจฉริยะที่ลินินถือครอง เธอกว้านซื้อหนี้ทั้งหมดของเขาและช่วยดึงตัวเขากลับมาจากขุมนรกได้ทันเวลาพอดี "ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ... ธนา" ลินินเอ่ยเสียงเบา แต่ก้องกังวานไปทั่วห้องประชุมที่เงียบสงบราวกับป่าช้า "ครับ... นายหญิง" ธนาโค้งศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระแทกดังปึกเรียกสติของทุกคนให้กลับคืนมา นลินดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด หล่อนหันไปมองหน้ากรรมการบริษัทคนอื่นๆ ที่ต่างพากันหลบสายตา ไม่มีใครกล้าสบตาเธอสักคน เพราะในมือของลินินเวลานี้ ไม่ใช่แค่หุ้นสามัญธรรมดา แต่เป็น 'หุ้นบุริมสิทธิ์' ที่มีอำนาจชี้ขาดทุกอย่างในบริษัท รวมถึงกรรมสิทธิ์ใน 'คฤหาสน์ตระกูลวรภัทร' คฤหาสน์หลังงามที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของครอบครัวนลินดา ก่อนที่ตระกูลของเธอจะฉ้อโกงและขับไล่ครอบครัวของลินินให้ออกไปตากฝนข้างถนนอย่างไร้ความปรานี! "ไม่จริง... เอกสารนั่นมันปลอม!" นลินดาปรี่เข้าไปจะคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ แต่ธนากลับไวกว่า เขาใช้มือเดียวตบแฟ้มนั้นปิดฉับลง จนลมปะทะใบหน้าของเธอจนต้องผถอยหลังกรูด "จะตรวจสอบลายเซ็นหรือตราประทับของกรมบังคับคดีไหมคะ?" ลินินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูไพเราะแต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้าย "เชิญตามสบายเลยค่ะ เพราะอีกไม่ถึงสิบนาทีข้างหน้า เจ้าหน้าที่ตำรวจจะเข้ามาเชิญคุณออกจากห้องนี้ ในฐานะผู้ต้องหาคดีทุจริตยักยอกทรัพย์สินของบริษัท... และแน่นอนว่า รวมถึงการบุกรุกเคหสถานด้วย" คำว่า 'เคหสถาน' ทำให้สีหน้าของนลินดาซีดเผือดลงจนแทบไม่เหลือสีเลือด คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธอใช้จัดงานเลี้ยงหรูหราอวดร่ำอวดรวยตบตาผู้คนมาตลอดหลายปี แท้จริงแล้วกำลังจะถูกยึดกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริง... และวันนี้แหละ คือวันที่เธอต้องชดใช้ทุกอย่าง! รถยนต์โรลส์-รอยซ์สีดำเงางามเคลื่อนตัวเข้ามาจอดสนิทหน้าประตูรั้วเหล็กดัดอลังการของคฤหาสน์ตระกูลวรภัทรเดิม ลินินก้าวลงจากรถโดยมีคิรากรคอยประคองมือให้อย่างทะนุถนอม ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองตัวอาคารสไตล์โคโลเนียลผสมผสานความโมเดิร์นที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ความทรงจำในวัยเด็กที่เธอเคยวิ่งเล่นที่นี่ ผสมปนเปกับความทรงจำอันเจ็บปวดในวันที่แม่ของเธอถูกขับไล่ออกไปอย่างไม่ใยดีไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว "ชอบไหมคะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่โอบเอวบางเข้ามาแนบชิด คิรากรทอดมองคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยแววตาพึงพอใจ "ถ้ายังไม่พอใจสถาปัตยกรรมตรงไหน ผมสามารถสั่งทุบสร้างใหม่ให้คุณได้ทันทีด้วยงบไม่จำกัด" ลินินอมยิ้ม ส่ายหัวเบาๆ "ไม่ต้องหรอกค่ะคุณคิรากร... ของเดิมนี่แหละดีที่สุดแล้ว การได้กลับมายืนบนจุดที่เคยถูกเหยียบย่ำ ด้วยฐานะที่สูงกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า มันสะใจกว่าการสร้างใหม่ตั้งเยอะจริงไหมคะ?" เสียงเปิดประตูรั้วอัตโนมัติดังขึ้น ธนาเดินนำหน้าเข้ามาเพื่อตรวจความเรียบร้อย ภายในคฤหาสน์ยังคงตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงระยับ แต่น่าขันที่ภาพวาดราคาแพงและข้าวของเครื่องใช้บางส่วนถูกรื้อถอนออกไปอย่างไร้ระเบียบ ฝีมือของนลินดาที่คงจะขนย้ายทรัพย์สินมีค่าหนีออกไปก่อนที่ตำรวจจะอายัดบัญชี แต่กระนั้น ความยิ่งใหญ่ของตัวคฤหาสน์ก็ยังคงทรงคุณค่าในสายตาของลินิน เธอเดินเข้ามาหยุดยืนกลางห้องโถงใหญ่ใต้โคมระย้าคริสตัล น้ำหนักฝีเท้าที่กระทบพื้นหินอ่อนก้องกังวานไปทั่วบริเวณ มันคือเสียงแห่งชัยชนะ เสียงที่ประกาศให้โลกรู้ว่า 'นางร้าย' คนนี้ไม่ได้กลับมาเพื่อแก้แค้นแบบโง่ๆ แต่เธอกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างที่เป็นของเธอคืนด้วยอำนาจของเงินตราและสมองอันเฉียบคม "นายหญิงครับ..." ธนาก้าวเข้ามาโค้งคำนับเล็กน้อย พร้อมกับยื่นกุญแจทองคำแท้สลักลายตระกูลวรภัทรให้ "ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วครับ ทรัพย์สินที่เหลือภายในบ้านถูกอายัดไว้หมดแล้ว นลินดาถูกส่งตัวดำเนินคดีตามกฎหมายโดยไม่มีสิทธิ์ประกันตัว ส่วนบรรดาญาติๆ ที่เคยร่วมมือกันโกงบริษัทต่างก็ทยอยยื่นใบลาออกกันหมดแล้วเช่นกันครับ" ลินินรับกุญแจดอกนั้นมาถือไว้ในมือ น้ำหนักของมันช่างเบาหวิว แต่กลับมีอำนาจมหาศาลในการเปลี่ยนชีวิตคนได้ในพริบตา เธอยิ้มรับบางๆ ก่อนจะหันไปสบตากับคิรากรที่ยืนมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความหลงใหลและชื่นชม "เก่งมากค่ะธนา ไปพักผ่อนเถอะค่ะ" เมื่อธนาเดินเลี่ยงออกไป เหลือเพียงเธอกับคิรากรตามลำพังในโถงกว้าง ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับบรรยากาศแห่งชัยชนะนี้ ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันไปเอ่ยปากชวนคิรากรขึ้นไปสำรวจห้องนอนใหญ่ชั้นบน เสียงกริ่งประตูหน้าคฤหาสน์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ... *ติ๊ง... ตอง...* คิรากรขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ "เวลานี้ใครจะมาอีก?" ลินินไม่ได้ตอบ แต่ความรู้สึกหน่วงๆ แปลกๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในอก เธอหันกลับไปมองที่ประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท ก่อนที่โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเธอจะสั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจากระบบอัจฉริยะส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดหน้าคฤหาสน์ นิ้วเรียว slid รับสายอย่างลังเล เสียงระบบอัจฉริยะดังขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่กลับทำให้เลือดในกายของลินินเย็นเฉียบลงในเสี้ยววินาที *(เตือนภัย: พบผู้บุกรุกบริเวณประตูทางเข้าหลัก... ใบหน้าตรงกับฐานข้อมูลบุคคลที่ถูกลบออกจากระบบเมื่อห้าปีที่แล้ว...)* ลินินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น เมื่อภาพจากกล้องวงจรปิดปรากฏร่างของใครบางคน... คนที่ไม่มีทางเป็นไปได้ คนที่ตายไปแล้วต่อหน้าต่อตาเธอในอุบัติเหตุรถยนต์เมื่ออดีตชาติ! ...แม่แท้ๆ ของเธอกำลังยืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมายังกล้องวงจรปิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้าง "ชาเขียวแก้วร้าย" และเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ รับรองว่าตอนหน้าเดือดสะใจยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!