กับดักในห้องประชุม

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงลิบลิ่วดังขึ้น กลบเสียงลมหายใจของบอร์ดบริหารทุกคนในห้องประชุมใหญ่จนเงียบสนิท ปลายเล็บที่เคลือบสีเจลเรียบหรูของนลินดาจิกเข้าหากันแน่นจนเนื้อแทบปริ ขณะที่ดวงตากลมโตคู่เดิมพยายามฉายแววตื่นตระหนกและน่าสงสารให้แนบเนียนที่สุด เพื่อหวังจะเรียกคะแนนความเห็นใจจากผู้ถือหุ้นอาวุโสรอบโต๊ะ “คุณลินินคะ... เอกสารปรับโครงสร้างหนี้ชุดนี้ ทางเราทำขึ้นเพื่อพยุงสถานการณ์ของบริษัทนะคะ ทำไมคุณถึงใช้คำว่า ‘ไร้รอยต่อแต่รั่วไหล’ มาประเมินแบบนี้ล่ะคะ มันดูเป็นการไม่ให้เกียรติทีมงานและบอร์ดบริหารชุดเก่าเลยนะคะ” เสียงหวานหยดย้อยที่เจือแววสั่นเครือเล็กน้อยถูกเปล่งออกมาอย่างน่าเอ็นดู นลินดาช้อนสายตามองตรงมาที่หัวโต๊ะฝั่งตรงข้าม พร้อมส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังกลุ่มผู้ถือหุ้นใหญ่ที่เคยอยู่ใต้hashemของตระกูลเธอมาก่อน ทว่า... สิ่งที่เธอกลับได้รับ ไม่ใช่สายตาโอบอ้อมอารีเหมือนวันเก่า ลินินยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากสีพีชช่างเยือกเย็นและทรงพลัง จนคนที่มองถึงกับเสียวสันหลังวาบ เธอไม่ได้รีบร้อนแก้ตัว เธอกลับค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวสวยหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเล่นอย่างใจเย็น ราวกับกำลังชมละครสัตว์ฉากหนึ่งที่ผู้แสดงกำลังดิ้นรนอย่างไร้ทางออก “ไม่ให้เกียรติเหรอคะคุณนลินดา?” ลินินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ “ดิฉันแค่อ่านตัวเลขตามความเป็นจริงค่ะ ตัวเลขที่ไม่เคยโกหกใคร... ต่างจากคำพูดสวยหรูของคนบางคนที่พยายามกลบเกลื่อนรอยรั่วสิบหลักในงบการเงินไตรมาสล่าสุดต่างหากล่ะคะ” พริบตานั้น หน้าจอโปรเจคเตอร์ด้านหลังก็สว่างวาบขึ้น ภาพกราฟแท่งและตัวเลขบัญชีที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้บัญชีลับถูกสาดส่องออกมาอย่างชัดเจน ทุกคนในห้องต่างสูดปากเฮือกใหญ่เมื่อเห็นชื่อบริษัทลูกในเครือที่ถูกโอนถ่ายสินทรัพย์ออกไปอย่างไร้ร่องรอย และชื่อผู้รับผลประโยชน์สูงสุดในเอกสารลับฉบับนั้น... ก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่มันคือชื่อของนลินดาเอง “นี่มัน... หมายความว่ายังไงกัน!” ประธานกรรมการอาวุโสทุบโต๊ะลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว สายตาดุดันหันขวับไปจ้องหน้านลินดาที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งรอยยิ้มหวานหยดเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง “ดิฉัน... ดิฉันถูกใส่ร้ายนะคะท่านประธาน! คุณลินินจงใจตัดต่อเอกสารพวกนี้ขึ้นมาเพื่อทำลายชื่อเสียงของดิฉันค่ะ!” นลินดาโวยวายเสียงหลง น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร มือเรียวคว้าแขนรองประธานฝั่งซ้ายเป็นที่พึ่งพิง ทว่าอีกฝ่ายกลับสะบัดออกอย่างไร้เยื่อใย เมื่อตระหนักได้ว่าเรือลำนี้กำลังจะจมลงสู่ก้นมหาสมุทร ลินินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ทรงพลังและเย้ยหยันเสียจนนลินดาอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ “ตัดต่อหรือคะ? เชิญตรวจสอบเลขที่ธุรกรรมและลายเซ็นดิจิทัลในระบบบล็อกเชนของธนาคารกลางได้เลยค่ะ ดิฉันใจดีพอที่จะเปิดสิทธิ์ให้ตรวจสอบแบบเรียลไทม์ผ่านแท็บเล็ตตรงหน้าพวกท่านทุกคนแล้วนะคะ” ลินินกวาดสายตามองผู้ถือหุ้นทีละคนด้วยแววตาเฉียบคม ดุดัน และทรงอำนาจ “เชิญค่ะ... เชิญกดดูได้เลยว่า ใครกันแน่ที่สูบเลือดสูบเนื้อบริษัทนี้ไปจนแทบไม่เหลือซาก” ความโกลาหลย่อมๆ เกิดขึ้นในห้องประชุมทันที เสียงกดหน้าจอแท็บเล็ตและเสียงซุบซิบนินทาดังระงม บอร์ดบริหารหลายคนหน้าถอดสีเมื่อพบหลักฐานมัดตัวแน่นหนาไร้ช่องโหว่ นลินดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความแค้นสุมอกจนดวงตาแดงก่ำ เธอพยายามจะพุ่งตัวเข้าไปกระชากเอกสารตรงหน้าลินิน ทว่าร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับก้าวออกายมาบังภรรยาของตนไว้เสียก่อน คิรากร... สามีผู้เงียบขรึมและทรงอิทธิพล ปรายตามองนลินดาด้วยแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง แค่เพียงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็ทำให้นลินดาต้องผถ่าถอยหลังไปหลายก้าวโดยอัตโนมัติ “ถ้ายังไม่อยากให้คดีนี้ถูกยื่นฟ้องต่อศาลภายในอีกสิบนาทีข้างหน้า ทางที่ดี... ควรนั่งเงียบๆ แล้วเซ็นใบลาออกซะ” คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขาม ลินินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอกดริมฝีปากเป็นเส้นตรงแล้วมองคู่ปรับตลอดกาลด้วยสายตาที่เหนือกว่าอย่างไร้ข้อกังขา ชัยชนะในเกมนี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่มันมาจากมันสมองและพอร์ตการลงทุนที่เธอทุ่มเทสร้างขึ้นมาเพื่อเหยียบย่ำคนอวดดีให้จมดินโดยเฉพาะ ทว่า... ในจังหวะที่เกมการปะทะกำลังจะจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างราบคาบของนางเอกเดิม เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของลินินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาพร้อมกัน หน้าจอแสดงผลเบอร์แปลกที่ไม่ปรากฏชื่อ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที— *[ยินดีด้วยกับชัยชนะบนโต๊ะประชุมนะคะคุณลินิน... แต่ถ้าไม่อยากให้หุ้นในพอร์ตหมื่นล้านของคุณดิ่งเป็นศูนย์ภายในพริบตาเดียว... หันมามองที่หน้าต่างฝั่งซ้ายตอนนี้สิคะ]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ชาเขียวแก้วร้าย" มาโดยตลอดนะคะ!