นางร้ายที่ใครก็ต้องการตัว

"สัญญามูลค่าพันล้านบาท... แลกกับการที่เธอตกลงเซ็นชื่อลงในเอกสารฉบับนี้ แล้วเดินออกจากบริษัทของสามีไร้น้ำยาคนนั้น ลินิน... ฉันว่าข้อเสนอนี้มีแต่ได้กับได้นะคะ" เสียงหวานเคลือบยาพิษของนลินดาเอ่ยขึ้น ท่าاصย่ามั่นอกมั่นใจ ภายในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวแห่งนี้ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเงินตราและอำนาจ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ลินินรู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเอิร์ธโทนสะท้อนความเฉียบคม นั่งไขว่ห้างพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางสบายราวกับกำลังฟังเรื่องตลกขบขัน ลินินปรายตามองเอกสารสัญญาบนโต๊ะกระจกใสแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังนลินดา—ปรเมศวร์ นักลงทุนมือทองผู้ทรงอิทธิพลแห่งตลาดหุ้นวอลล์สตรีทสาขาเอเชีย ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำเธออย่างไร้เยื่อใยในชาติก่อน บัดนี้กลับยืนทำหน้าเจื่อน ส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ เพราะรู้ดีว่าอำนาจการเงินที่แท้จริงในตอนนี้ไม่ได้อยู่ในมือเขาอีกต่อไปแล้ว "พันล้านบาทเหรอคะ?" ลินินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนคนที่ได้ยินต้องกลืนน้ำลาย "สำหรับคุณนลินดาแล้ว เงินจำนวนนี้คงเป็นความสำเร็จสูงสุดในชีวิตสินะคะ ถึงได้เอามาเร่ขายศักดิ์ศรีกันกลางห้องรับรองแบบนี้" "ลินิน! อย่ามาทำปากดีนะ!" นลินดาหน้าเสีย สีหน้าที่เคยเสแสร้งว่าอ่อนหวานบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "ตอนนี้ใครๆ ก็รู้ว่ากองทุนของเธอเพิ่งทุ่มเงินซื้อหุ้นกลุ่มเทคโนโลยีจนสภาพคล่องตึงมือ ถ้าไม่มีเงินทุนก้อนนี้เข้ามาอุ้ม เธอเตรียมตัวล้มละลายได้เลยนะคะ!" "ล้มละลายงั้นเหรอคะ..." ลินินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่แฝงความเย้ยหยัน ทำให้นลินดาถึงกับผะเผงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "คุณคงไม่รู้สินะคะว่า ตัวเลขในพอร์ตของฉันตอนนี้ มันมากกว่ามูลค่าบริษัทของคุณรวมกันสามรอบเสียอีก... จะให้ฉันช่วยซื้อกิจการกระจอกๆ ของคุณแก้เหงาไหมล่ะคะ?" พรวด! ปรเมศวร์ที่ยืนเงียบมานานทนไม่ไหว ก้าวพรวดเข้ามาใกล้โต๊ะ มือหนาสั่นเทาด้วยความโมโห "ลินิน! อย่าหยิ่งให้มันมากนัก! คุณนลินดาอุตส่าห์เมตตาชวนมาร่วมงานด้วย เพราะเห็นแก่ที่คุณมีฝีมือเรื่องเก็งกำไร อย่าหาว่าไม่เตือนว่าถ้าปฏิเสธข้อเสนอนี้ คุณจะไม่มีที่ยืนในตลาดหุ้นอีกต่อไป!" ลินินไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอยกเรียวคิวขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยโง่เขลาไปหลงรัก ช่างน่าสมเพชเสียจริง... ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินไปวันๆ กลับกลายมาเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของนางเอกจอมปลอม "ที่ยืนในตลาดหุ้นเหรอคะ?" ลินินลุกขึ้นยืนช้าๆ ปรับชุดสูทให้เข้ารูปอย่างใจเย็น แรงกดดันจากตัวเธอกดทับบรรยากาศในห้องให้ดิ่งลงจนแทบหายใจไม่ออก "ขอโทษทีนะคะ... พอดีว่าตอนนี้ พื้นที่ทั้งหมดในตลาดหุ้นแห่งนี้ มันคืออาณาจักรของฉันต่างหากค่ะ" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของคิรากร สามีผู้เงียบขรึมและทรงอิทธิพลของเธอ เขาสวมสูทสั่งตัดสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้ม ทว่าแววตากลับคมกริบดุจใบมีดโกน กลิ่นอายความกดดันระดับมหาเศรษฐีแผ่ซ่านจนทำให้ทั้งห้องเงียบกริบในพริบตา คิรากรก้าวเข้ามาโอบเอวบางของลินินไว้ด้วยความคุ้นชิน สายตาเย็นชาคู่นั้นกวาดมองนลินดาและปรเมศวร์ราวกับพวกเขากำลังมองฝุ่นผงใต้รองเท้า "ภรรยาผมบอกว่าไม่สนใจ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเรียบๆ "และถ้าพวกคุณยังกล้ามาตื๊อเธออีกแม้แต่คำเดียว... พอร์ตการลงทุนทั้งหมดของบริษัทพวกคุณในตลาดหลักทรัพย์พรุ่งนี้เช้า จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่าภายในสามวินาที" นลินดาหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เธอรู้ดีว่าคิรากรไม่ได้พูดเล่น ผู้ชายคนนี้คือฉลามยักษ์ตัวจริงในตลาดการเงินที่แม้แต่กลุ่มทุนใหญ่ยังต้องก้มหัวให้ "เรากลับกันเถอะค่ะคุณ" ลินินหันไปยิ้มหวานให้สามี ดวงตาคู่นั้นระยิบระยับด้วยความสะใจ "อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวอากาศที่เป็นพิษจะติดตัวกลับบ้านด้วย" "ครับที่รัก" คิรากรตอบรับสั้นๆ ก่อนจะโอบประคองภรรยาคนสวยก้าวเดินผ่านหน้าสองคนที่ยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นปั้น ทว่า ก่อนที่ลินินจะก้าวพ้นประตูห้อง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเธอกลับดังขึ้น "ติ๊ง!" เธอกดเปิดหน้าจอ ปรากฏข้อความจากระบบอัจฉริยะส่วนตัว พร้อมกับยอดเงินปันผลจากการชอร์ตเซลหุ้นของบริษัทนลินดาที่เพิ่งเข้าบัญชีมาสดๆ ร้อนๆ ตัวเลขศูนย์ต่อท้ายยาวเหยียดปรากฏเด่นชัด ลินินหยุดเดินชั่วขณะ เธอยกมุมปากขึ้นรอยยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ แต่ดังพอให้ทุกคนในห้องได้ยินชัดเจน "อ้อ... เกือบลืมบอกไปค่ะคุณนลินดา... หุ้นบริษัทของคุณที่ฉันเพิ่งสั่งเทขายไปเมื่อหนาทีที่แล้ว... ตอนนี้ราคาดิ่งลงจนแตะฟลอร์เรียบร้อยแล้วนะคะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ชาเขียวแก้วร้าย" มาโดยตลอดนะคะ!