บทสนทนาหลังแก้วไวน์

เสียงก้องกังวานของแก้วคริสตัลกระทบกันเบา ๆ คล้ายเสียงถอนหายใจในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีอำพันจากป้ายโฆษณาตึกฝั่งตรงข้ามสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ ทาบทับลงบนใบหน้าด้านข้างของเรนินที่กำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงبนิ่ง ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังร่างระหงของนางแบบสาวที่เพิ่งทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังกำมะหยี่สีเขียวมรกตอย่างไม่แยแสระเบียบ จินนี่ไม่ได้ใส่ใจสายตาดุจคมมีดที่กำลังพิจารณาเรือนร่างของเธอ เจ้าตัวยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบช้า ๆ ปล่อยให้ของเหลวสีเข้มแต้มริมฝีปากอวบอิ่มให้ดูเย้ายวนขึ้นเป็นเท่าตัว ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างนึกสนุก "มองขนาดนี้ ฉันคิดค่าลิขสิทธิ์สายตานะคะคุณดีไซเนอร์" จินนี่เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะยียวนตามนิสัย แต่ดวงตากลับไม่ได้ยิ้มตามริมฝีปากเลยสักนิด "ถ้าสายตาฉันมันทำให้เธอรู้สึกตัวว่ากำลังทำตัวไร้สาระอยู่ได้ฟรี ๆ ฉันก็ยินดีจ่ายนะจินนี่" เรนินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ที่ถูกอีกฝ่ายกวนประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า "โดยเฉพาะการเดินหนีออกมากลางกองถ่ายแบบไม่มีเหตุผลแบบนั้น มันเสียมารยาทและไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย" "ไม่มีเหตุผลเหรอคะ?" จินนี่วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘กริ๊ก’ จนของเหลวข้างในกระฉูดเล็กน้อย เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเรนินด้วยท่าทีคุกคาม ความสูงในรองเท้าส้นสูงทำให้เธอโน้มตัวลงมาสบตาอีกฝ่ายในระยะประชิด "คุณต่างหากที่ไม่เคยหันมามองเลยว่าเบื้องหลังหน้ากาก 'นางแบบหน้าตาย' ที่คุณคอยค่อนขอดเนี่ย มันแบกรับความคาดหวังบ้าบออะไรไว้บ้าง!" เรนินชะงักไปเล็กน้อย เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อปะทะเข้ากับดวงตากลมโตที่ไหวระริกอย่างปิดไม่มิด แม้ริมฝีปากของจินนี่จะยังเหยียดยิ้มเยาะ แต่แพขนตากลับเปียกชื้นและมีประกายความเปราะบางบางอย่างฉาบอยู่ลึก ๆ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความคุุกกรุ่นด้วยอารมณ์ปะทะ กลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เรนินขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง แต่ทว่าแววตาที่มองอีกฝ่ายกลับเปลี่ยนไป—ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความสงสัยระคนเห็นอกเห็นใจที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "เธอ... หมายความว่ายังไง" เรนินเอ่ยเสียงเบลงลงโดยไม่รู้ตัว จินนี่แค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง เธอยกมือขึ้นเสยผมยาวสลวยที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้ม ท่าทีที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ก็หมายความว่า... ทุกคนที่มองฉัน ต่างก็เห็นแค่ความสวย ความแรง และความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ แต่ไม่มีใครเคยสนใจเลยสักนิดว่า ฉันก็เหนื่อยเป็น เจ็บเป็น และที่สำคัญ..." นางแบบสาวเว้นจังหวะ กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของดีไซเนอร์สาว "...ฉันก็แค่อยากให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ มองเห็นตัวตนจริง ๆ ของฉันบ้าง ไม่ใช่แค่ 'หุ่นไม้' ที่คุณเอาไว้ใช้ตัดชุดตามใจชอบ!" คำพูดนั้นราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากระชากหน้ากากความเย่อหยิ่งของเรนินออกจนหมดสิ้น หัวใจที่เธอเคยสร้างกำแพงน้ำแข็งปิดตายไว้ กลับถูกความจริงใจและความเปราะบางที่พรั่งพรูออกมาจากปากของผู้หญิงตรงหน้ากระแทกเข้าอย่างจังจนเกิดรอยร้าว เรนินลุกขึ้นยืนช้า ๆ ความสูงของเธอทำให้ต้องก้มมองจินนี่ที่ยืนหอบหายใจน้อย ๆ อยู่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ความโกรธเคืองเมื่อครู่วันนี้มลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกร้อนรุ่มที่ตีรวนอยู่ในอก "จินนี่..." เรนินเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณ หมายจะแตะลงบนไหล่บางที่กำลังสั่นเทาเพื่อปลอบประโลม ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะได้สัมผัสกับผิวเนื้อของอีกฝ่าย เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อก ๆ" ก็แหวกรสชาติความเงียบงันขึ้นเสียก่อน ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาของเคท ผู้จัดการส่วนตัวที่หน้าตาตื่นตระหนก "จินนี่! เรนิน! แย่แล้วค่ะ! ภาพหลุดตอนพวกเธอทะเลาะกันหลังกองถ่ายเมื่อเย็นนี้หลุดไปถึงมือกองบรรณาธิการข่าวบันเทิงแล้ว ตอนนี้โลกออนไลน์กำลังลุกเป็นไฟ เรารีบเปิดดูด่วนเลยค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเคมีที่ร้อนแรงในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!