คำถามที่ไม่มีคำตอบ

กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือไม้จันทน์หอมฟุ้งกรุ่นอยู่ในห้องแต่งตัววีไอพี แสงไฟจากหลอดแอลอีดีรอบกระจกบานใหญ่สะท้อนเงาของดีไซเนอร์สาวผู้เพียบพร้อม เรนินกำลังยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าม้าทัดหูจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองสลับกับร่างระหงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเบาะกำมะหยี่สีมรกต จินนี่ในชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีแชมเปญกำลังหมุนแหวนเพชรบนนิ้วนางเล่นอย่างไม่รีเวลาร้อน ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมานานร่วมนาที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิวท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัดที่หนาแน่นเสียยิ่งกว่าหมอกควัน "คุณจะจ้องฉันจนพรพรหมจรรย์ของชุดนี้หลุดร่วงไปเลยหรือไงคะ, คุณเรนิน" จินนี่เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลก รอยยิ้มมุมปากของนางแบบสาวยียวนและท้าทายตามเคย ทว่าแววตาคู่สวยกลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว "ฉันแค่กำลังใช้ความคิด" เรนินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ไร้ซึ่งอารมณ์ขันใดๆ ทั้งสิ้น ร่างเพรียวในชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีดำสนิทขยับเข้าใกล้โซฟาอีกนิด "คิดว่าทำไมฉันถึงยังทนทำงานร่วมกับคนไร้ระเบียบอย่างคุณอยู่ได้จนถึงตอนนึง" "โอ้โห แรงมากค่ะคุณดีไซเนอร์" จินนี่หัวเราะในลำคอเบาๆ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวเรียวภายใต้ชุดผ้าไหมซาตินก้าวเข้าหาเรนินอย่างช้าๆ จงใจลดระยะห่างระหว่างกันจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของนางแบบสาวลอยละล่องเข้ามาปะทะนาสิกจนเรนินต้องแอบสูดหายใจลึกเพื่อตั้งสติ "ปากร้ายแบบนี้... ระวังวันหนึ่งจะเผลอกลืนคำพูดตัวเองลงท้องนะคะ" เรนินไม่ถอยหลังหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนกวาดมองใบหน้าเนียนใสไร้ที่ติของอีกฝ่าย "คนอย่างเรนินไม่เคยพูดอะไรที่ต้องมานั่งเสียใจทีหลังค่ะ... โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับคุณ" คำพูดนั้นคมกริบพอๆ กับแววตา ทว่าหัวใจใต้เสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงกลับเต้นผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนเรนินเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองในใจ— *นี่เธอกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่?* ระหว่างการรักษาเกียรติของแบรนด์แฟชั่นระดับแนวหน้า กับการเอาหัวใจตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายของนางแบบสาวเจ้าเล่ห์คนนี้ เรนินรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอเลยข้ามเส้นคำว่า 'ดีไซเนอร์กับนางแบบ' ไปไกลโขแล้ว แต่มันคือเส้นทางที่เธอควรจะเหยียบเบรกหยุด หรือควรจะเหยียบคันเร่งพุ่งชนให้มันพังกันไปข้างหนึ่ง จินนี่หรี่ตามองปฏิกิริยาที่ไหววูบไปชั่วขณะในดวงตาคู่สวยของดีไซเนอร์สาว รอยยิ้มร้ายกาจบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีนู้ดคลี่กว้างขึ้น มือเรียวเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียแก้มเนียนของเรนินอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วอุ่นเฉียดผ่านผิวแก้มเย็นเยียบจนเรนินเผลอกลั้นหายใจ "ลังเลเหรอคะ?" จินนี่กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงหวานเชื่อมแต่แฝงด้วยความเย้ยหยันเบาๆ "คุณกำลังกลัวอะไรอยู่... กลัวว่าตัวเองจะแพ้ใจให้ฉัน หรือว่ากลัวว่าความจริงในอديตมันจะซ้ำรอยเดิมกันแน่?" คำพูดจี้จุดนั้นทำให้เรนินสะดุ้งราวกับถูกเข็มแทงเข้าที่กลางใจ ปมในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยงานดีไซน์ที่สมบูรณ์แบบและการควบคุมชีวิตทุกกระเบียดนิ้ว ถูกนางแบบสาวขุดขึ้นมาล้อเล่นอย่างง่ายดาย ความโกรธผสมผสานกับความสับสนตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ เรนินยกมือขึ้นปัดมือของจินนี่ออกทันที "อย่าล้ำเส้นค่ะ, จินนี่" เรนินกดเสียงต่ำ ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องอดีตของฉัน" "ทำไมจะไม่มีล่ะคะ" จินนี่ก้าวเข้าไปประชิดอีกครั้ง คราวนี้เธอรวบข้อมือบางทั้งสองข้างของเรนินไว้เบาๆ แล้วดันร่างของดีไซเนอร์สาวให้ถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกเย็นเฉียบ เรนินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทว่าจินนี่กลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปาก "ในเมื่อตอนนี้... หัวใจของคุณมันไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนปากที่คุณใช้พูดกับฉันเลยสักนิด" เรนินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง เธอควรจะผลักผู้หญิงคนนี้ออกไปให้พ้นทาง แล้วเดินออกจากห้องนี้เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม... หรือเธอควรจะปล่อยให้ความรู้สึกที่ถูกกักเก็บมานานนับปีได้ปลดปล่อยเสียที? ความสับสนพวยพุ่งขึ้นจนขอบตาร้อนผ่าว แต่มิอาจเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาได้ ในจังหวะที่เรนินกำลังจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้นเพื่อรับมือหรือแม้แต่จะ... ยอมจำนนต่อเสน่ห์อันร้ายกาจนั้น ทันใดนั้นเอง— *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดผลักเข้ามาของเคท ผู้จัดการส่วนตัวที่หน้าตาตื่นตระหนก "จินนี่! เรนิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว—" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเคมีที่ร้อนแรงในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!