ไดอะล็อกที่คมกริบ

"เรนิน! แย่แล้วค่ะ! ชุดเซ็ตหลักสำหรับห้องเสื้อวีไอพีเกิดปัญหาใหญ่แล้ว..." เสียงร้องโวยวายของเคทที่ดังทะลุประตูห้องแต่งตัวเข้ามา ไม่ได้ทำให้เรนินละสายตาจากแท็บเล็ตในมือเลยแม้แต่น้อย ดีไซเนอร์สาวเจ้าของแบรนด์ยังคงกวาดสายตาคมกริบประเมินสเกตช์ลายผ้าด้วยความนิ่งสนิท ราวกับว่าเสียงตื่นตูมเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันรำคาญใจ แต่ปัญหาชุดวีไอพีนั้น... เทียบไม่ได้เลยกับ 'ปัญหาชีวิต' ที่กำลังนั่งไขว่ห้างทำหน้าตายอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิทตรงหน้าเธอในตอนนี้ จินนี่ นางแบบสาวเบอร์หนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งและค่าตัวแพงลิบลิ่ว กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะพนักพรางตาเล่นอย่างเบื่อหน่าย ดวงตากลมโตคู่สวยที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมช้อนขึ้นมองเรนินด้วยแววตาท้าทาย ไร้ซึ่งความสำนึกผิดใดๆ กับความวุ่นวายที่เธอก่อขึ้นก่อนหน้านี้ "ปัญหาอะไรของเธอก็ช่างเถอะเคท แต่ปัญหาเฉพาะหน้าที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้... ฉันว่ามันน่าปวดหัวยิ่งกว่าชุดขาดเสียอีกค่ะ" เรนินวางแท็บเล็ตกระแทกโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยท่าทีสง่างามและเป๊ะทุกองศา เธอเดินตรงดิ่งเข้าไปหยุดยืนค้ำหัวนางแบบสาวที่ยังคงลอยหน้าลอยตา "อุ๊ย ดีไซเนอร์คนเก่งอารมณ์เสียอีกแล้วเหรอคะ ระวังหน้าผากย่นไม่รู้ด้วยนะ" จินนี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ กวนประสาทโดยแท้ เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับรัศมีอำนาจมืดที่เรนินแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งยืดอกเชิดหน้าขึ้นท้าทายเข้าไปอีก "ฉันก็นั่งรอให้คุณมาfittingชุดแบบสงบเสงี่ยมเจียมตัวแล้วนะคะ หรือว่า... ชุดที่คุณออกแบบมันห่วยจนฉันแค่นั่งเฉยๆ ก็ผิดหรือไงคะ" "ปากคอระรานไม่เปลี่ยนเลยนะคะ จินนี่" เรนินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าคิดว่าการโพสท่าแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ตากแห้งนั่นคือที่สุดของความเป็นมืออาชีพแล้วล่ะก็... ฉันคงต้องทบทวนใหม่ว่าเราควรจ้างเธอมาเป็นไม้แขวนเสื้อราคาแพง หรือจ้างหุ่นพลาสติกหน้าร้านมาเดินแทนดี" บรรยากาศในห้องแต่งตัวส่วนตัวพลันอุณหภูมิลดฮวบทันที เคทที่ยืนอยู่ข้างประตูถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือมากุมขมับด้วยความเครียด สองคนนี้เจอกันทีไรไม่เคยมีคำว่า 'สันติภาพ' มีแต่สงครามประสาทที่พร้อมจะเผาตึกให้ราบคาบได้ทุกวินาที จินนี่หรี่ตาลง รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าสวยเฉี่ยวจางหายไปแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่เริ่มคุกกรุ่นในอก เธอผุดลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับดีไซเนอร์สาวทันที ความสูงของทั้งคู่ไล่เลี่ยกันจนทำให้ปลายจมูกแทบจะชนกัน เรนินได้กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูจากตัวอีกฝ่าย ลอยปะปนกับกลิ่นอายความดื้อรั้นที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดใจจนบอกไม่ถูก "ท่อนไม้ตากแห้งเหรอคะ?" จินนี่ทวนคำ เสียงหวานบาดลึกแต่แฝงด้วยใบมีดอาบน้ำผึ้ง เธอขยับเข้าไปใกล้เรนินอีกนิดจนดีไซเนอร์สาวต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ถ้าฉันเป็นท่อนไม้... คุณก็คงเป็นช่างไม้ฝีมือตกอับที่เก่งแต่ปากล่ะมั้งคะ ถึงได้ไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับว่า... คุณต่างหากที่บรีฟงานไม่รู้เรื่องเองตั้งแต่แรก!" "นี่เธอ!" เรนินตวาดเสียงกร้าว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอยอมรับไม่ได้เด็ดขาดที่มีคนมาดูถูกศักดิ์ศรีและความสามารถในการทำงานของเธอ "ฉันทำงานในวงการนี้มาก่อนเธอจะก้าวเข้ามาเดินแบบเสียอีก จินนี่! อย่ามาอวดดีว่ารู้เรื่องแฟชั่นดีกว่าฉัน!" "อ๋อเหรอคะ? ถึงได้ทำหน้าบึ้งตึงเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาแบบนี้ไงล่ะคะ ดีไซเนอร์ผู้สูงส่ง" จินนี่ลอยหน้าลอยตาเถียงกลับอย่างไม่เกรงกลัว เธอจงใจโน้มใบเข้าไปกระซิบข้างหูเรนินด้วยน้ำเสียงที่ทatทายและใกล้ชิดจนเกินงาม "ระวังตัวไว้เถอะค่ะ... ความเย่อหยิ่งของคุณนั่นแหละ ที่สักวันมันจะหวนกลับมาทำให้คุณต้องคุกเข่าอ้อนวอนฉัน" เรนินโกรธจนตัวสั่น มือเรียวกำหมัดแน่นข้างลำตัวด้วยความเคืองแค้น เธอยื่นมือออกไปหวังจะคว้าแขนเรียวของนางแบบสาวตัวแสบมาเขย่าให้หายหมั่นไส้ แต่ทว่า— แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องแต่งตัวดังขึ้นขัดจังหวะสงครามน้ำลายที่กำลังเดือดพล่าน ทั้งเรนินและจินนี่ชะงักกึก หันขวับไปมองผู้มาใหม่พร้อมกันด้วยความตกใจ ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมใจ และแฟ้มเอกสารในมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะคะ... แต่ดูเหมือนว่าสونسอร์หลักของเราเพิ่งโทรมาแจ้งยกเลิกสัญญาแล้วค่ะ" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับเคมีระเบิดระเบ้อคู่นี้นะคะ!