รอยร้าวบนชุดโอต์กูตูร์

เสียงกรรไกรคมกริบที่ตัดผ่านผ้าไหมซาตานเนื้อหนาคือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดภายในสตูดิโอออกแบบใจกลางกรุง เรนินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ปลายนิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวสนิท比起จังหวะการปักเลื่อมบนโครงชุดโอต์กูตูร์ด้วยความประณีตราวกับเธอกำลังผ่าตัดหัวใจมนุษย์ ทุกตารางนิ้วบนชุดราตรีสีดำสนิทตัวนี้ต้องสมบูรณ์แบบ ไม่มีที่ติ และไร้ซึ่งข้อผิดพลาด—เช่นเดียวกับกฎเหล็กทุกข้อในชีวิตของเธอ "ถ้าคุณคิดจะเดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นเข็มคู่โปรดแล้วทำเสียงดังน่ารำคาญ รบกวนเดินกลับออกไปทางเดิมค่ะ" น้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล ขณะที่คนถูกพาดพิงกำลังยืนกอดอกพิงกรอบกระจกบานใหญ่ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ จินนี่ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับวาจาสวนกลับที่แสนจะไร้มารยาทนั้นแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เรนินมักจะนิยามมันในใจว่าเป็น 'อาวุธทำลายล้าง' ที่น่ารำคาญที่สุดในวงการแฟชั่น "แปลกนะคะ... ทั้งๆที่สตูดิโอนี้ออกจะกว้างขวาง แต่กลิ่นอายความตึงเครียดของคุณกลับลอยมาเตะจมูกฉันตั้งแต่ยังไม่ทันพ้นประตูลิฟต์เลยด้วยซ้ำ" นางแบบสาวก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ทีละนิด ส้นเข็มสูงปรี๊ดกระทบพื้นปูนเปลือยเกิดเป็นจังหวะที่ตั้งใจสร้างความกวนประสาท เรนินหยุดมือทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวปัญหาใหญ่ที่สุดในโปรเจกต์นี้ ดวงตากลมโตคู่สวยของจินนี่แพรพราวไปด้วยความท้าทาย เส้นผมยาวสลวยสีน้ำเข้มเคลียอยู่บนลาดไหล่ระหง ชุดเดรสสั้นเข้ารูปขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าจนน่าหมั่นไส้ เรนินจ้องมองใบหน้านั้น—ใบหน้าที่ถูกยกย่องให้เป็นไอคอนแห่งยุค แต่สำหรับเธอมันคือความยโสที่เคลือบไว้ด้วยความฉาบฉวย "ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับคุณค่ะ, จินนี่" เรนินวางกรรไกรลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' เพื่อแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน "งานเปิดตัวคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงเหลือเวลาอีกแค่สามสัปดาห์ และชุดที่คุณจะต้องสวมเดินฟินนาเล่ยังเหลือขั้นตอนการ fitting อีกเยอะ กรุณาอย่าทำตัวเป็นภาระให้ทีมงานของฉันต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นเลยค่ะ" "ภาระเหรอคะ?" จินนี่ทวนคำ เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอหลุดออกมาอย่างเย้ยหยัน เธอเดินเข้ามาประชิดขอบโต๊ะทำงานของดีไซเนอร์สาวมากขึ้น ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเรนินได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบปนความดาร์กจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก "ปากคอเราะร้ายแบบนี้... มิน่าล่ะ เขาถึงลือกันว่าดีไซเนอร์มือหนึ่งของแบรนด์นี้ถึงได้ครองโสดสนิทมาตลอดชีวิต" เรนินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งและท่าทีไม่เกรงกลัวใครของจินนี่กำลังล้ำเส้นความอดทนของเธอเข้าทุกที ดีไซเนอร์สาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะไล่เลี่ยกัน แต่รัศมีแผ่ซ่านความเย็นชาจากตัวเรนินกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น "เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่มีความจำเป็นอะไรที่คุณต้องใส่ใจค่ะ หน้าที่ของคุณมีแค่การยืนนิ่งๆ เป็นไม้แขวนเสื้อราคาแพง แล้วเดินตามสคริปต์ที่ฉันกำหนดให้ได้โดยไม่ทำพังก็พอ" "อุ๊ย แรงจังนะคะ" จินนี่แสร้งทำเป็นยกมือทาบอก ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นอีกฝ่ายของขึ้น "แต่เสียใจด้วยนะคะ พอดีฉันไม่ใช่แค่ไม้แขวนเสื้อธรรมดา... ฉันคือคนที่ *'เลือก'* จะสวมชุดของคุณต่างหาก เรนิน ถ้าไม่มีฉัน ชุดโอต์กูตูร์ราคาแพงลิบลิ่วพวกนี้ก็เป็นแค่เศษผ้าคลุมหุ่นโชว์ธรรมดาๆ เท่านั้นแหละค่ะ" คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความมั่นใจในผลงานของเรนิน ดีไซเนอร์สาวก้าวเข้ามาประชิดตัวนางแบบสาวในระยะประชิด ความโกรธทำให้แววตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อน "งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมล่ะคะ ว่าระหว่างชุดที่ฉันออกแบบกับความมั่นหน้าของคุณ อะไรมันจะพังก่อนกัน" เรนินกระซิบเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธที่ผสมปนเปกับความใกล้ชิดที่อันตรายเกินความจำเป็น จินนี่ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์ของอีกฝ่าย รอยยิ้มยียวนบนเรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันนิดๆ ความท้าทายในแววตาคู่สวยแปรเปลี่ยนเป็นความไหววับบางประการที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่เข้าใจ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อปลายนิ้วมือเรียวของเรนินเอื้อมขึ้นมาแตะที่ปกเสื้อของเธอเบาๆ เพื่อจัดความเรียบร้อย—ทว่าสัมผัสนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่จงใจยั่วเย้า บรรยากาศในห้องสตูดิโอที่เคยคุกรุ่นด้วยความเกลียดชัง กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ทั้งสองคนยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตากันและกัน ราวกับกำลังรอให้ใครสักคนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และเบือนหน้าหนีไปก่อน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่หัวใจของเรนินกำลังเต้นผิดจังหวะเพราะกลิ่นหอมเฉพาะตัวและเงาสะท้อนของตัวเองในแววตานั้น เสียงประตูสตูดิโอห้องใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบของใครบางคน "เรนิน! แย่แล้วค่ะ! ชุดเซ็ตหลักสำหรับห้องเสื้อวีไอพีเกิดปัญหาใหญ่แล้ว..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!