ก้าวข้ามโชคชะตา

"แกไม่มีวันเข้าใจหรอกเรย์... ความว่างเปล่าที่กัดกินดวงวิญญาณมานานนับพันปี มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ต่ำต้อยอย่างแกจะหยั่งถึง!" เสียงคำรามของอาซารอสสั่นสะเทือนไปทั่วห้วงมิติ บรรยากาศรอบกายบอสใหญ่จากมิติที่ 9 บิดเบี้ยวจนมองเห็นรอยแยกของอวกาศ มันกางกรงเล็บทมิฬออกจนสุดแขน พลังงานมืดมหาศาลบีบอัดอากาศจนกลายเป็นหอกพลังงานที่แหลมคมดุจเขี้ยวอสูร เรย์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางพายุพลังงาน ดวงตาคู่คมของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นชาที่ลึกล้ำราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร เขากระชับดาบ 'วิญญาณนิรันดร์' ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มืออีกข้างเช็ดคราบเลือดที่มุมปากอย่างเชื่องช้า "ความว่างเปล่ารึ?" เรย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "นั่นน่ะเหรอที่แกใช้เป็นข้ออ้างในการทำลายทุกอย่าง... อาซารอส แกก็แค่สัตว์ร้ายที่กลัวความโดดเดี่ยวในความมืดมิดของตัวเองเท่านั้นแหละ" อาเรียที่ทรุดตัวอยู่ไม่ไกล กัดฟันฝืนยืนขึ้น ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต้านรับแรงกดดัน แต่แววตาของเธอยังคงจับจ้องที่แผ่นหลังของเรย์ด้วยความเชื่อมั่น "เรย์... อย่าเสียจังหวะ พลังของมันไม่ได้มาจากตัวมันเอง แต่มันคือการสูบพลังงานจาก 'แกนกลางมิติ' ที่อยู่ใต้เท้าแก!" อาซารอสแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวที่น่าสะพรึงกลัว "ฉลาดนักนะแม่มด! แต่มันสายไปแล้ว!" ร่างยักษ์ของจอมทัพเงาพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดดวงตาจะมองเห็น พื้นดินใต้เท้าเรย์แตกละเอียดทันทีที่มันขยับตัว เรย์ไม่ได้ถอยหลัง เขาตัดสินใจก้าวไปข้างหน้า... ก้าวเข้าสู่ใจกลางพายุที่กำลังจะบดขยี้ชีวิตของเขาให้แหลกเป็นผง *นี่คือจังหวะตัดสิน* เรย์หลับตาลงชั่วขณะ เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบที่เร่งจังหวะ ในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บของอาซารอสกำลังจะกระชากหัวใจของเขา เรย์ก็เปิดเปลือกตาขึ้น แววตาของเขาไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเหมือนปีศาจ แต่มันกลับเป็นสีขาวนวล... สีเดียวกับแสงแรกของรุ่งอรุณที่ทำลายเงาทั้งปวง "จงดับสูญ... ในฐานะเงาที่ไม่มีใครจดจำ" เรย์ไม่ได้ใช้ทักษะจากระบบที่เขาเคยได้รับมาแม้แต่น้อย แต่เขาใช้ 'ความว่างเปล่า' ของตัวเองเป็นอาวุธ เขาปลดปล่อยพลังที่สั่งสมจากการเป็นฮันเตอร์ขยะที่ถูกดูแคลนมาตลอดชีวิต... พลังของการ 'ก้าวข้าม' ร่างของเรย์กลายเป็นสีดำสนิท ไร้เงา ไร้ตัวตน เขาพุ่งผ่านร่างจริงของอาซารอสไปเหมือนกับหมอกควัน ในวินาทีที่เขาทะลุผ่านร่างมหึมานั้น พลังงานมหาศาลจากมิติที่ 9 เริ่มสั่นคลอน แกนกลางมิติที่อยู่ใต้เท้าของอาซารอสเริ่มแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "เป็น... ไป... ไม่ได้..." อาซารอสก้มมองหน้าอกตัวเองที่ค่อยๆ เลือนหายไป ความมั่นใจในฐานะจอมทัพสลายกลายเป็นความหวาดกลัวที่แท้จริง "ทำไม... แกถึงสัมผัสถึงใจกลางของข้าได้?" เรย์หันหลังกลับมา ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งประกายออร่าสีทองจางๆ บาดแผลบนตัวเขาสมานตัวลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นเหนือกว่าสิ่งที่ฮันเตอร์แรงก์ SSS เคยทำได้เสียอีก "เพราะฉันก็เคยเป็นเงาเหมือนแกไงล่ะ" เรย์ตอบสั้นๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเหนือศีรษะ กองทัพเงาที่เคยหมอบราบคาบแก้วอยู่ข้างหลังเขาลุกขึ้นยืนพร้อมกันราวกับขุนพลผู้ภักดี ทันใดนั้น เสียงจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของเรย์—ไม่ใช่เสียงที่แข็งทื่อเหมือนเครื่องจักร แต่เป็นเสียงที่สั่นเครือและหวาดกลัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'เบื้องบน' ... ผู้เล่นหมายเลข 001 เรย์ ท่านได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของโลกใบนี้แล้ว] [คำเตือน: โปรดระวัง... สิ่งที่ท่านกำลังจะเห็นต่อจากนี้ ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรได้รับรู้] เรย์ขมวดคิ้ว เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เคยดำมืดของมิติที่ 9 บัดนี้มันกำลังฉีกขาดออก เผยให้เห็นดวงตาขนาดมหึมาที่จ้องมองลงมา... ดวงตาที่ไม่ใช่ของอาซารอส แต่มันเป็นดวงตาที่ดูคล้ายกับใบหน้าของคนคนหนึ่งที่เรย์รู้จักดีที่สุด "อาเรีย... ระวังตัวด้วย" เรย์พึมพำขณะหยิบดาบขึ้นมาอีกครั้ง มือของเขาสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตระหนักรู้ที่เพิ่งเกิดขึ้น ใบหน้าที่ปรากฏอยู่ในมิติคู่ขนานนั้น... คือใบหน้าของเขาก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุครั้งแรกที่ทำให้เขากลายเป็นฮันเตอร์ขยะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" มาโดยตลอดนะครับ