ความจริงหลังม่านควัน

"แกไม่ใช่พระเจ้า และฉันก็ไม่ใช่หมากบนกระดานของแกอีกต่อไป!" เสียงตะโกนของเรย์ดังก้องท่ามกลางซากปรักหักพังของหอคอยมิติที่ 9 แรงอัดอากาศจากการปลดปล่อยพลังงานทำเอาพื้นหินแกรนิตใต้เท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม รอบกายของเขา เงาสีดำทมิฬที่เคยเชื่อฟังคำสั่งของ 'ระบบ' บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีครามที่ลุกโชนดุจดั่งเจตจำนงที่ตื่นขึ้น อาเรียที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวถึงกับทรุดเข่าลง แรงกดดันมหาศาลที่เรย์ปล่อยออกมาไม่ใช่พลังฮันเตอร์แบบที่เธอเคยสัมผัส แต่มันคือพลังระดับ ‘ผู้สร้าง’ ที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด เธอมองเห็นหยดเลือดที่ไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา มือหนาของเรย์กำดาบเงาแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาของเขาไม่ได้เป็นสีนิลอีกต่อไป แต่มันเปล่งประกายด้วยอักขระโบราณที่สั่นไหวราวกับสัญญาณรบกวน "เรย์... หยุดเถอะ ร่างกายนายจะรับไม่ไหวแล้วนะ!" อาเรียร้องเตือน เสียงของเธอสั่นเครือ แต่อีกฝ่ายไม่ได้หันกลับมามอง "ระบบ... แกได้ยินฉันไหม?" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก เสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบกว่าทุกครั้ง "ตั้งแต่ได้รับพลัง F แรงก์ แกขีดเขียนเส้นทางชีวิตฉัน บังคับให้ฉันสังหารเพื่อเลเวลอัป แต่ลืมไปอย่างหนึ่ง... ฉันเป็นมนุษย์ ไม่ใช่รหัสโปรแกรมที่แกจะลบข้อมูลเมื่อไหร่ก็ได้" ทันใดนั้นเอง หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่เคยปรากฏต่อหน้าเรย์มานับพันครั้งก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนัก เสียงสังเคราะห์อันไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัวเขาเป็นครั้งสุดท้าย: *[แจ้งเตือน: ความเชื่อมโยงกับโฮสต์กำลังถูกตัดขาด... คำสั่งทำลายล้างตัวเอง... เริ่มต้นกระบวนการ...]* "แกทำลายฉันไม่ได้หรอก เพราะฉันคือ 'เงา' ที่แกสร้างขึ้นมาเอง!" เรย์พุ่งตัวเข้าใส่จุดว่างเปล่ากลางอากาศ มือของเขาคว้าเข้าไปในความว่างเปล่าราวกับกำลังจับลำคอของใครบางคน พลังงานสีครามรอบกายระเบิดออก กลายเป็นพายุทอร์นาโดที่ดูดกลืนทุกอย่างรอบข้าง ก้อนพลังงานจากระบบที่พยายามจะยึดครองร่างเขาถูกกระชากออกมาเป็นสายใยสีทองหม่น ก่อนจะถูกบดขยี้ด้วยมือเปล่าจนแตกสลายกลายเป็นละอองแสง ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ทันที เสียงระบบหายไปเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเรย์ ร่างของเขาร่วงลงสู่พื้น อาเรียรีบปราดเข้าไปประคองร่างที่โชกไปด้วยเหงื่อของเขาไว้ "จบแล้วใช่ไหม... ระบบนั่น?" เธอถามพลางเช็ดเลือดบนใบหน้าเขาอย่างทะนุถนอม เรย์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เคยถูกปิดกั้นด้วยกำแพงมิติ บัดนี้มันเปิดกว้าง เผยให้เห็นดวงดาวมหาศาลที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ความรู้สึกอิสระแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ แต่มันกลับมาพร้อมกับความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว เพราะเมื่อไม่มีระบบคอยบอกทาง... เขาก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นใครกันแน่ในโลกใบนี้ "เราได้รับอิสรภาพแล้วอาเรีย" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "แต่ดูเหมือนว่า... อิสรภาพนี้จะมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คิด" สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาของตัวเองที่ทอดลงบนพื้นดิน แต่มันกลับไม่ได้เคลื่อนไหวตามเขาทันที เงานั้นค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเองอย่างช้าๆ รูปร่างของมันเปลี่ยนจากชายหนุ่มธรรมดา กลายเป็นร่างสูงใหญ่สวมเกราะสีดำทมิฬที่มีเขางอกงามออกมาจากขมับ อาเรียเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ เธอพยายามคว้าดาบขึ้นมา แต่ทว่าเงาของเรย์นั้นกลับยื่นมือออกมาจับไหล่ของเขาจากด้านหลัง พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเรย์ราวกับส่องกระจก "เจ้าทำลายกรงขังทิ้งไปแล้วเรย์... แต่น่าเสียดายที่เจ้าลืมไปว่า ในกรงขังนั้นไม่ได้มีแค่เจ้าที่ถูกขังอยู่" ร่างเงาทมิฬนั้นโน้มตัวลงมาข้างหูเขา ก่อนจะปรากฏใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากเหล็ก... มันคือใบหน้าของเรย์ในอีกสิบปีข้างหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและความแค้น "ข้าคือบทลงโทษของอิสรภาพที่เจ้าเลือกเอง... และตอนนี้ โลกนี้กำลังจะเข้าสู่ยุคมืดที่แท้จริง เพราะข้าจะไม่ยอมให้เจ้าแก้ไขอดีตได้อีกต่อไป" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในก้าวย่างที่สำคัญที่สุดของเรย์ไปพร้อมกับ "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" นะครับ