ตัวตนที่แท้จริงของระบบ

“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกันแน่... เรย์?” เสียงทุ้มต่ำดังก้องอยู่ในมิติแห่งความว่างเปล่าที่ถูกย้อมด้วยสีนิลกาล อาเรียยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าผม มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ดาบในมือของเธอสะท้อนแสงสีม่วงประหลาดจากระบบที่เพิ่งจะกระชากวิญญาณของบอสใหญ่ในดันเจี้ยนระดับ S ลงสู่ห้วงเหว ผมมองดูมือตัวเอง เลือดสีดำคล้ำของปีศาจไหลซึมผ่านร่องนิ้ว มันไม่ใช่เลือดของมนุษย์ แต่มันคือพลังงานที่เดือดพล่านเหมือนลาวาที่กำลังจะระเบิดออก ผมเงยหน้าขึ้นมองอาเรีย ดวงตาของผมคงไม่ได้เป็นสีน้ำตาลธรรมดาอีกต่อไป ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลัง “อย่าถามคำถามที่เจ้าก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว อาเรีย” ผมตอบ น้ำเสียงของผมแหบพร่าและเย็นชาเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะเป็นได้ “ระบบไม่ได้มอบพลังให้ผม... แต่มันกำลัง ‘ใช้งาน’ ผม” “หมายความว่ายังไง!” อาเรียตะโกน ความกังวลในดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว “นายแข็งแกร่งขึ้นเร็วกว่าฮันเตอร์คนไหนในประวัติศาสตร์ นายฆ่าบอสระดับ S ได้ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว! นี่ไม่ใช่พลังของมนุษย์ แต่นายคือเพื่อนของฉัน นายต้องตั้งสติ!” ผมเดินเข้าไปใกล้เธอ ทุกย่างก้าวพื้นดินสั่นสะเทือน เงารอบตัวผมขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นหนวดสีดำที่เลื้อยไปตามผนังถ้ำ “เพื่อนงั้นหรือ? นายลืมไปแล้วหรือว่าระบบนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร มันไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยให้มนุษย์รอดพ้นจากดันเจี้ยน แต่มันคือ ‘กรงขัง’ ที่รอเวลาจะเปิดออก” ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งใสสีเลือดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผม รัวเร็วราวกับเครื่องจักรที่รวนเร [คำเตือน: ขีดจำกัดของ ‘ภาชนะ’ กำลังจะถึงจุดวิกฤต] [ภารกิจหลัก: ยอมรับอัตลักษณ์ที่แท้จริง หรือถูกกัดกินโดยความมืด] [เป้าหมายปัจจุบัน: เตรียมรับการจุติของ ‘จอมทัพเงาอาซารอส’ ในร่างของโฮสต์] ผมหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตกละเอียด อาเรียถอยกรูดไปจนชิดกำแพง เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เรย์ ฮันเตอร์แรงก์ F ที่เธอเคยปกป้องอีกต่อไป “เรย์... นายกำลังโดนครอบงำใช่ไหม?” เธอพยายามจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ผม แต่เงาสีดำพุ่งเข้าปัดมือเธอออกอย่างรุนแรง “ผมไม่ใช่ภาชนะที่รอการเติมเต็ม อาเรีย...” ผมขยับนิ้ว พลังมหาศาลบีบอัดอากาศจนรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว “ผมคือคนที่ระบบเลือกมาเป็น ‘บัลลังก์’ ให้กับเทพแห่งความมืดที่ถูกจองจำมานานนับพันปี และตอนนี้... เสียงของมันในหัวผมกำลังบอกว่า มันไม่ต้องการรออีกต่อไปแล้ว” ความทรงจำมากมายไหลทะลักเข้ามาในหัวผม ภาพของอาณาจักรที่ล่มสลาย กองทัพเงาที่ก้มหัวให้แก่ผู้ที่ถือครองกริชแห่งความมืด ผมเห็นตัวเองในอดีตชาติ—ไม่ใช่ในฐานะมนุษย์ แต่ในฐานะชิ้นส่วนของความว่างเปล่าที่รอการรวมร่าง “หนีไป” ผมคำรามออกมา สติสัมปชัญญะของเรย์คนเดิมกำลังสู้รบกับความปรารถนาที่จะทำลายล้างที่ถูกฝังอยู่ในดีเอ็นเอของผม “ถ้าไม่อยากตายด้วยน้ำมือของคนที่เธอเชื่อมั่น จงหนีไปซะ!” “ไม่! ฉันไม่ทิ้งนาย!” อาเรียชักดาบขึ้นมา เธอตัดสินใจในสิ่งที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต เธอเลือกที่จะสู้กับสิ่งที่เธอรัก เพื่อรักษาส่วนหนึ่งของเขาเอาไว้ ฉากการต่อสู้ไม่ได้เริ่มด้วยความแค้น แต่เริ่มด้วยความเศร้าโศก ดาบของอาเรียตวัดผ่านอากาศ สร้างประกายไฟสีเงินที่ดูเปราะบางเหลือเกินเมื่อเทียบกับคลื่นพลังสีดำสนิทที่ผมปล่อยออกมา ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ แต่ร่างกายนี้... มันตอบสนองต่อทุกการเคลื่อนไหวของเธอด้วยสัญชาตญาณของการ ‘กำจัดศัตรู’ ทุกครั้งที่อาเรียโจมตี ระบบจะวิเคราะห์จุดอ่อนของเธอและแสดงผลลัพธ์บนเรตินาของผมอย่างเลือดเย็น [วิเคราะห์จุดอ่อน: จุดศูนย์ถ่วงเบี่ยงซ้าย 3 องศา] [แนะนำ: การโจมตีด้วยความเร็วระดับเสียงที่จุดตัดของเส้นเลือดใหญ่] “หยุด... หยุดเดี๋ยวนี้!” ผมตะโกนใส่ระบบในใจ แต่มันกลับเงียบกริบ ปล่อยให้ร่างกายผมเคลื่อนไหวไปเองดั่งหุ่นเชิดที่ไร้สายโยง ผมพุ่งตัวเข้าประชิดอาเรียในเสี้ยววินาที มือข้างหนึ่งคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงมหาศาลทำให้กระดูกของเธอส่งเสียงลั่น “ฉันเตือนเธอแล้ว” เสียงของผมเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์อีกต่อไป มันคือเสียงประสานของคนนับล้านที่ตายไปในสงครามแห่งเงา อาเรียเงยหน้าขึ้นมองผม น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดิน “เรย์... ถ้าวันหนึ่งนายได้สติกลับมา... ช่วยจำไว้ด้วยว่า... ฉันเชื่อมั่นในตัวนายเสมอ” วินาทีนั้นเอง แสงสีดำจากหน้าจอระบบก็ระเบิดออกจนกลบทุกอย่างจนมืดมิด ผมรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังพุ่งเข้ามายึดครองดวงวิญญาณ มันไม่ใช่แค่การควบคุม แต่มันคือการ ‘รวมเป็นหนึ่ง’ ทันใดนั้น เสียงเตือนสุดท้ายที่รุนแรงกว่าทุกครั้งก็ดังกึกก้องจนหูผมแทบดับ [การหลอมรวมเสร็จสมบูรณ์: 100%] [สถานะ: จ้าวแห่งกองทัพเงา ได้ตื่นขึ้นแล้ว] [เป้าหมายใหม่: กวาดล้างทุกสิ่งที่ไม่ใช่ความมืด] เงาสีดำใต้เท้าผมไม่ได้เป็นเพียงแค่เงาอีกต่อไป แต่มันเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของอัศวินไร้หน้าหลายร้อยตนที่ก้มกราบผมอยู่เบื้องหลัง และที่หน้าทางเข้าดันเจี้ยน... ร่างของใครคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยที่สุดในฐานะศัตรูตัวฉกาจก็ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากความมืดนั้น “รอมานานเหลือเกินนะ... เจ้าภาชนะที่น่าสมเพช” เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความดำมืดของเรย์ในตอนนี้นะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา