ศึกตัดสิน ณ หอคอยทมิฬ

"อย่าเพิ่งตายตอนนี้ เรย์... กองทัพของนายยังต้องการจ้าวเหนือหัวอยู่นะครับ" เสียงของอาเรียสั่นพร่าท่ามกลางเสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้าของจอมทัพเงาอาซารอสทำให้พื้นหินสีดำสนิทของหอคอยทมิฬแตกร้าว เรย์กระอักเลือดสีเข้มออกมา มือที่ถือดาบเล่มยักษ์ซึ่งตีขึ้นจากวิญญาณของอดีตฮันเตอร์แรงก์ S สั่นระริก เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยไร้แววของฮันเตอร์แรงก์ F ผู้ต่ำต้อย บัดนี้กลับฉายประกายสีม่วงอำพันอย่างดุดัน เรย์ยันตัวขึ้นด้วยดาบเล่มนั้น เลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลที่หน้าอกไม่ได้ทำให้ความเยือกเย็นในใจเขาลดน้อยลงเลยสักนิด "อาเรีย... ถอยไปให้ห่างที่สุดครับ" เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าทว่าทรงอำนาจจนอาเรียต้องชะงัก "ถ้าประตูมิติไม่ปิดในสามนาทีนี้ มนุษยชาติต้องสูญสิ้น ผมในฐานะคนที่ระบบเคยเหยียบย่ำ จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" เบื้องหน้าของพวกเขา จอมทัพเงาอาซารอสยิ้มแสยะ ร่างกายที่สูงใหญ่กว่าสี่เมตรปกคลุมด้วยเกราะเหล็กไหลสีโลหิต มันค่อยๆ ยกดาบขนาดยักษ์ขึ้นพาดบ่า ดวงตาสีเพลิงของมันจับจ้องมาที่เรย์ราวกับกำลังดูมดปลวกที่พยายามจะต่อต้านกระแสน้ำเชี่ยว "เจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา" อาซารอสคำราม เสียงของมันดังก้องไปทั่วโถงหอคอย "เจ้าคิดจะล้มล้างคำสั่งของระบบด้วยพลังที่ข้าประทานให้งั้นรึ? เจ้าเป็นเพียงภาชนะ... เป็นเพียงร่างที่รอวันแตกสลายเท่านั้น!" เรย์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เขากระชับดาบในมือแน่น ไอสีดำทมิฬเริ่มพุ่งพล่านออกมาจากร่างดุจเปลวเพลิงที่ไร้ความร้อน หากแต่แฝงด้วยความกดดันมหาศาลที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้งจนน่าอึดอัด กองทัพเงาของเขาที่เคยสถิตอยู่ในมิติแห่งความว่างเปล่า เริ่มปรากฏตัวออกมาจากรอยแยกของเงาพื้นดินนับร้อยนับพันชีวิต พวกมันยืนนิ่งดุจรูปปั้น แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมานั้นพร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง "จงฟังให้ดี..." เรย์ประกาศก้อง เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันกังวานและเฉียบขาดเสียจนแม้แต่อาซารอสยังต้องชะงัก "พวกแกสร้างผมขึ้นมาให้เป็นฮันเตอร์ขยะ เพื่อความบันเทิงของพวกแก... แต่ในเมื่อผมก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้แล้ว ต่อให้ต้องลากพวกแกทั้งหมดลงนรกไปกับผม ผมก็จะทำ" เรย์พุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนปืน พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นผุยผง อาซารอสฟาดดาบลงมาหมายบดขยี้ร่างของเรย์ให้เป็นธุลี แต่ทว่า... เรย์กลับหายวับไปในเงาของศัตรู ก่อนจะโผล่ขึ้นมาเหนือน่านฟ้าของหอคอยทมิฬ "กองทัพเงา! จงรวมตัวเป็นหนึ่ง!" วินาทีนั้น เหล่าอัศวินเงาพุ่งเข้าผสานร่างกับเรย์ แสงสีดำอมม่วงอาบไล้ร่างของเขาจนกลายเป็นเกราะหุ้มร่างที่ดูน่าสะพรึงกลัว ดาบในมือของเรย์ขยายขนาดขึ้นจนกลายเป็นคมเคียวที่ยาวกว่าสิบเมตร พลังเวทที่เขารีดออกมามันมหาศาลเสียจนกำแพงหอคอยทมิฬเริ่มร้าวเป็นใยแมงมุม อาซารอสคำรามลั่น มันตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้ของคนระดับแรงก์ F อีกต่อไป แต่เป็นความแค้นของมวลมนุษยชาติที่ถูกกดขี่มานับศตวรรษ มันรวบรวมพลังเวทมืดทั้งหมดที่มี สร้างลูกบอลพลังงานที่สามารถทำลายเมืองได้ทั้งเมืองหมายจะปิดฉากเรย์ "ตายซะ!" ลูกบอลพลังงานถูกซัดออกไป เรย์ไม่ได้หลบ เขาแสยะยิ้มที่มุมปาก ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาถึงตัว เขากลับเห็นภาพนิมิตของประตูมิติที่กำลังสั่นคลอนที่แกนกลางของหอคอย หากเขาทำลายมันด้วยพลังทั้งหมดตอนนี้ เขาก็อาจไม่มีชีวิตรอดกลับออกไป แต่ถ้าเขาไม่ทำ... โลกที่เขารักและคนที่เขาปกป้องจะพินาศ เรย์รวบรวมพลังเงาทั้งหมดไว้ที่คมดาบเดียว ท่ามกลางความตื่นตระหนกของอาเรียที่กรีดร้องเรียกชื่อเขา เรย์พุ่งสวนกระแสลูกบอลพลังงานเข้าไปโดยไม่คิดชีวิต *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังกึกก้องจนหอคอยสั่นสะเทือนไปถึงรากฐาน แสงสีขาวเจิดจ้าปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว อาเรียถูกแรงอัดมหาศาลซัดกระเด็นไปกระแทกกับผนังหอคอย สติของเธอพร่าเลือน แต่เธอก็ยังพยายามลืมตาดูภาพตรงหน้า เมื่อฝุ่นควันจางลง เรย์ยืนค้างอยู่ในท่าแทงดาบทะลุผ่านอกของจอมทัพเงาอาซารอส แต่ทว่า... ดาบของเขากลับไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น มันพุ่งทะลุไปถึงแกนกลางของหอคอยซึ่งเป็นที่ตั้งของประตูมิติที่ไม่มีวันปิด อาซารอสกระอักเลือดสีดำออกมา ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง "เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร... ถ้าทำลายมัน... ตัวเจ้าเองก็จะ..." "ผมรู้ครับ" เรย์ตอบเสียงเรียบ เลือดไหลออกมาจากปากและดวงตาของเขา "แต่ผมบอกแล้ว... ว่าผมจะไม่ยอมเป็นหมากในกระดานของพวกแกอีกต่อไป" ทันใดนั้นเอง ประตูมิติที่เคยเป็นสีแดงฉานก็เริ่มแตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวแสงสีน้ำเงิน รอยร้าวลามไปทั่วทั้งหอคอย บรรยากาศบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ในขณะที่ร่างของอาซารอสกำลังสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน เรย์ก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่พลังของระบบ แต่มันเป็นพลังของราชาที่แท้จริง ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะถอนดาบออกเพื่อก้าวเดินออกจากหอคอยที่กำลังพังทลาย เสียงที่คุ้นเคยและเย็นยะเยือกของ 'ระบบ' ที่เขาพยายามทำลายทิ้งก็ดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง [ประกาศ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบระดับสูง] [สถานะฮันเตอร์: เรย์... การปิดประตูมิติคือความผิดพลาดร้ายแรงที่สุดที่คุณทำต่อต้านเรา] [การลงทัณฑ์กำลังเริ่มต้นขึ้น... และดูเหมือนว่า 'เพื่อน' ที่คุณปกป้องไว้ กำลังจะกลายเป็นเหยื่อรายแรกของคุณเอง] เรย์หันขวับไปมองอาเรียที่นอนบาดเจ็บอยู่ด้านหลัง แต่ทว่าอาเรียคนนั้นกลับค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไป ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงสดและฉีกยิ้มที่น่าขนลุกออกมาจนถึงใบหู เธอไม่ได้มองเรย์ด้วยสายตาของคู่คิดอีกต่อไป แต่มองเขาด้วยสายตาของนักล่า "ขอบคุณที่เปิดทางให้นะครับ... เรย์" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของอาเรีย แต่มันคือเสียงของคนที่เขารู้จักดีที่สุด คนที่น่าจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความวิปลาสที่เกินกว่าเขาจะรับมือได้ไหวเสียแล้ว ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดตัดสินนี้ร่วมกับผมนะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงาครับ