การล้างแค้นเริ่มต้น

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของคราบเลือดเก่าๆ ในห้องโถงชั้นใต้ดินของกิลด์ "ไททัน" ยังคงอบอวล ชวนให้คลื่นไส้ไม่เปลี่ยน... แต่วันนี้ กลิ่นเหล่านั้นช่างหอมหวานในความรู้สึกของเรย์เสียเหลือเกิน "ยินดีที่ได้พบ... ตัวข้าจากอดีต" เสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในมิติแห่งจิตสำนึกเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ที่ปลายประสาทสัมผัส เงาสีดำสนิทที่สะท้อนรูปร่างของเขาเองแต่ไร้ซึ่งดวงตาคู่นั้นไม่ได้เข้ามาทำร้าย แต่มันกลับหลอมรวมเข้ากับแผ่นหลังของเรย์ ราวกับจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ถูกเติมเต็ม แรงกดดันระดับ SSS แผ่พุ่งทะลักออกมาจากร่างผอมบางของอดีตฮันเตอร์แรงก์ F จนพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนและร้าวราน เรย์ก้าวเท้าผ่านประตูเหล็กกล้าหนาเตอะของกิลด์ไททันเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ร่างกายของเขาไม่ได้สวมชุดเกราะเวทมนตร์ราคาแพงระยับเหมือนฮันเตอร์ระดับสูงคนอื่นๆ มีเพียงเสื้อโค้ทสีดำสนิทที่โบกสะบัดตามแรงลมยามค่ำคืน และดวงตาคู่คมกริบที่ฉายแววเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "เฮ้ย! แกเป็นใครวะ! ที่นี่เขตหวงห้ามของกิลด์ไททัน ฮันเตอร์ฝึกหัดอย่างแกกล้าดียังไง..." ยามรักษาความปลอดภัยร่างยักษ์สองคนพุ่งเข้ามาขวางทาง พร้อมชักดาบเร่งพลังเวทสีแดงฉานขึ้นเตรียมสังหาร แต่มันเป็นความผิดพลาดครั้งสุดท้ายในชีวิตของพวกเขา เรย์ไม่ได้แม้แต่จะชายตามอง "จงตื่นขึ้น..." สิ้นเสียงกระซิบแผ่วเบา เงาใต้ฝ่าเท้าของยามทั้งสองก็พลพลุ่งพล่านขึ้นราวกับมีชีวิต พวกมันกรีดร้องด้วยความตกใจก่อนที่เงาดำจะแปรสภาพเป็นมือสีดำสนิทพุ่งขึ้นมาลากร่างของทั้งคู่จมหายลงไปในพื้นเบื้องล่างในพริบตาเดียว ไม่มีเสียงร้องโหยหวน มีเพียงความเงียบงันและความว่างเปล่าที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง นี่ไม่ใช่เวทมนตร์อัญเชิญทั่วไป แต่นี่คือ "อำนาจแห่งจอมทัพเงา" ที่แท้จริง เรย์ก้าวข้ามร่างที่ไร้ตัวตนเหล่านั้นเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ สู่ห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุด ที่ซึ่งเหล่าผู้บริหารระดับสูงของกิลด์ไททันกำลังนั่งปรึกษาหารือถึงผลกำไรจากการกวาดล้างดันเจี้ยนระดับ S ล่าสุด เสียงหัวingเราะและเสียงแก้วไวน์กระทบกันดังเล็ดลอดออกมาจากบานประตูไม้สักทอง ปัง! บานประตูหนาหนักถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงเตะเพียงครั้งเดียว เศษไม้กระจายเกลื่อนพื้น เสียงหัวเราะในห้องเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาหันขวับมามองผู้บุกรุกด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว "ไอ้สารเลว! แกเป็นใคร ถึงกล้าบุกรุกเข้ามาที่นี่!" "คาร์ล" รองหัวหน้ากิลด์ไททัน ผู้ชายรูปร่างสันทัด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนชี้หน้าเรย์ด้วยความเดือดดาล ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเพ่งมองผู้มาเยือนชัดๆ "ทะ... ทุเรศจริง แกมัน... ไอ้เรย์! ไอ้เศษสวะแรงก์ F ที่เราทิ้งไว้เป็นเหยื่อล่อในดันเจี้ยนอเวจีเมื่อสามเดือนก่อนไม่ใช่เรอะ!" บรรดาผู้บริหารคนอื่นๆ ต่างส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที บางคนถึงกับหัวเราะเยาะออกมาเมื่อจำหน้าอดีตเพื่อนร่วมทีมที่พวกมันคิดว่าตายกลายเป็นอาหารอสูรไปนานแล้ว "อ๋อ... จำได้ด้วยสินะครับ" เรย์ก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟสลัวสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่เรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม ไร้ความกลัว "ผมนึกว่าพวกคุณจะลืมชื่อสวะตัวนี้ไปซะแล้ว" คาร์ลแค่นAหัวเราะด้วยความดูถูก เหยียดยิ้มกว้างอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "แกมันโชคดีหรือไงที่รอดมาได้? แต่การที่แกโง่หัวซุกหัวซุนกลับมาที่กิลด์ไททันด้วยตัวคนเดียวแบบนี้... แกคงอยากตายรอบสองสินะ! พวกลูกน้องข้างนอกหายไปไหนหมดวะ!" "พวกเขากำลัง... หลับสบายดีครับ" เรย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสสีดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงเหว "เหมือนกับที่พวกคุณกำลังจะได้รับความสงบแบบนั้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า" "สามหาว! คิดว่ารอดจากดันเจี้ยนระดับ S มาได้แล้วจะเก่งขึ้นมาหรือไงวะ!" คาร์ลระเบิดพลังมานาสีแดงฉานระดับ A ออกมาจนข้าวของบนโต๊ะกระเด็นกระดอน เขาชักดาบใหญ่ประจำตัวพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วสูง หมายจะผ่าร่างของอีกฝ่ายออกเป็นสองซีกในดาบเดียว "ตายซะเถอะไอ้ขยะ!" เรย์ไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบ เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง ปล่อยให้คมดาบพุ่งเข้าประชิดลำคอ ฉับ! คมดาบฟันเข้าที่ลำคอเต็มแรง... แต่กลับไม่มีแม้แต่หยดเลือด เรย์ในร่างนั้นสลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำจางๆ "ภาพติดตาเรอะ! บ้านน่า!" คาร์ลหน้าถอดสี รีบกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตระหนก "ช้าไปครับ" เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหู คาร์ลสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปฟันดาบใส่ความว่างเปล่า แต่มือเรียวยาวของเรย์กลับคว้าจับที่ข้อมือของเขาไว้แน่น ราวกับคีมเหล็กกล้าที่ไม่มีวันหลุด กร๊อบ! เสียงกระดูกข้อมือแหลกละเอียดดังสนั่นห้อง พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ดังลั่น คาร์ลทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน หยดเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว "อาร์ค... ช่วยด้วย! ฆ่ามัน!" คาร์ลตะโกนเรียกหัวหน้ากิลด์และเหล่าฮีโร่แรงก์ A ที่เหลือให้เข้ามาช่วยเหลือ ทว่า... ไม่มีใครกล้าขยับตัวเลยสักคน เหล่าผู้บริหารระดับสูงและฮิลเลอร์ฝีมือดีของกิลด์ต่างนั่งตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬแตกพลั่ก พวกเขาไม่ใช่คนโง่ ถึงแม้จะมองไม่เห็นพลังทั้งหมดของเรย์ แต่สัญชาตญาณดิบในฐานะฮันเตอร์กำลังกรีดร้องเตือนภัยระดับวิกฤต— *สิ่งมีชีวิตตรงหน้าไม่ใช่คน... แต่มันคือภัยพิบัติ* "สามเดือนก่อน..." เรย์ก้าวเข้าไปยืนเหยียบลงบนแผ่นอกของคาร์ลที่นอนดิ้นพล่านอยู่กับพื้น กดน้ำหนักลงทีละน้อยจนกระดูกซี่โครงส่งเสียงลั่น "พวกคุณมองผมเป็นแค่เครื่องมือ เป็นแค่เศษขยะที่หมดประโยชน์แล้วก็เขี่ยทิ้งให้สัตว์อสูรฉีกร่าง" "อ๊ก... ปล่อย... กู..." คาร์ลพยายามอ้าปากหายใจ ใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำ "วันนี้..." เรย์ก้มตัวลงกระซิบข้างหูของอดีตสหายร่วมทีมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างน่าขนลุก "ผมแค่นำหนี้ก้อนนั้น... มาทวงคืนให้สาสมก็เท่านั้นเองครับ" เรย์สะบัดมือเบื้องหน้า พื้นห้องประชุมทั้งหมดระเบิดออก เงาสีดำนับร้อยตนผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับกองทัพทหารจากนรกภูมิ พวกมันคุกเข่าลงต่อหน้าเรย์ พร้อมที่จะฉีกกระชากทุกชีวิตในห้องนี้ให้แหลกเป็นจุลตามคำสั่ง ทว่า... ก่อนที่เรย์จะโบกมือสั่งการประหารชีวิต บานหน้าต่างกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของใครบางคนพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์มนาจะรับมือได้ เปรี้ยง! หมัดเคลือบออร่าสีทองอร่ามพุ่งเข้าใส่หน้าอกของเรย์เต็มแรง จนร่างของเขาต้องถอยหลังไถลไปกับพื้นหลายเมตรเพื่อตั้งหลัก เรย์เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ดวงตาหรี่แคบลงเล็กน้อย ชายหนุ่มในชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก เส้นผมสีทองสะท้อนกับแสงไฟ และที่สำคัญ... บนหน้าอกเสื้อของเขามีตราสัญลักษณ์ "สมาคมฮันเตอร์แห่งชาติ" ประดับอยู่ พร้อมกับระดับพลังที่กดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "พอได้แล้วมั้ง... คุณเรย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "การกระทำของคุณในวันนี้... มันเกินขอบเขตที่สสมาคมจะปล่อยผ่านไปได้แล้วนะครับ" เรย์ปัดฝุ่นที่เสื้อโค้ทเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับผู้มาใหม่โดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนתเหน็บจนถึงขั้วหัวใจ "ในที่สุด... แกก็โผล่หัวออกมาจนได้นะ ท่านประธานสมาคมตัวปลอม" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดนี้ด้วยกันนะครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา