พันธมิตรผู้ทรยศ

"กลิ่นกำยานนี่... นายไม่ได้กลิ่นเหรอ เรย์?" คำถามของอาเรียแทรกผ่านความเงียบงันในโถงทางเดินหินอ่อนของสำนักงานใหญ่รัฐบาล เสียงส้นรองเท้าของเธอที่กระทบพื้นหินดูแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเรย์ เรย์หยุดชะงัก ฝ่ามือที่ปกคลุมด้วยถุงมือหนังสีดำกระชับดาบเล่มโปรดที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม รูม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตราย กลิ่นหอมหวานประหลาดที่ลอยมาตามลมไม่ใช่กลิ่นกำยานธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของ 'มานาพิษ' ที่ถูกปรุงแต่งขึ้นเพื่อกัดกร่อนวงจรพลังของฮันเตอร์ "พวกมันไม่ได้เชิญเรามาเพื่อเจรจา" เรย์กระซิบ เสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยไอสังหารที่เย็นยะเยือก "พวกมันล่อเราเข้ามาในกรงขัง" "ถอยออกไปจากตรงนี้ซะ" อาเรียพูดพลางเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรย์ไว้ สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอทำให้ความร้อนรุ่มในใจของเขาบรรเทาลงเล็กน้อย "ฉันรู้ว่าเส้นทางนี้จะพาไปที่ไหน ห้องประชุมสภาใต้ดิน... พวกนั้นวางอาคมกักกันระดับ S ไว้รอบๆ หากนายก้าวเข้าไปเพียงก้าวเดียว พลังเงาของนายจะถูกตัดขาดจากมิติหลักทันที" เรย์หันกลับมามองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยเชื่อใจที่สุดในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้ แววตาของอาเรียสะท้อนความกังวลอย่างปิดไม่มิด ท่ามกลางความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย "ทำไมเธอถึงช่วยฉัน?" เรย์ถาม น้ำเสียงของเขาติดจะเย็นชา "รัฐบาลให้ตำแหน่งที่เธอโหยหาคืนมาแล้วไม่ใช่หรือไง? ชีวิตที่สุขสบายในฐานะฮันเตอร์ระดับสูง... สิ่งที่เธอต้องทำก็แค่ปล่อยให้ฉันเดินเข้าไปในกับดักนั้นตามแผนของพวกมัน" อาเรียแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตาของเธอกลับวาวโรจน์ไปด้วยความขมขื่น "เพราะฉันเคยเห็นจุดจบของคนที่เชื่อในคำสัญญาของพวกคนใหญ่คนโตยังไงล่ะ เรย์... นายคือคนเดียวที่กล้าทำในสิ่งที่ฉันไม่กล้า นายคือกองทัพที่โลกนี้หวาดกลัว และในฐานะคนที่เคยเป็น 'ฮันเตอร์ที่ถูกทิ้ง' เหมือนกัน ฉันจะไม่ยอมให้เงาของนายต้องสูญสิ้นไปในกรงขังกระจอกๆ ของพวกขี้ขลาดพวกนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังสะท้อนมาจากโถงทางเดินฝั่งตรงข้าม แสงไฟสปอร์ตไลท์สีแดงฉานสาดส่องลงมาจนเกิดเงายาวเหยียดที่พื้น กองกำลังหน่วย 'เพชฌฆาตไร้ชื่อ' ของรัฐบาลปรากฏตัวขึ้น ทุกคนสวมเกราะเสริมมานาเต็มยศ ด้ามดาบเปล่งประกายด้วยอักขระพันธนาการ "ดูเหมือนการเจรจาจะสิ้นสุดลงแล้วนะ" เรย์กล่าว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายเลือดที่น่าสะพรึงกลัว "อาเรีย... ถอยไปให้ห่าง" "ฉันจะเปิดทางให้" อาเรียตอบพลางชักดาบเรเปียร์สีเงินยวงออกจากฝัก "แต่จำไว้นะเรย์... พลังของนายมันมีค่าเกินกว่าจะเอามาสังเวยให้ไอ้พวกขยะนี่ พังมันให้ยับ เหมือนกับที่นายทำกับมิติที่ 9 ซะ!" เรย์ไม่รอช้า เขาปลดปล่อยมานาสีดำทมิฬพุ่งทะลักออกจากร่าง จนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง เสียงกระซิบจากความตายดังโหยหวนรอบตัวเขาราวกับกองทัพวิญญาณที่รอคำสั่ง เขาไม่ได้สู้เพื่อรัฐบาล ไม่ได้สู้เพื่อความถูกต้อง แต่นี่คือการประกาศศักดาของจ้าวแห่งเงา เขาก้าวออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูนับสิบเพียงลำพัง ดาบในมือของเขาตวัดเป็นวงโค้งที่รวดเร็วจนมองไม่ทัน ในชั่วพริบตา ศีรษะของทหารแนวหน้าสองคนกระเด็นหลุดจากบ่า ทว่าแทนที่เลือดจะไหลนอง ร่างของพวกเขากลับถูกกลืนหายเข้าไปในเงาของเรย์ แล้วผุดขึ้นมาใหม่ในร่าง 'อัศวินเงา' ที่จงรักภักดีต่อเขาเพียงผู้เดียว "แก... แกมันสัตว์ประหลาด!" หัวหน้าหน่วยเพชฌฆาตตะโกนลั่น พลางกดปุ่มสั่งการอาคมที่ฝังไว้ในผนัง ทันใดนั้นเอง โซ่ตรวนมานาสีทองสว่างจ้าพุ่งออกมาจากทุกทิศทาง รัดร่างของเรย์ไว้อย่างแน่นหนา แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมาจนเขากระอักเลือดออกมาเป็นลิ่ม เรย์รู้สึกได้ว่าพลังในกายถูกดูดกลืนอย่างรวดเร็ว โซ่พวกนี้ออกแบบมาเพื่อทำลายเลเวลของฮันเตอร์โดยเฉพาะ "เรย์!" อาเรียกรีดร้อง พุ่งตัวเข้ามาหมายจะช่วย แต่ถูกกำแพงพลังงานโปร่งใสผลักกระเด็นออกไป ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะสิ้นหวัง และกองทัพเงาของเขากำลังสั่นคลอน อดีตบอสใหญ่แห่งมิติที่ 9—อาซารอส—ก็ได้ส่งกระแสจิตเย็นเยียบแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเขา มันไม่ใช่เสียงของศัตรู แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจมืด 'เจ้าโง่... คิดว่าพวกมันจะกักขังจ้าวแห่งเงาได้ด้วยของเล่นเด็กๆ อย่างนั้นหรือ?' เรย์ยิ้มออกมาทั้งที่เลือดไหลอาบแก้ม เขาหลับตาลงสัมผัสถึงรอยแยกของมิติที่อยู่ใต้เท้าของเขาเอง... รอยแยกที่ไม่ได้เกิดจากระบบ แต่เกิดจากความแค้นที่ฝังลึกในวิญญาณ ทันใดนั้น พื้นห้องทั้งหมดก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเรย์จมหายลงไปในความมืดที่ไร้ก้นบึ้ง แต่ก่อนที่เขาจะหายไป แสงสีดำทมิฬที่รุนแรงกว่าเดิมก็ระเบิดออกกวาดล้างทุกสิ่งในห้องโถงจนราบคาบ ทิ้งไว้เพียงร่างของอาเรียที่ยืนสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง เธอมองลงไปในหลุมมืดมิดนั้น ก่อนจะพบว่าดาบของเธอไม่ได้มีเพียงสีเงินยวงอีกต่อไป... มันกลับกลายเป็นสีดำสนิทราวกับน้ำหมึก และมีตัวอักษรปริศนาสลักขึ้นมาบนใบดาบ "เรย์... นายทิ้งอะไรไว้ให้ฉันกันแน่?" ทว่า ก่อนที่อาเรียจะทันได้คำตอบ ประตูห้องลับที่อยู่ด้านหลังสุดของโถงทางเดินก็เปิดออก ร่างของชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตา—คนที่ควรจะตายไปเมื่อสามปีก่อน—ก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่ง "ยินดีด้วยที่ยังมีชีวิตอยู่ อาเรีย... แต่คนรักของเธอน่ะ ตอนนี้เขากำลังตกนรกของจริงแล้วล่ะ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความดำมืดของเรย์ในตอนนี้นะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา