ฝึกฝนในห้วงเหว

"เจ้าจะตายที่นี่ เรย์... หรือไม่ก็กลายเป็นเพียงเศษซากของกาลเวลาที่ไม่มีใครจดจำ" เสียงของอาซารอสไม่ได้ดังมาจากภายนอก แต่มันก้องสะท้อนอยู่ในกะโหลกศีรษะของผม ราวกับหนอนชอนไชที่กัดกินประสาทสัมผัสทีละส่วน ผมลืมตาขึ้น—ถ้าหากสิ่งที่ผมเห็นอยู่ตอนนี้ยังเรียกว่าการลืมตาได้—เบื้องหน้าไม่ใช่ท้องฟ้าหรือเพดานดันเจี้ยน แต่มันคือห้วงอวกาศสีครามเข้มที่บิดเบี้ยว ไร้พื้น ไร้เพดาน มีเพียงกระแสธารของเศษเสี้ยวเวลาที่ไหลผ่านตัวผมไปราวกับสายน้ำที่เย็นเยียบถึงกระดูก ผมขยับตัวไม่ได้ ไม่ใช่เพราะถูกพันธนาการ แต่เพราะ 'เวลา' ของร่างกายนิ่งสนิท ในขณะที่จิตสำนึกของผมยังคงเดือดพล่านเหมือนลาวาที่กำลังจะระเบิดออก 'ระบบ... ฉันยังอยู่ที่นั่นไหม?' ผมเค้นถามในใจ [คำเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจเป็นศูนย์ สภาวะทางกายภาพถูกหยุดนิ่งที่จุดกำเนิดมิติที่ 9 ผู้ใช้งานกำลังอยู่ในห้วงเหวแห่งกาลเวลา หากจิตใจแตกสลาย ท่านจะสูญหายไปในนิรันดร์กาล] ผมเค้นยิ้ม ทั้งที่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท แรงก์ F ที่ใครต่างเหยียดหยามเหรอ? พวกมันไม่เคยรู้หรอกว่าความรู้สึกของการเป็นจุดต่ำสุดมันทำให้คนคนหนึ่งกล้าบ้าบิ่นได้มากแค่ไหน ในเมื่อชีวิตนี้ไม่มีอะไรจะเสีย ผมก็พร้อมจะท้าทายแม้แต่กฎของจักรวาล ผมค่อยๆ หลับตาลง สัมผัสถึงพลังงานมหาศาลที่วนเวียนอยู่รอบตัว ผมไม่ได้พยายามฝืนกระแสเวลา แต่ผมกำลังพยายาม 'กลืนกิน' มัน “อาเรีย... ถ้าเธอเห็นฉันตอนนี้ เธอคงจะด่าว่าฉันโง่ที่เอาชีวิตมาทิ้ง” ผมพึมพำกับความว่างเปล่า ภาพใบหน้าของอาเรียแวบเข้ามาในหัว เธอคือคนเดียวที่มองเห็นตัวตนที่แท้จริงภายใต้หน้ากากฮันเตอร์ขยะของผม ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ในใจผมคือเชื้อเพลิงชั้นดีในการจุดระเบิดพลังครั้งนี้ ผมเริ่มขยับนิ้ว พลังมานาสีดำทมิฬเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้ว มันไม่ได้พุ่งพล่านเหมือนตอนอยู่บนโลก แต่มันไหลรินราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำใส มันขยายตัวออก กัดกินความว่างเปล่ารอบข้าง ผมเริ่มได้ยินเสียง... เสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณนับล้านที่ติดอยู่ในห้วงเหวแห่งนี้ “มาสิ... ใครที่อยากเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเงาของข้า จงออกมา!” ผมคำรามก้องในจิตวิญญาณ แรงปะทะมหาศาลตีกลับเข้าสู่ร่างกายของผมจนร่างแทบแหลกสลาย เลือดสีเข้มไหลซึมออกจากมุมปาก แต่นั่นคือสัญญาณแห่งชัยชนะ เมื่อรอยแยกของมิติถูกฉีกออกโดยพละกำลังที่ผมสร้างขึ้นใหม่ กองทัพวิญญาณที่ไร้รูปกายเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง พวกมันคุกเข่าต่อหน้าผม ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ แต่เพราะพวกมันสัมผัสได้ถึง 'ราชา' ที่แท้จริง วันคืนที่นี่ผ่านไปนานเท่าไหร่ผมไม่อาจทราบได้ อาจเป็นนาที หรืออาจเป็นหมื่นปีที่ผมจมอยู่กับการขัดเกลาพลังจนถึงขีดสุด ระดับพลังของผมพุ่งทะลุขีดจำกัดเดิมที่ระบบเคยกั้นไว้ พลังที่เคยเป็นเพียงหยดน้ำ บัดนี้กลายเป็นมหาสมุทรที่บ้าคลั่ง แต่ทันใดนั้น... ความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้ผมต้องลืมตาโพลง กลางกระแสเวลาที่นิ่งค้าง มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า ร่างที่คุ้นเคย ร่างที่ผมเคยคิดว่าไม่มีวันได้พบอีกในสถานที่แห่งนี้ เธอสวมชุดเกราะนักรบที่แตกหัก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ผมจำได้แม่น... อาเรีย? เธอยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาของเธอว่างเปล่าราวกับคนตาย แต่ในมือกลับถือดาบเล่มเดียวกับที่เธอเคยใช้ปกป้องผมในวันแรกที่เราพบกัน เธอขยับริมฝีปากเบาๆ เสียงที่ออกมาไม่ใช่เสียงของเธอ แต่มันคือเสียงของอาซารอสที่แทรกซึมผ่านร่างของเธอ "เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังฝึกฝนเพื่อก้าวข้ามข้าเหรอ เรย์? เจ้าไม่ได้กำลังเพิ่มระดับพลังหรอก... เจ้ากำลังสร้างภาชนะที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อให้ข้าใช้คืนชีพต่างหาก" ร่างของอาเรียเริ่มบิดเบี้ยว ผิวหนังของเธอค่อยๆ ปริแตกออก เผยให้เห็นแสงสีแดงฉานจากขุมนรกที่อยู่เบื้องหลัง เธอพุ่งตรงเข้ามาหาผมด้วยความเร็วที่แม้แต่ความคิดของผมก็ยังตามไม่ทัน ดาบเล่มนั้นแทงทะลุผ่านหน้าอกของผมอย่างแม่นยำ... แต่ผมกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด มีเพียงความเย็นเยียบที่แล่นเข้าสู่หัวใจ ผมคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ดวงตาของผมเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววขาว “ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็จะใช้ร่างของเธอนั่นแหละ เป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบของแก” ผมกระซิบชิดใบหูของร่างที่อาซารอสสิงสู่ พลังเงาทั้งหมดที่ผมเพิ่งสะสมมาพุ่งเข้าใส่ร่างของอาเรียเพื่อยึดครองพื้นที่แห่งจิตวิญญาณคืนจากมัน ทันใดนั้นเอง ประตูมิติเบื้องหลังผมก็ระเบิดออก พร้อมกับร่างของ 'ใครบางคน' ที่ก้าวผ่านกระแสเวลาเข้ามา และคนคนนั้น... ก็มีใบหน้าเหมือนกับผมทุกประการ! เขามองมาที่ผมด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะพูดประโยคที่ทำลายความเชื่อมั่นทั้งหมดของผมลงในเสี้ยววินาที "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ฉันเตรียมไว้ให้ตัวเองในอดีตนะ... เจ้าโง่" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความดำมืดของเรย์ในตอนนี้ และเตรียมพบกับบทสรุปของความแค้นในตอนถัดไปนะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงาครับ