ความลับของมิติมืด

“หยุดมือเดี๋ยวนี้เรย์! ถ้าแกดึงดาบเล่มนั้นออกมาอีกเพียงนิ้วเดียว ระบบของแกจะกลืนกินจิตวิญญาณแกจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก!” เสียงตวาดของอาเรียสั่นเครือ เธอไม่ได้ใช้ดาบชี้ไปที่เรย์ด้วยความโกรธ แต่เธอใช้มันสั่นรัวเพื่อเตือนสติ ชายหนุ่มตรงหน้าเธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับ S ที่ควรจะปิดตายไปแล้ว รอบกายเรย์ ไอสีดำทมิฬที่หนาแน่นจนดูเหมือนของเหลวเหนียวหนืดกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของทหารเงาที่บิดเบี้ยว ดวงตาของเรย์ไม่ได้มีสีนิลตามธรรมชาติอีกต่อไป แต่มันกลับเรืองรองด้วยแสงสีม่วงแกมครามที่เย็นเยือกถึงกระดูก เรย์หันมามองเธอ ช้าๆ… รอยยิ้มที่มุมปากของเขามันไม่ใช่รอยยิ้มของมนุษย์ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อชิ้นโต “อาเรีย เธอไม่เข้าใจหรอก ดาบเล่มนี้ไม่ได้แค่ทำลายศัตรู แต่มันกำลัง ‘บอก’ ความจริงบางอย่างที่สมาพันธ์ฮันเตอร์พยายามฝังกลบมาตลอดหลายทศวรรษ” เขาเพิกเฉยต่อคำเตือน ปลายนิ้วสัมผัสที่ด้ามดาบอาซารอสอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้น รอยแยกมิติบิดเบี้ยวกลางอากาศก็ระเบิดออก ข้อมูลชุดหนึ่งพุ่งเข้าสู่สมองของเรย์ราวกับเข็มพิษนับพันเล่ม ระบบที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเครื่องมือเพิ่มเลเวล แท้จริงแล้วมันคือ ‘ตราประทับแห่งจุดจบ’ ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อคัดกรองขุมพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก เพื่อเปลี่ยนให้กลายเป็น ‘ภาชนะ’ ของจอมทัพเงาอาซารอส “ระบบไม่ได้เลือกฉันมาเพื่อปกป้องโลกหรอกนะ” เรย์แค่นหัวเราะ เสียงของเขาดูเหมือนจะมีเสียงซ้อนทับกันหลายชั้น “มันสร้างฉันขึ้นมาเพื่อเป็น ‘กุญแจ’ ในการเปิดประตูมิติที่ 9 ที่แท้จริง และเมื่อถึงตอนนั้น… โลกนี้จะกลายเป็นเพียงสนามรบให้กองทัพเงาของฉันเหยียบย่ำ” อาเรียชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัด ความเป็นจริงที่เรย์พูดออกมามันสั่นคลอนทุกความเชื่อที่เธอเคยมี “ถ้างั้นแกก็เลิกใช้มันสิ! ถอดระบบนั่นออก! ก่อนที่แกจะสูญเสียความเป็นตัวเองไปมากกว่านี้!” “ถอดงั้นหรือ?” เรย์ก้าวเข้ามาหาเธอในระยะประชิด กลิ่นอายมรณะที่พวยพุ่งออกมาทำให้บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “อาเรีย เธอคิดว่าสมาพันธ์ฮันเตอร์ส่งเธอมาร่วมทีมกับฉันเพื่ออะไร? เพื่อมาคอยเตือนสติหรือ? เปล่าเลย… พวกเขาต้องการให้เธอฆ่าฉันในวินาทีที่ฉันเริ่มตระหนักถึงความลับนี้ต่างหาก” เรย์เอื้อมมือไปจับใบดาบของอาเรียแล้วกดมันลงกับไหล่ของตนเองโดยไม่ลังเล เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านเนื้อผ้าสีดำสนิท “ดูสิอาเรีย... ในบันทึกของระบบที่ฉันเพิ่งอ่านได้ มันบอกไว้ว่า ‘ฮันเตอร์แรงก์ A ผู้อ่อนโยน คือเพชฌฆาตที่ถูกสั่งให้สังหารจ้าวแห่งเงาคนก่อนหน้า’ แล้วเธอล่ะ... จะทำตามคำสั่งนั้นอีกครั้งไหม?” สายตาของเรย์ดุดันและเย็นชาจนอาเรียเผลอถอยหลังกรูด ความสับสนพุ่งพล่านในใจ เธอไม่เคยได้รับคำสั่งนั้น แต่ระบบที่สมาพันธ์ติดตั้งให้เธอกลับเริ่มแจ้งเตือนตัวอักษรสีแดงฉานขวางสายตา: *[ภารกิจกำจัดเป้าหมายระดับภัยพิบัติ: สำเร็จโทษจ้าวแห่งเงา ณ บัดนี้]* “ฉัน… ฉันไม่รู้เรื่องนี้… ฉันไม่เคยได้รับคำสั่ง!” อาเรียตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “แต่ระบบของเธอรู้นะ” เรย์ก้มหน้าลงจนหน้าผากเกือบชิดกัน เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาแต่น่าขนลุก “มันไม่ได้ต้องการให้เราเป็นพันธมิตรกันตั้งแต่แรก แต่มันต้องการ ‘ความขัดแย้ง’ ยิ่งเราฆ่ากันเอง พลังของมิติมืดก็จะยิ่งขยายตัว... พวกเราเป็นเพียงหมากที่กำลังโดนปั่นหัวให้เต้นตามบทละครที่พวกมันวางไว้” ทันใดนั้นเอง ผนังดันเจี้ยนโดยรอบก็เริ่มปริแตก เสียงคำรามต่ำลึกจากอีกฟากหนึ่งของกำแพงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องโถง กองทัพเงาที่เคยนิ่งสงบของเรย์ต่างพร้อมใจกันคุกเข่าลงพื้น ราวกับกำลังรอคอยการปรากฏตัวของบางสิ่งที่ทรงพลังยิ่งกว่า ไม่ใช่จอมทัพเงาอาซารอส... แต่เป็น ‘ผู้สร้าง’ ของระบบนี้ เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้เงาขาว เขาหันมองไปที่รอยแยกมิติที่กำลังฉีกขาดออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด “อาเรีย... หากเธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าฉัน งั้นเรามาลองทำอะไรที่สนุกกว่านั้นกันเถอะ” เรย์หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับรอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มือขวาคว้าอากาศแล้วกระชากออก แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินรอบตัวยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึก ราวกับมวลมหาศาลกำลังบีบอัดทุกสรรพสิ่ง “ในเมื่อพวกมันอยากให้ฉันเป็นจ้าวแห่งเงา เพื่อใช้ฉันทำลายล้างโลกใบนี้” เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่ถือดาบเริ่มสั่นระริกด้วยพลังงานสีดำที่รุนแรงจนน่าเกรงขาม “งั้นฉันก็จะขอเป็นจ้าวแห่งเงาที่จะย้อนกลับไปทำลาย ‘ผู้สร้าง’ ของพวกมันทุกคนให้ราบคาบ ทั้งสมาพันธ์ ทั้งดันเจี้ยน และระบบบ้าบอนี่ให้หมดสิ้น!” ขณะที่เรย์กำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในรอยแยกมิติแห่งความว่างเปล่านั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของอาเรีย... มันคือร่างที่มีใบหน้าเหมือนกับเรย์ทุกประการ ทั้งเครื่องแต่งกาย แววตา และไอสังหารที่เย็นเยียบไม่แพ้กัน ร่างแยกนั้นยิ้มให้เรย์ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อาเรียถึงกับใจสลาย “ขอบพระคุณที่ทำหน้าที่ ‘ภาชนะ’ ได้ดีมาตลอดนะครับเรย์... แต่จากวินาทีนี้ไป นายไม่มีความจำเป็นต้องรับรู้อะไรอีกแล้ว เพราะฉัน... คือร่างที่สมบูรณ์แบบกว่านายสิบเท่า” ร่างนั้นยกมือขึ้นชี้ไปที่หัวใจของเรย์ และทันใดนั้น ร่างของเรย์ก็หยุดชะงักดั่งถูกสาปแข็ง พลังงานเงาทั้งหมดที่เคยเป็นของเขากลับกลายเป็นหอกที่ทิ่มแทงเข้าสู่ร่างของตัวเขาเองเสียเอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความดำมืดของเรย์ในตอนนี้นะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา