อัคคีจิตวิญญาณแผดเผามาร

กลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งปะปนกับไอความเย็นเยียบของค่ายกลมาร ทว่าท่ามกลางความมืดมิดอันกดดัน กลับมีเสียงหัวเราะเยาะหยันดังลอดไรฟันของอัครมหาเสนาบดีจ้าวออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว "ไป๋เฉิน... เจ้าคิดว่าวิถีกระบี่สามัญของเจ้า จะทะลวงผ่านเกราะโลหิตมารของข้าได้เช่นนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!" ร่างของผู้อาวุโสสำนักมารแผ่ซ่านด้วยหมอกสีดำทมิฬ ดวงตาสีแดงฉานดุจปีศาจกระหายเลือด มันระเบิดพลังปราณระดับกำเนิดวิญญาณขั้นสมบูรณ์ออกมาจนพื้นศิลาเบื้องล่างแตกร้าวเป็นใยแมงมุม แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง จนเหล่าศิษย์สำนักกระบี่เหมันต์ที่อยู่รอบนอกต่างกระอักเลือดออกมาคำโต ไป๋เฉินยืนหยัดอย่างมั่นคง ทรวดทรงองอาจดุจพญาอินทรีผู้ทะนงตนในนภากาศ แม้ลมปราณในกายจะปั่นป่วนจากการปะทะเมื่อครู่ แต่แววตาของเขากลับคมกริบยิ่งกว่าคมกระบี่ที่ถืออยู่ในมือ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพเปลวเพลิงสีครามที่กำลังลุกโชนขึ้นจากห้วงลึกแห่งจิตวิญญาณ "วิถีกระบี่ของข้า..." เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอื้อnเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าก้องกังวานเสียดแทงจิตใจของผู้คน "หาใช่เพื่อสังหารคนธรรมดา... แต่เพื่อผ่าฟ้าดินและเผาผลาญพวกเดรัจฉานเช่นเจ้าต่างหากเล่า!" สิ้นคำ ไป๋เฉินมิได้รอช้า เขาสะบัดข้อมือวาบ เคล็ดวิชา 'อัคคีจิตวิญญาณบรรพกาล' ที่หลับใหลอยู่ในตันเถียนพลացตื่นขึ้น ทะยานพลุ่งพล่านราวกับมังกรเพลิงที่ถูกจองจำมานานนับหมื่นปี อุณหภูมิรอบกายพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน จากความหนาวเหน็บแห่งเหมันต์แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนระอุราวกับเตาหลอมโลหะสวรรค์ มู่หรงเสวี่ยที่ยืนอยู่ไม่ไกล นางพญาเซียนผู้สง่างามเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี ในยามนี้แววตาคู่คมกลับฉายประกายความห่วงใยและเชื่อมั่นอย่างสุดซึ้ง ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะบัดพลิ้ว นางส่งกระแสจิตและถ่ายทอดพลังปราณเหมันต์บริสุทธิ์หนุนเสริมให้ไป๋เฉินทันที เพื่อควบคุมสมดุลระหว่างหยินและหยางไม่ให้ธาตุไฟเข้าแทรก "เฉินหลาง... ระวังด้วยค่ะ" เสียงหวานกังวานเอ่ยแผ่วเบาผ่านกระแสจิต ทว่าเปี่ยมด้วยความมั่นคงในหัวใจ นางพร้อมที่จะพลชีพเคียงข้างเขา หากวันนี้ฟ้าดินจะดับสูญ ไป๋เฉินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันไร้ขีดจำกัดที่ไหลเวียนผสานกับดวงใจของสตรีผู้สูงศักดิ์ กลิ่นอายกระบี่ในมือแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามผสานเพลิงสีคราม รัศมีเจิดจ้าบาดตาจนทุกคนต้องหันหน้าหนี "หึ! ต่อให้พวกเจ้าหลอมรวมพลังกัน ก็เป็นได้แค่เพียงมดปลวกที่ดิ้นรนใต้เงื้อมมือข้า!" อัครมหาเสนาบดีจ้าวคำรามลั่น มันรวบรวมพลังโลหิตมารทั้งหมดกลายสภาพเป็นกรงเล็บมารยักษ์ พุ่งทะยานเข้าใส่ไป๋เฉินด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ หมายจะควักหัวใจของเด็กหนุ่มผู้นี้ออกมาขยี้ให้แหลกคามือ ทว่า... ทุกอย่างกลับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ ไป๋เฉินไม่หลบเลี่ยง เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่ เปลวเพลิงอัคคีจิตวิญญาณระเบิดตัวออกราวกับสุริยันนับพันดวงแผดเผาท้องนภาในคราเดียว "อัคคีผลาญมาร... จงจุติ!" *ตูมมมมม!* เสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหุบเขา เปลวเพลิงสีครามผสมทองพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลืนกินหมอกสีดำทมิฬของสำนักมารจนมลายหายไปในพริบตา อัครมหาเสนาบดีจ้าวเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเพลิงอัคคีนั้นไม่ได้เผาผลาญแค่เพียงร่างกาย แต่มันกำลังแผดเผาจิตวิญญาณและแก่นแท้พลังมารของมันจนไม่เหลือซาก เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่น ก่อนที่ร่างของยอดฝีมือแห่งสำนักมารจะสลายกลายเป็นเถ้าธุลีปลิวไปตามสายลม ไร้ซึ่งร่องรอยให้ผู้คนได้หวาดผวาอีกต่อไป ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เหล่าศิษย์สำนักมารที่เหลือต่างทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่ศิษย์สำนักกระบี่เหมันต์ต่างมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตะลึงงันจนพูดไม่ออก ไป๋เฉินยืนหอบหายใจเล็กน้อย ไอร้อนระอุยังคงคุกรุ่นอยู่รอบกาย ก่อนที่เขาจะกระอักโลหิตสีดำออกมาคำหนึ่ง ร่างสูงเซถลาเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ล้มลง ร่างระหงของมู่หรงเสวี่ยก็พุ่งเข้ามาประคองร่างเขาไว้ได้อย่างทันท่วงที ปลายนิ้วเรียวนุ่มสัมผัสเข้าที่ชีพจรของเขาเพื่อถ่ายทอดพลังรักษาอย่างร้อนรน ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนมา พื้นศิลาเบื้องล่างที่ควรจะสงบกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางค่ายกลมาร พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าอันเยือกเย็นที่ดังมาจากห้วงมิติที่ลึกยิ่งกว่า... *"คิดว่ากำจัดมดปลวกตัวหนึ่งแล้ว จะจบสิ้นแล้วงั้นรึ... เจ้าเด็กน้อย ตราประทับแห่งเทพมาร ได้ถูกปลดปล่อยแล้ว!"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีกระบี่อันหนาวเหน็บนี้ไปกับ "ชิงเสวี่ยเหมันต์" นะคะ