คัมภีร์โบราณในถ้ำลับ

เปรี้ยง! เสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นดุจฟ้าผ่ากลางฤดูหนาว ฝ่ามือมารโลหิตฉาบด้วยไอทมิฬข้นคลักระดับบรรพกาลพุ่งทะยานแหวกม่านอากาศเข้ากระแทกแผ่นหลังของไป๋เฉินอย่างเหี้ยมเกรียม แรงปะทะมหาศาลบดขยี้เสื้อผ้าจนขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยแผลสีดำสนิทที่แผ่ไอพิษกัดกินเส้นชีพจรปราณอย่างรวดเร็ว "ไป๋เฉิน!" เสียงอุทานที่ปกติเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีของมู่หรงเสวี่ย กลับสั่นสะท้อนด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี ดวงตาดอกท้อคู่งามหรี่ลงจนเหลือเพียงเส้นด้าย รังสีฆ่าฟันพวยพุ่งออกจากร่างบอบบางราวกับพายุหิมะคลั่ง นางสะบัดข้อมือเพียงคราเดียว กระบี่เหมันต์ในฝักก็เปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้า ตัดผ่านความมืดมิดในถ้ำลับใต้สำนักราวกับดาราตก *อึฃ...* ไป๋เฉินกระออกโลหิตสีดำสนิทคำโต โลหิตนั้นเมื่อหยดลงสู่พื้นหินก็ส่งเสียงฟู่ราวน้ำกรดกัดกร่อนศิลา ทว่าดวงตาคมกริบของเขากลับมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความทะนงตนและความเย็นชาดุจคมกระบี่ที่ถูกลับจนคมกริบ เขาใช้กระบี่โบราณในมือปักลงกับพื้นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มลง ทว่ากระดูกทั่วร่างกลับส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะจากการกดทับของพลังมารขั้นสูง เงาทมิฬสายนั้นหัวร่อลั่นด้วยความสะใจ เสียงหัวร่อแหบพร่าบาดแก้วหูสะท้อนก้องไปทั่วถ้ำลึก "ฮ่าๆๆๆ! ไป๋เฉิน เจ้าคิดว่ากลับชาติมาเกิดใหม่แล้วจะพลิกฟ้าได้หรือ? คัมภีร์กระบี่เทวะบรรพกาลหาใช่สิ่งที่สวะเช่นเจ้าจะครอบครองได้! ส่งมันมาซะดีๆ!" ร่างของผู้อาวุโสสำนักมารก้าวออกมาจากเงื้อมเงา สภาพของมันบิดเบี้ยว ร่างกายห่อหุ้มด้วยไอปีศาจหนาทึบ ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองคัมภีร์แผ่นหยกโบราณที่วางอยู่แท่นบูชาเบื้องหน้าด้วยความโลภโมโทสัน มันไม่คาดคิดว่าหลุมศพบรรพบุรุษใต้สำนักกระบี่เหมันต์จะซ่อนสมบัติที่สามารถสั่นสะเทือนทั้งสามภพเอาไว้ มู่หรงเสวี่ยก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าไป๋เฉินไว้อย่างรวดเร็ว นางพยุงร่างที่โชกเลือดของเขาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ไอเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกรอบกายจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงพื้น ร่างอรชรในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศมืดมน ทว่ากลับสง่างามและน่าเกรงขามดุจเทพธิดาน้ำแข็งลงมาจุติ "บังอาจนัก... กล้าลอบทำร้ายคนของสำนักกระบี่เหมันต์ต่อหน้าเปิ่นกง (ข้าผู้นี้)" น้ำเสียงของมู่หรงเสวี่ยเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าลมหนาวในเหมันต์ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์นับหมื่นสายก่อตัวขึ้นรอบกายจนเกิดเป็นพายุหิมะขนาดย่อม นางทอดสายตามองผู้อาวุโสสำนักมารด้วยแววตาดุจมองมดปลวกตัวหนึ่ง "เจ้าสำนักมู่ หญิงสารเลว! อย่าคิดว่าเจ้าบรรลุขอบเขตเซียนแท้จริงแล้วจะไร้เทียมทาน ภายใต้ค่ายกลมารโลหิตนี้ พลังของเจ้าจะถูกทอนลงครึ่งหนึ่ง!" ผู้อาวุโสสำนักมารคำรามลั่น มันเหวี่ยงกรงเล็บมารโลหิตออกไปหมายฉีกกระชากทั้งสองให้แหลกเป็นจุล "เสวี่ยเอ๋อร์..." เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอמהขึ้นเบาๆ จากริมฝีปากที่เปื้อนเลือดของไป๋เฉิน มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่กำลังถือกระบี่ของนางไว้ อุณหภูมิจากฝ่ามือของเขาไม่ได้ร้อนรุ่ม ทว่ากลับอบอุ่นและมั่นคงจนทำให้หัวใจที่ด้านชาของมู่หรงเสวี่ยกระตุกวูบ "ข้าไม่เป็นไร... ปราณมารระดับนี้ยังไม่อาจเอาชีวิตข้าได้" ไป๋เฉินกล่าวด้วยแววตาแน่วแน่ เขาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้บาดแผลที่หลังจะยังคงมีเลือดไหลริน ทว่ากระดูกสันหลังของเขากลับเหยียดตรงไม่ต่างจากคมกระบี่ที่พร้อมทะลวงฟ้า "เจ้าดื้อด้านนัก..." มู่หรงเสวี่ยพึมพำเบาๆ แววตาที่มองเขามีความห่วงใยระคนตัดพ้ออยู่ชั่วขณะ ก่อนที่นางจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยจิตสังหารที่แผดเผา "เช่นนั้น... วันนี้เราจะสับมันเป็นหมื่นชิ้นด้วยกัน" สิ้นเสียงของนาง ร่างทั้งสองก็พุ่งทะยานออกไปพร้อมกันราวกับสายฟ้าสองสาย สายหนึ่งคืออัคคีจิตวิญญาณเซียนที่ร้อนแรงดุจสุริยัน อีกสายคือคมกระบี่เหมันต์ที่เยือกเย็นและเฉียบคม ทั้งสองหลอมรวมกระบวนท่าเข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ กระบวนท่ากระบี่คู่ผสานหยินหยางถูกปลดปล่อยออก แสงกระบี่เจิดจ้าสว่างวาบจนกลบความมืดมิดทั้งหมดในถ้ำลับ ผู้อาวุโสสำนักมารเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวยามเมื่อเผชิญหน้ากับวิถีกระบี่ที่เหนือล้ำเกินกว่ามนุษย์จะต้านทาน มันพยายามจะถอยหนี ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว ปราณกระบี่นับพันสายพุ่งเข้าเสียบร่างของมันจนพรุนในพริบตาเดียว ร่างของผู้อาวุโสสำนักมารสลายกลายเป็นเถ้าธุลีโดยไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง เมื่อความวุ่นวายสงบลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมถ้ำลับอีกครา ทั้งสองยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาหินโบราณที่สลักลวดลายประหลาด บนนั้นวางแผ่นหยกสีทองอร่ามที่แผ่ไอสีม่วงจางๆ ออกมา—คัมภีร์กระบี่เทวะบรรพกาล ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว ไป๋เฉินยื่นมือออกไปหมายจะหยิบแผ่นหยกนั้น ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนพื้นผิวหยก อักขระโบราณนับล้านตัวบนผนังถ้ำก็พลันเปล่งแสงสีแดงฉานขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง! พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่ามีมหาสัตว์อสูรโบราณกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล และในวินาทีนั้นเอง... เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกที่ลึกที่สุด "ฮี่ๆๆ... ขอบใจพวกเจ้ามากที่ช่วยเปิดผนึกคัมภีร์ให้ข้า... ศิษย์รักของข้า..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ห้วงวิถีกระบี่เคียงข้างกันมา ณ ที่นี้นะคะ