เงื้อมมือมารในเมืองหลวง

"ไอหมอกโลหิตลอยคลุ้งเหนือตำหนักมังกรทอง... นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอนค่ะ" เสียงรายงานของผู้อาวุโสสำนักกระบี่เหมันต์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันกดดันภายในห้องโถงลับ ไป๋เฉินยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าแผนที่ยุทธภพ ดวงตาคมกริบดุจคมกระบี่สะท้อนประกายเปลวเพลิงอัคคีจิตวิญญาณ ท่ามกลางกลิ่นอายความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของมู่หรงเสวี่ย นางพญาเซียนผู้สง่างามไร้ผู้ต่อต้าน ซึ่งบัดนี้กำลังทอดมองบุรุษผู้กุมหัวใจนางด้วยสายตาที่ซ่อนความห่วงAใยไว้อย่างมิดชิด "อัครมหาเสนาบดีจ้าว... สุนัขรับใช้แห่งพรรคมารผู้นั้น คงคิดว่าการซ่อนตัวอยู่ภายใต้เงาของราชสำนักจะทำให้มันรอดพ้นจากคมกระบี่ของข้าไปได้กระนั้นหรือ" ไป๋เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเปี่ยมด้วยพลังกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว วิถีกระบี่ที่เขาฝึกฝนมิใช่เพียงเพื่อความแข็งแกร่งส่วนตน หากแต่เป็นการประกาศท้าทายต่อกฎเกณฑ์อันเน่าเฟะของฟ้าดิน มู่หรงเสวี่ยขยับกายเล็กน้อย อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะสั่นไหวตามแรงลมปราณที่หมุนวน นางก้าวเข้ามาใกล้ไป๋เฉิน ปลายเรียวคางเชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยของเจ้าสำนักผู้สูงศักดิ์ ทว่าแววตาที่ทอดมองเขานั้นกลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "เมืองหลวงยามนี้มิใช่สถานที่ที่เจ้าจะเดินเข้าไปได้ตามอำเภอใจ ค่ายกลมารโลหิตเจ็ดราตรีถูกจัดเตรียมไว้รอต้อนรับเจ้าแล้ว การลงเขาครั้งนี้... อันตรายเกินกว่าจะคาดเดาค่ะ" "ต่อให้เบื้องหน้าคือขุมนรกโลกันตร์ หรือทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า หากพวกมันบังอาจแตะต้องสายใยแห่งความแค้นนี้ ข้า... ไป๋เฉิน ย่อมใช้กระบี่เดียวผ่ามันออกเป็นสองซีก" เขาหันมาสบตากับนาง รอยยิ้มที่มุมปากมีความทะนงตนเย้ยหยันฟ้าดินแฝงอยู่ ชวนให้หัวใจของนางพญาเซียนผู้เย็นชาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ นางรู้ดีว่าไม่อาจขัดขวางบุรุษผู้มีจิตวิญญาณดุจพายุอัคคีผู้นี้ได้ มู่หรงเสวี่ยจึงยื่นป้ายหยกมังกรเหมันต์ประจำตัวให้แก่เขา "หากพบเจอสถานการณ์คับขัน จงใช้วิถีกระบี่ประสานจิตที่ข้าเคยถ่ายทอดให้... จำไว้ เจ้าต้องกลับมาอย่างปลอดภัยค่ะ" รุ่งอรุณแห่งวันเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็วดุจใจนึก ประตูหินแห่งสำนักกระบี่เหมันต์เปิดอ้าออก ไป๋เฉินในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาอัคคี ก้าวเดินลงจากยอดเขาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง ทุกย่างก้าวที่เขาสัมผัสพื้นดิน ราวกับมีคลื่นพลังปราณสะท้อนก้องกังวานไปทั่วป่าไผ่เบื้องล่าง ข่าวลือเรื่องการเคลื่อนไหวของพรรคมารในเมืองหลวงแพร่สะพัดดุจไฟลามทุ่ง ราชสำนักกำลังสั่นคลอน และเงื้อมมือมารกำลังแผ่ขยายปกคลุมทุกตารางนิ้วของแผ่นดิน ทว่า ในขณะที่ไป๋เฉินกำลังควบม้าทะยานผ่านหุบเขาหมันทมิฬ เงาร่างนับร้อยก็พุ่งออกมาจากความมืดมิดอย่างไร้ซุ่มเสียง คมกระบี่นับพันเล่มสะท้อนแสงจันทร์วาวโรจน์ ปิดตาย Asura Path เส้นทางสู่เมืองหลวงอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงหัวเราะเยือกเย็นของผู้อาวุโสพรรคมารดังสะท้อนก้องฟ้า "ไป๋เฉิน! วันนี้คือวันตายของเจ้า!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีกระบี่อันหนาวเหน็บนี้ไปกับ "ชิงเสวี่ยเหมันต์" นะคะ