คำสารภาพริมหน้าผา

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายคมกระบี่เหมันต์ กระทบลงบนพื้นศิลาสีนิลจนเกิดเสียงดังกังวานเยือกเย็นราวกับเสียงถอนหายใจของสวรรค์ เบื้องหน้าหน้าผาสิ้นสูญ ลมพายุหมุนวนบ้าคลั่งราวกับพญานาคพิโรธ เมฆาหนาทึบบดบังแสงจันทร์จนเหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินสรรพสิ่ง แต่ความมืดนั้นมิอาจเทียบได้กับความระอุในห้วงจิตวิญญาณของ **ไป๋เฉิน** ร่างกายของเขาสะบสะท้านด้วยพิษมารที่อัครมหาเสนาบดีจ้าวทิ้งไว้ก่อนจะหลบหนีไป แต่กระดูกสันหลังของเขายังคงตั้งตรงดุจทวนเหล็กกล้า ไม่ยอมค้อมหัวให้แม้กระทั่งโชคชะตา "เจ้ายังดึงดันเช่นนี้ไปเพื่ออะไร..." เสียงหวานใสราวกับหยกกระทบกัน ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนาระทมและหยาดน้ำตาที่ถูกสะกดกลั้นไว้เอ่ยขึ้น **มู่หรงเสวี่ย** นางพญาเซียนผู้สง่างามเย็นชาแห่งสำนักกระบี่เหมันต์ ยืนอยู่เคียงข้างเขาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้เปรอะเปื้อนด้วยคราบโลหิตและละอองฝน นางผู้ไม่เคยชายตาดูลี่ตาใคร นางผู้เป็นดั่งเทพเซียนผู้ตัดขาดจากกิเลสทั้งปวง บัดนี้แววตาคู่นั้นกลับสั่นระริกราวกับเปลวเทียนยามต้องลมพายุ มือเรียวดั่งลำหยกที่เคยถือครองกระบี่พิฆาตเซียน บัดนี้กลับสั่นเทาขณะเอื้อมมาแตะที่บาดแผลลึกบริเวณหัวใจของไป๋เฉิน ไป๋เฉินแค่นยิ้มหยัน ปลายลิ้นสัมผัสรสคาวเลือด ดวงตาคมกริบดุจประกายกระบี่ทอแสงวับวามท่ามกลางความมืด เขาหันกลับมาสบตากับนาง เซียนสาวผู้สูงส่ง ทว่ายามนี้กลับมีเพียงเขาอยู่ในห้วงนัยน์ตาคู่นั้น "เพื่อวิถีกระบี่... และเพื่อสตรีที่ข้าเลือกจะปกป้องด้วยชีวิต" น้ำเสียงของไป๋เฉินแหบพร่า ทว่าทรงพลังและเด็ดเดี่ยวจนมู่หรงเสวี่ยต้องสะท้านเฮือก นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ดื้อรั้นเพียงใด เขายอมเผาผลาญอายุขัยและแก่นแท้ปราณวิญญาณ เพื่อปกป้องนางจากค่ายกลมารโลหิตเมื่อครู่ มู่หรงเสวี่ยกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเย็นชาที่นางใช้ห่อหุ้มหัวใจมานับร้อยปีพังทลายลงในพริบตา นางหลับตาลงหยาดน้ำตาอุ่นร้อนไหลรินอาบแก้มขาวนวล หยดลงบนหลังมือของไป๋เฉิน ราวกับน้ำค้างแข็งที่ถูกหลอมละลายด้วยอัคคีจิตวิญญาณ "เจ้าคนโง่..." นางพึมพำเสียงสั่นเครือ "ข้าเป็นถึงเจ้าสำนักกระบี่เหมันต์ ผู้คนต่างเกรงกลัวข้า ไยเจ้าต้องเอาชีวิตมาแลกเพื่อสตรีใจร้ายเช่นข้าด้วย" "เพราะเจ้ามิใช่สตรีใจร้าย... มู่หรงเสวี่ย" ไป๋เฉินขยับกายเข้าไปใกล้ รัศมีปราณกระบี่รอบตัวเขาแผ่ซ่านปกป้องนางจากลมหนาว นางพญาเซียนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขากุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางไว้ แนบเข้ากับตำแหน่งหัวใจที่ยังคงเต้นระรัวของเขา "หัวใจดวงนี้ของข้า มอบให้วิถีกระบี่ครึ่งหนึ่ง... และมอบให้เจ้าอีกครึ่งหนึ่งมานานแล้ว" คำสารภาพอันหนักแน่นราวดั่งภูผา ทว่าอ่อนโยนดุจสายน้ำ ทะลวงผ่านกำแพงน้ำแข็งในใจของมู่หรงเสวี่ยจนสิ้นซาก นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาที่เคยว่างเปล่าและเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งที่นางไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นกับผู้บำเพ็ญเพียรเช่นนาง "หากนี่คือวิถีแห่งฟ้าดินที่กำหนดให้เราต้องดับสูญ..." มู่หรงเสวี่ยสูดลมหายใจลึก แววตาเด็ดเดี่ยวพลحปรากฏขึ้น นางสะบัดมือขวา กระบี่วิเศษประจำตัว "เหมันต์บูรพา" พุ่งทะยานออกจากฝัก ส่งเสียงคำรามก้องฟ้า แสงสีฟ้าครามสຫວ่างวาบตัดผ่านความมืดมิด นางยื่นด้ามกระบี่นั้นให้ไป๋เฉินด้วยมือทั้งสองข้าง "ข้า... มู่หรงเสวี่ย ขอฝากวิถีกระบี่และจิตวิญญาณทั้งหมดไว้ในมือของท่าน ไป๋เฉิน นับจากนี้ไป ไม่ว่าฟ้าดินจะพลิกคว่ำหรือทัณฑ์สวรรค์จะลงทัณฑ์ เราจะก้าวเดินบนเส้นทางฝืนลิขิตนี้ไปด้วยกัน หรือจะดับสลายเป็นเถ้าธุลีเคียงคู่กันไป!" สัมผัสแห่งด้ามกระบี่เหมันต์เย็นเยียบ ทว่าเชื่อมโยงจิตวิญญาณของทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ ไป๋เฉินรับกระบี่นั้นด้วยความเคารพอย่างสูงสุด พลังปราณกระบี่ของเขาก and มู่หรงเสวี่ยหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ทะยานพุ่งขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรเพลิงคำรามแข่งกับสายฟ้า ทว่า ในวินาทีที่พลังปราณอันไร้เทียมทานของทั้งคู่กำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเพื่อทะลวงขอบเขตขั้นถัดไปนั้นเอง "ช่างเป็นภาพที่น่าซาบซึ้งยิ่งนัก..." เสียงปรบมือดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงันของหน้าผาสิ้นสูญ น้ำเสียงนั้นเยียบเย็นและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่คุ้นเคย เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากม่านหมอกหนาทึบ สวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมหน้ากากกระดูกมาร อาวุธในมือคือทวนโลหิตที่หยดเลือดสด ๆ ลงบนพื้นศิลา ดวงตาของไป๋เฉินหรี่แคบลงทันที มู่หรงเสวี่ยชักกระบี่กลับมาตั้งรับอย่างรวดเร็ว "อัครมหาเสนาบดีจ้าว! เจ้ายังไม่ตาย?!" นางอุทานอย่างตกใจ เงาร่างนั้นแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาส่อแววเจ้าเล่ห์เพทุบายและอำมหิตถึงขีดสุด "ตายหรือ? หึ... ข้าแค่มารับ 'ของขวัญ' ชิ้นสำคัญ ที่พวกเจ้าสองคนเพิ่งจะหลอมรวมมันเข้าด้วยกันต่างหากล่ะ..." ________________________________________ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีกระบี่อันหนาวเหน็บนี้ไปกับ "ชิงเสวี่ยเหมันต์" นะคะ