สยบอัจฉริยะสำนักใหญ่

"ต่อให้หอคอยเก้าชั้นฟ้าร่วงหล่นลงมาทับร่าง หรือสวรรค์เก้าชั้นจะปิดตายเส้นทางบรรพกาล..." เสียงหัวเราะเย็นเยียบของผู้อาวุโสสำนักมารจ้าวราชาดังก้องไปทั่วลานพิธี ทว่ายังไม่ทันที่ประกายอัคคีโลหิตจะสลายตัวไป ลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็ระเบิดออกราวกับภูเขาไฟใต้พิภพที่ปะทุ! ณ เบื้องบนยอดสูงสุดของหอคอยทดสอบจิตวิญญาณสวรรค์ อาคารโบราณที่ตั้งตระหง่านท้าทายกาลเวลากว่าร้อยปี ไม่เคยมีผู้ใดก้าวข้ามผ่านชั้นที่แปดขึ้นไปได้ บัดนี้... แสงสีครามเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์แรกเบิกอรุณกลับพวยพุ่งทะลวงหลังคาหอคอยจนแหลกละเอียดเป็นจุล! เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์นับพันชีวิตที่เฝ้ามองอยู่เบื้องล่างต่างอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถล่นออกมาจากเบ้า ความกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านกดทับบ่าของทุกคนจนต้องทรุดตัวลงคุกเข่า พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกนับพันสายราวกับใยแมงมุม "นะ... นั่นมันเกิดอะไรขึ้น! ชั้นเก้า... ชั้นเก้าถูกทะลวงแล้วอย่างนั้นหรือ!" ผู้อาวุโสฝ่ายกฎเกณฑ์สำนักกระบี่เหมันต์ผู้หนึ่งอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ปลายเสียงแหบพร่าจนแทบไม่เป็นภาษา ท่ามกลางมวลหมู่เมฆหมอกปราณที่กำลังปั่นป่วน ร่างสมส่วนในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นบนยอดสูงสุดของหอคอย ร่างกายของไป๋เฉินอาบไล้ด้วยละอองแสงสีทองและเกล็ดน้ำค้างแห่งบรรพกาล ดวงตาคู่นั้นคมกริบราดรดด้วยรัศมีกระบี่ที่แม้แต่มหาเทพยังต้องหลบตา เขายืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางพายุหมุนแห่งพลังปราณ มือข้างหนึ่งกุมด้ามกระบี่โบราณไว้มั่น ราวกับสยบฟ้าดินไว้ได้ด้วยฝ่ามือเดียว ณ ตำแหน่งที่นั่งประธาน มู่หรงเสวี่ย นางพญาเซียนผู้สง่างามเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี ลุกขึ้นยืนช้าๆ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ความเยือกเย็นที่เคยประดับอยู่บนใบหน้านั้นบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยประกายความระคนทึ่งและลุ่มลึกยามมองตรงไปยังบุรุษผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุด นางจดจำได้ทันที... นี่ไม่ใช่แค่การผ่านด่าน แต่เป็นการทำลายสถิติเก่าในรอบร้อยปีที่แม้แต่บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งสำนักยังทำได้เพียงเข้าใกล้ครึ่งทางเท่านั้น! *ครืนนน—!* เสียงอสนีบาตคำรามก้องฟ้า ทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้าปรากฏขึ้นเหนือร่างของไป๋เฉิน เมฆทมิฬหมุนวนเป็นรูปเกลียวคลื่นอัคคี สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดเท่าลำต้นตาลฟาดผ่าลงมาตรงกลางหัวใจของหอคอยหมายบดขยี้ผู้ที่อาจหาญท้าทายกฎเกณฑ์ฟ้าดิน "คิดจะใช้ทัณฑ์สวรรค์มาสยบข้า เช่นนั้นก็ลองดูว่ากระบี่ในมือข้า จะผ่าสวรรค์ออกเป็นสองเสี่ยงได้หรือไม่!" ไป๋เฉินแผדเสียงคำรามก้องฟ้า พลังปราณมังกรอัคคีพวยพุ่งออกจากจุดตันเทียนทะยานขึ้นสู่ท้องนภา เขาไม่หลบหนี ไม่แม้แต่จะตั้งรับ ร่างกายพุ่งทะยานสวนทางกับสายฟ้าอัสนีบาตดุจดาวตกสีครามที่แผดเผาทุกสิ่ง! *เปรี้ยงงงง—!* ประกายไฟสว่างวาบเจิดจ้าจนทั่วทั้งหุบเขาขาวโพลนราวกับกลางวัน เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงอาณาจักรใกล้เคียง คลื่นกระแทกมหาศาลซัดสาดจนเหล่าศิษย์ระดับล่างกระเด็นไปคนละทิศละทาง ทว่าร่างของไป๋เฉินกลับยังคงยืนหยัดอย่างทะนงองอาญากลางอากาศ เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของเขาหยดลงสู่พื้นดิน ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเย่อหยิ่งท้าทายอย่างถึงที่สุด อัครมหาเสนาบดีจ้าวที่ยืนซุ่มดูเหตุการณ์อยู่มุมมืด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง "เด็กเหลือขอผู้นี้... หากปล่อยให้มันเติบโตไปมากกว่านี้ เกรงว่าแผนการร้อยปีของสำนักมารคงต้องพังพินาศในชั่วพริบตา!" มู่หรงเสวี่ยหันขวับไปมองทิศทางของอัครมหาเสนาบดีจ้าวทันที รัศมีกระบี่เหมันต์รอบกายของนางแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราดรดหัวใจคนฟังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "หากผู้ใดกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเส้นขน วันนี้... สำนักมารของพวกเจ้าทั้งหมด จะต้องถูกฝังกลบไว้ที่นี่อย่างไร้ร่องรอย!" คำประกาศิตของนางพญาเซียนสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา เปี่ยมด้วยจิตสังหารรุนแรงที่ทำให้เหล่าผู้อำนวยการสำนักมารต่างหน้าซีดเผือดไปตามๆ กัน ทว่าก่อนที่สงครามระหว่างสองขั้วอำนาจจะปะทุขึ้น บนยอดหอคอยที่ไป๋เฉินยืนอยู่ จู่ๆ มิติอากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ระเบิดเสียงหัวเราะลึกลับดังมาจากรอยแยกมิติที่เปิดออกอย่างไร้ที่มา "ฮ่าๆๆ... สมแล้วที่เป็นผู้ถือครองวิถีกระบี่บรรพกาล แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการพิชิตหอคอยนี้คือจุดสิ้นสุด?" เงาร่างสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ มือข้างหนึ่งถือคัมภีร์โบราณที่แผ่ไอทมิฬปกคลุมไปทั่วสารทิศ และสิ่งนั้น... ทำให้ดวงตาของไป๋เฉินหรี่แคบลงทันทีด้วยความตกใจระคนแค้นเคือง *ชิงเสวี่ยเหมันต์ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านขีดจำกัดนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ*