ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่

"ไม่ต้องหาหรอกหลานรัก..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "เกมที่เธอคิดว่ากำลังควบคุมอยู่... มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ" ก้องกังวานของประโยคจากผู้มีศักดิ์เป็นอาแท้ ๆ แต่กลับทำตัวราวกับมัจจุราชในคราบมนุษย์ ยังคงวนเวียนกรีดแทะโสตประสาทของรินรดา ราวกับเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ภายในทรวงอก ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความหนาวยะเยือกที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจของเธอในยามนี้ รัวสายตาคมปลาบมองเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรันดร์ ตัวเลขผลประกอบการที่ถูกปลอมแปลงอย่างแนบเนียนและบัญชีลับที่ถูกโยกย้ายออกนอกประเทศคือหลักฐานประจักษ์ว่า ตระกูลของเธอถูกควักไส้ควักพุงจนกลายเป็นเพียงโครงกระดูกกลวงโบ๋โดยฝีมือคนที่เรียกว่าญาติสนิท แต่ในความเงียบงันและเปราะบางที่เกือบจะทำให้เข่าของเธอทรุดลงไปกองกับพื้น รินรดากลับสูดลมหายลึกเข้าปอด ปลายเล็บที่จิกเข้ากับฝ่ามือจนห่อเลือดคือเครื่องเตือนสติว่า น้ำตาไม่มีค่าพอที่จะใช้แลกกับความยุติธรรมในสังเวียนของพวกเลือดเย็น รวิศซึ่งยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ทอดมองท่าทีของหญิงสาว นัยน์ตาคู่คมสีสนิมเหล็กไร้ซึ่งความเวทนา แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น—หมากตัวนี้ที่เขาจงใจปล่อยให้เผชิญหน้ากับพายุด้วยตัวเอง จะแตกสลายคามือ หรือจะลุกขึ้นมาถือมีดอาบยาพิษแล้วแทงสวนผู้สร้างมันขึ้นมากันแน่? "คุณมองฉันเหมือนกำลังรอดูว่าหมากตัวนี้จะเดินตกกระดานไปทางไหนสินะคะ..." เสียงของรินรดาแหบพร่าเล็กน้อย แต่กลับหนักแน่นจนรวิศต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ หญิงสาวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา เส้นผมที่เคยรวบไว้อย่างประณีตหลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียกรอบหน้าขาวซีด ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายไฟแห่งความดื้อรั้นที่ถูกจุดขึ้นจากเถ้าถ่าน "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาไขลานของคุณ รวิศ" เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลัง "และฉันก็ไม่ใช่เครื่องมือระบายความแค้นแบบที่ตระกูลของคุณคิดจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้... ในเมื่ออาของฉันเลือกที่จะเปิดฉากสงครามนี้ รินคนนี้ก็จะถลกหนังพวกมันออกมาให้ดูว่า ลูกสาวคนที่พวกมันเหยียบย่ำ มีพิษสงมากแค่ไหน" รวิศหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันที่มุมปากจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานหลายปี—ความเร้าใจจากความเท่าเทียมในเกมอำมหิต "ปากกล้าดีนี่... แต่เอกสารพวกนั้นมันถูกโอนสิทธิ์ไปหมดแล้ว เธอเหลืออะไรจะไปสู้กับคนที่มีอำนาจเงินซื้อได้กระทั่งผู้พิพากษาล่ะ?" รวิศก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นอายบุรุษอันตรายและอำนาจเงินตราแผ่ซ่านจนน่าอึดอัด ทว่ารินรดากลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว "ฉันยังมีตัวตนของฉันค่ะ..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างกันน้อยเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดกัน "และที่สำคัญ... ฉันรู้ว่าคุณเกลียดตระกูลนั้นมากแค่ไหน การร่วมมือกับฉันที่รู้จุดอ่อนทุกตารางนิ้วของพวกมัน คุ้มค่ากว่าการนั่งมองฉันพังคามือคุณเป็นไหนๆ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งเพื่อรอคำพิพากษาจากชายผู้กุมความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำกัด รวิศจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาว ค้นหาความหวาดกลัว ร่องรอยการโกหก หรือแม้แต่ความอ่อนแอ แต่สิ่งที่เขาพบมีเพียงความว่างเปล่าของคนที่สูญเสียทุกอย่าง จนไม่มีอะไรต้องเสียอีกต่อไปแล้ว มุมปากของมหาเศรษฐีหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว มันไม่ใช่รอยยิ้มอ่อนโยน แต่เป็นรอยยิ้มของปีศาจที่พบเจอของเล่นชิ้นโปรด "น่าสนใจ..." รวิศพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะควักสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทสั่งตัด "ในเมื่อเธออยากเล่นเป็นผู้ล่า งั้นฉันจะให้บัตรเครดิตสีดำวงเงินไม่จำกัดใบนี้กับเธอ... อยากทำลายอะไร อยากซื้อหัวใคร หรืออยากถล่มบริษัทไหนในเครือของอาเธอ ใช้มันซะ" บัตรพลาสติกสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับถูกยื่นมาตรงหน้า รินรดาก้มมองมันชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว เธอไม่ได้ยื่นมือไปรับทันที แต่กลับแย้มยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่งดงามที่สุดและอันตรายที่สุดเท่าที่รวิศเคยเห็นมาในชีวิต "ขอบคุณสำหรับอาวุธค่ะ... รวิศ" เธอเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาปลายนิ้วสัมผัสกันเบาๆ สร้างกระแสไฟฟ้าบางเบาที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างของทั้งคู่ ทว่า ในวินาทีที่รินรดาหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปเพื่อเริ่มต้นแผนการล้างแค้นครั้งประวัติศาสตร์ เสียงแจ้งเตือนข้อความทางโทรศัพท์มือถือของรวิศก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ รวิศหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นอกมั่นใจมาตลอดกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสينิมเหล็กเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบนหน้าจอ *ภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินจำนวนเก้าหลักจากบัญชีลับของรวิศเอง ถูกส่งตรงไปยังบัญชีของบริษัทคู่แข่ง... พร้อมกับข้อความทักทายจากบุคคลที่คาดไม่ถึง* "นายท่านคะ..." เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเลขาคนสนิทที่พรวดพราดเข้ามาด้วยใบซีดเผือด "ระบบรักษาความปลอดภัยเซิร์ฟเวอร์หลักของเราถูกเจาะแล้วค่ะ! และ... และตอนนี้ทรัพย์สินสามในสี่ของท่านกำลังถูกโอนถ่ายออกไปยังบุคคลปริศนา!" รวิศหันขวับกลับมามองรินรดาที่หยุดเดินและหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้เขา รอยยิ้มนั้นเปลี่ยนไปเป็นความเยือกเย็นชนิดที่ทำให้แผ่นหลังของนักลงทุนผู้ไร้พ่ายถึงกับเย็นวาบ "เกมเพิ่งเริ่มต้น... จริงๆ นั่นแหละค่ะ รวิศ" --- ต้นไม้ริมระเบียงขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ