เกมที่เริ่มควบคุมไม่ได้

กลิ่นไวน์แดงวินเทจราคาแพงระยับที่หกเปื้อนลงบนพรมเปอร์เซียราคาเจ็ดหลัก ไม่ได้ทำให้รวิศรู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองเอกสารบัญชีการเงินที่กองอยู่ตรงหน้า ตัวเลขสีแดงฉานที่ปรากฏบนหน้าจอแท็บเล็ตคือผลลัพธ์จากการทุ่มเงินสามพันล้านบาทในเวลาเพียงสัปดาห์เดียวเพื่อบดขยี้หุ้นของตระกูลวรภัทรให้แหลกคามือ แต่น่าแปลก... ในวินาทีที่ความพินาศของศัตรูอยู่ใกล้แค่เอื้อม หัวใจที่ด้านชามานานนับทศวรรษกลับไม่ได้เต้นระรัวด้วยความสะใจอย่างที่เคยคาดคิด รวิศเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวบนเพนต์เฮ้าส์หรูใจกลางกรุงเทพฯ ช่างน่าอึดอัด ภาพสะท้อนของเขาในกระจกเงาบานใหญ่เผยให้เห็นชายหนุ่มผู้กุมอำนาจการเงินมหาศาล แต่รอบกายกลับว่างเปล่า "คุณยังไม่นอนอีกหรือคะ..." เสียงนุ่มนวลที่ดังขึ้นพร้อมกับถ้วยชาคาโมมายล์อุ่นๆ บนโต๊ะทำงาน ดึงรวิศออกจากภวังค์ รินรดายืนอยู่ตรงนั้น ในชุดนอนผ้าไหมสีมุกเรียบง่าย ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางปรากฏร่องรอยความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด แต่แววตาที่มองตรงมายังเต็มไปด้วยความห่วงใยที่บริสุทธิ์ รวิศเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิมราวกับเกราะป้องกัน "ผมยังติดงาน คุณไปนอนก่อนเถอะครับ... อ้อ" เขาชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้คำแทนตัวที่ติดปาก แต่รินรดาไม่ได้ทักท้วง เธอเพียงแต่ระบายยิ้มบางๆ "งานหรือการแก้แค้นกันแน่คะที่กำลังสูบ กินวิญญาณคุณอยู่ตอนนี้?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นในใจ รวิศแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหันไปจ้องมองหญิงสาวราวกับต้องการจะทะลุผ่านเข้าไปถึงความคิดของเธอ "คุณกำลังสงสารพวกมันหรือไง? อย่าลืมนะริน ว่าตระกูลนั้นทำอะไรกับครอบครัวเราไว้บ้าง" "ฉันไม่ได้สงสารพวกเขาค่ะ..." รินรดาวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก "แต่ฉันกำลังสงสารคุณ รวิศ... ฉันมองเห็นคุณในกระจกเงา ทุกครั้งที่คุณเผาเงินซื้อหุ้นเพื่อทำลายล้างคนพวกนั้น ฉันไม่ได้เห็นชัยชนะในแววตาของคุณเลย ฉันเห็นแต่เด็กผู้ชายคนเดิมที่ติดอยู่ในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน คนที่กำลังจุดไฟเผาตัวเองไปพร้อมๆ กับศัตรู" คำพูดนั้นทำเอารวิศชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ มือหนาที่ถือปากกาอยู่เผลอเกร็งจนข้อต่อขึ้นสีขาว เขาอยากจะตอกกลับ อยากจะใช้คำพูดเชือดเฉือนเพื่อผลักไสเธอออกไปเหมือนทุกที แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด ความเกลียดชังที่เคยเป็นเครื่องยนต์ขับเคลื่อนชีวิตเขา เริ่มสั่นคลอน... รวิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาว กลิ่นอายอันตรายและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมารอบตัวเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอในใจ "คุณคิดว่าตัวเองเข้าใจผมดีนักหรือรินรดา? ผู้หญิงที่เติบโตมาในตระกูลศัตรูอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์มาอ่านใจผม" รินรดาไม่ถอยหนี เธอยังคงเงยหน้าสบตาเขา แววตานั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเจ็บปวดที่เจือความเห็นใจ "ถ้าการทำลายล้างพวกเขามันทำให้คุณต้องกลายเป็นปีศาจที่ไร้หัวใจไปตลอดกาล... ถึงเวลาหรือยังคะที่เราจะหยุด?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รวิศจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เอื้อnคำพูดเหล่านั้น หัวใจของเขากำลังกรีดร้องด้วยความสับสนระหว่างความแค้นที่สั่งสมมานาน กับความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่กำลังจะหลุดลอย ในจังหวะที่รวิศกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยของเพนต์เฮ้าส์ก็ดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักกะพริบเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ไม่คาดฝันปรากฏขึ้นเด่นชัด *[แจ้งเตือน: บัญชีลับ offshore ทั้งหมดถูกสั่งอายัดโดยบุคคลปริศนา วงเงิน 50,000 ล้านบาทถูกโอนออกไปยังปลายทางนิรนามเรียบร้อยแล้ว]* รวิศหน้าถอดสีทันที เขากวาดตามองหน้าจอด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว ใครกันที่กล้าเจาะระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดของเขา? ก่อนที่รวิศจะได้ตั้งตัว ประตูลิฟท์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงขึ้นมาถึงเพนต์เฮ้าส์ก็เปิดออกพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่เงียบลงอย่างไร้สาเหตุ ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากลิฟท์ ใบหน้านั้นประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่รวิศคุ้นเคยดีจากฝันร้ายในวัยเด็ก "ไม่ต้องหาหรอกหลานรัก..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "เกมที่เธอคิดว่ากำลังควบคุมอยู่... มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ" ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "ต้นไม้ริมระเบียง" เสมอมานะคะ