มื้อค่ำที่เต็มไปด้วยคมมีด

แก้วคริスタルเจียระไนราคาเจ็ดหลักถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะหินอ่อน คราบไวน์แดงสีเข้มข้นไหลรินอาบผิวแก้วราวกับหยดเลือดที่เพิ่งถูกกรีดออกจากเส้นชีพจร รวิศไม่ได้แม้แต่จะเหลือบสายตาแลมองเศษซากความอับ1อายที่คู่สนทนาของเขากำลังแสดงออกผ่านปลายนิ้วที่สั่นเทา ภายใต้แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริスタルระย้าใหญ่ในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว กลิ่นอายของความมั่งคั่งและอำนาจคละคลุ้งปะปนไปกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนังได้ "ดูเหมือนว่าโครงการร้อยล้านที่คุณภาคภูมิใจนักหนา จะเหลือมูลค่าในตลาดหุ้นตอนนี้ไม่ต่างจากเศษกระดาษทิชชูเปียกน้ำแล้วสินะคะ คุณกิตติ" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบราวกับใบมีดอาบยาพิษถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของรินรดา เธอนั่งไขว่ห้างอยู่ในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิท ขับเน้นทรวดทรงและออร่าแห่งอำนาจที่กดขี่ให้ผู้ชายวัยกลางคนตรงหน้าตัวลีบลงไปถนัดตา รินรดายกจิบแชมเปญอย่างใจเย็น ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีบเค้นหัวใจของเหยื่อทีละนิด กิตติ นักธุรกิจผู้เคยผูกขาดสัมปทานรายใหญ่ของเมืองหลวง หน้าซีดเผือดจนเกือบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ แม้เขาจะพยายามพยุงรอยยิ้มจอมปลอมไว้บนใบหน้า แต่ดวงตากระวนกระวายที่กวาดมองไปรอบห้องโถงซึ่งเต็มไปด้วยเหล่าไฮโซและเซเลบริตี้ระดับแถวหน้า กลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความล่มสลาย "รวิศ... คุณทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ" กิตติเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาฟอร์มของคนมีหน้ามีตาในสังคม "พวกเราเป็นพาร์ทเนอร์กันมานาน การที่คุณเทขายหุ้นทิ้งกลางดึกและปล่อยข่าววงในแบบนั้น มันคือการฆ่ากันให้ตายทั้งเป็น!" รวิศค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากสมาร์ทโฟนในมือ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบคู่นั้นทอประกายความไร้ความปรานีอย่างชัดเจน เขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้ตะโกน และไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาเลย นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคู่ปรับของเขา ความนิ่งสงบราวกับพื้นผิวน้ำในมหาสมุทรลึก ที่เบื้องล่างเต็มไปด้วยฝูงฉลามกระหายเลือด "พาร์ทเนอร์อย่างนั้นหรือคะ?" รวิศทวนคำ เสียงทุ้มต่ำกังวานและทรงอำนาจจนคนฟังสะท้านเฮือก "วันที่ตระกูลของผมถูกพวกคุณเหยียบย่ำจนจมดินเมื่อสิบปีก่อน พวกคุณเคยจำคำว่าพาร์ทเนอร์ได้ไหมคะ? สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันไม่ใช่การทำลายล้างหรอ; แต่มันคือการ 'ทวงคืน' สิ่งที่พวกคุณปล้นไปต่างหาก" บรรยากาศรอบโต๊ะวีไอพีเงียบกริบลงทันที สายตาหลายคู่แอบเหลือบมองมาด้วยความหวาดหวั่น ไม่มีใครกล้าเข้ามาสอดมือยุ่ง เมื่อรู้ว่าเบื้องหลังเกมการเงินครั้งนี้คือความมั่งคั่งไร้ขีดจำกัดที่รวิศถือครองอยู่ในมือ รินรดาเอื้อมมือไปแตะแขนของรวิศเบา ๆ สัมผัสอุ่นซ่านนั้นส่งผ่านเนื้อผ้า ส่งสัญญาณเตือนให้เขารู้ว่าเธอยังคงยืนหยัดเคียงข้างเขาเสมอ ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับหน้ากากจอมปลอมกี่ร้อยหน้าในสังคมไฮโซแห่งนี้ รวิศปรายตามามองคู่คิดสาว มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นเฉพาะเวลาที่มีเพียงแค่เขากับเธอ แต่กลับกลายเป็นอาวุธสังหารเมื่อหันไปมองโลกภายนอก "คุณกิตติคะ" รินรดากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเยาะเย้ย แต่กลับบาดลึกถึงกระดูกดำ "ถ้าคุณยังพอมีศักดิ์ศรีเหลืออยู่บ้าง ทางที่ดีควรจะเซ็นเอกสารโอนหุ้นส่วนที่เหลือทั้งหมดให้เราในราคาสามสิบบาทต่อหุ้นเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่พรุ่งนี้เช้า ราคาจะร่วงลงเหลือศูนย์จนคุณต้องไปนอนกอดหนี้สินในเรือนจำนะคะ" ใบหน้าของกิตติบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่ทำอะไรไม่ได้เลย อำนาจเงินในมือของรวิศเปรียบเสมือนภูเขาเหล็กที่พร้อมจะทับถมเขาให้แหลกละเอียดได้ในพริบตา ในจังหวะที่ความกดดันภายในโต๊ะอาหารกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงปรบมือช้า ๆ ดังขึ้นจากความมืดบริเวณทางเข้าห้องจัดเลี้ยง ร่างสูงสง่าของชายวัยดึกผู้มีรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่หางตาปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลนับสิบคนที่เดินแทรกตัวเข้ามาล้อมรอบพื้นที่ส่วนตัวนี้ไว้ "เกมสนุกดีนี่... รวิศ ไม่นึกเลยว่าเด็กเมื่อวานซืนในวันนั้น จะกลายมาเป็นปีศาจกระหายเลือดที่ไล่ล่าคนอื่นได้ขนาดนี้" เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจเอמהขึ้น พร้อมกับสายตาคมกลาที่จ้องตรงมายังรวิศราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รวิศหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีที่ได้เห็นใบหน้านั้น—ใบหน้าที่เขาฝันถึงในยามค่ำคืนมาตลอดสิบปีเต็ม ทว่า ก่อนที่รวิศจะได้เอաբปากเอ่ยคำใดออกมา รินรดาชิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบแสดงผลการทำธุรกรรมทางการเงินมูลค่ามหาศาลที่ถูกกดอนุมัติผ่านระบบธนาคารระดับโลก เธอกดปุ่มยืนยันครั้งสุดท้าย เสียงแจ้งเตือนดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน "ขอโทษทีนะคะคุณอา... พอดีฉันเพิ่งกว้านซื้อหุ้นล็อตสุดท้ายของบริษัทคุณอาไปหมดเมื่อสามวินาทีที่แล้วค่ะ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของต้นไม้ริมระเบียงเสมอนะคะ