รุ่งอรุณแห่งแผ่นดินใหม่

รอยหมึกสีชาดบนแผ่นแพรต่วนสีมรกตเข้มยังคงสดใหม่ ดุจหยดโลหิตที่เพิ่งรินรดลงบนผืนหิมะ อาภรณ์พิธีการปักลายหงส์ทองเก้าตัวกางปีกเคียงมังกรทะยานฟ้าทาบทับอยู่บนร่างระหงของมู่หว่านเอิน ปิ่นหยกมันแพะสลักลายเมฆมงคลปักตรึงมวยผมไว้อย่างประณีต ทุกรายละเอียดในห้องโถงทองคำขาวของท้องพระโรงใหญ่ล้วนสะท้อนความโอ่อ่าและกดดันจนแทบหยุดหายใจ "ฉินอ๋องเซียวจ้าน และพระชายามู่หว่านเอิน… ก้าวขึ้นมารับพระราชโองการ!" เสียงขันทีเฒ่ากังวานก้อง สะท้อนไปตามเสาไม้จันทน์หอมแกะสลัก มู่หว่านเอินมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงก้าวเดินด้วยจังหวะจะโคนอันสง่างาม ท่วงท่าราบเรียบดั่งสายน้ำแต่ทว่ามั่นคงดั่งขุนเขา ทุกย่างก้าวที่ลากชายกระโปรงยาวลวดลายปักดิ้นทองคำบริสุทธิ์สร้างความตื่นตะลึงให้แก่ขุนนางนับร้อยที่ก้มหน้าคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง เบื้องข้างนางคือเซียวจ้าน ฉินอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้าย ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทปักลายเมฆอัคคีด้วยด้ายทองคำ ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองเหล่าขุนนางที่เคยเหยียบย่ำและหูเบาในอดีตด้วยแววตาดุจน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความปรานี ไร้ซึ่งความลังเล "ฝ่าบาทมีพระราชโองการ…" ขันทีเฒ่าคลี่ม้วนกระดาษสีทองคำอร่ามออก อ่านด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกดดันแผ่ซ่านจากร่างของฉินอ๋อง "เนื่องด้วยแคว้นเผชิญวิกฤตการกบฏและพิษร้ายคุกคามราชสำนัก ฉินอ๋องเซียวจ้านทรงนำทัพกวาดล้างกบฏด้วยความเด็ดขาด และพระชายามู่หว่านเอินผู้ใช้ปัญญาอันล้ำเลิศและวิชาแพทย์พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ขจัดพิษร้ายและถอนรากถอนโคนหนอนบ่อนไส้ ปกป้องราชบัลลังก์และราษฎรนับล้าน… บัดนี้ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานอภัยโทษแก่ความผิดทั้งปวงในอดีต พร้อมทั้งสถาปนาพระราชทานบำเหน็จความชอบครั้งใหญ่ ให้ฉินอ๋องดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการร่วม และพระชายามู่หว่านเอินเป็น 'อัครชายาผู้ทรงธรรม' มีสิทธิ์ขาดในการตรวจสอบคลังหลวงและกิจצการภายในวังหลังเทียบเท่าไทเฮา!" สิ้นเสียงประกาศ ท้องพระโรงตกอยู่ในความเงียบงันดั่งป่าช้า ขุนนางหลายคนหน้าซีดเผือดจนแทบเป็นลม โดยเฉพาะแม่ทัพเซียวฮ่าว อดีตสามีผู้โง่เขลาซึ่งบัดนี้ชุดเกราะทหารยศถูกปลดเปลื้องเหลือเพียงชุดไว้ทุกข์สีขาวหม่น ใบหน้าของเขาอัปลักษณ์บิดเบี้ยว ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและสำนึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด สายตาที่เขาเคยใช้มองมู่หว่านเอินด้วยความดูแคลนและรังเกียจในอดีต บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความสำนึกผิดระคนความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด นางที่เขาเคยผลักไสไล่ส่ง นางที่เขาเคยเชื่อคำเป่าหูของอนุภรรยาต่ำต้อยอย่างลู่ซิ่วอิง บัดนี้ได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่แม้แต่เขาก็ต้องก้มกราบลงแทบเท้า มู่หว่านเอินปรายตามองเซียวฮ่าวเพียงเสี้ยววินาที สายตานั้นว่างเปล่า เย็นชา และไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ดั่งมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ไม่มีค่าแม้แต่จะเหยียบซ้ำ "กระหม่อม/หม่อมฉัน รับพระราชโองการ ขอบพระทัยฝ่าบาท" เสียงประสานกังวานหนักแน่นของฉินอ๋องและมู่หว่านเอินดังขึ้นพร้อมกัน เซียวจ้านเอื้อมมือหนาออกไปกุมมือเรียอบางของภรรยาไว้แน่น สัมผัสไออุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงและลึกซึ้งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน ในสายตาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นผู้นี้ มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่งดงามที่สุดสงวนไว้ให้แก่นางผู้เดียว พิธีการดำเนินไปอย่างสมเกียรติ ทว่าคลื่นใต้น้ำในราชสำนักหาได้สงบลงไม่ ณ ตำหนักบูรพาอันเงียบสงบ ลู่ซิ่วอิง อนุภรรยาผู้เคยเย่อหยิ่งและถือดีว่ากุมหัวใจแม่ทัพเซียวฮ่าวไว้ได้ บัดนี้ถูกขังอยู่ในเรือนพักเก่าคร่ำคร่าไร้ซึ่งบ่าวรับใช้ อาภรณ์แพรพรรณงดงามถูกแทนที่ด้วยชุดผ้าหยาบสีขาว ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องประดับราคาแพงบัดนี้ซีดเซียวและเต็มไปด้วยรอยน้ำตาแห่งความคับแค้น นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อ เลือดสีสดไหลซึมลงสู่พื้นไม้ แต่นางหาได้เจ็บปวดไม่ ความเจ็บแค้นในใจมันกัดกินร่างกายนางจนแทบคลั่ง "มู่หว่านเอิน… นังสารเลว! เป็นเพราะเจ้า! เป็นเพราะนังปีศาจอย่างเจ้าที่แย่งชิงทุกอย่างไปจากข้า!" "เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วอย่างนั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ลู่ซิ่วอิงสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองพบเงาร่างของชายผู้หนึ่งสวมชุดคลุมสีดำสนิทปกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง ก้าวออกมาจากความมืดพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ชวนให้ขนหัวลุก "ใคร… ใครน่ะ?" ลู่ซิ่วอิงถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ชายปริศนาก้าวเข้ามาใกล้ ส่งกลิ่นอายอันตรายและกลิ่นอยาจพิษจางๆ เขาโยนห่อผ้าไหมสีดำกลิ่นคาวเลือดลงตรงหน้าของนาง เมื่อลู่ซิ่วอิงก้มลงมองก็ต้องกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ—ภายในนั้นคือศีรษะของขุนนางใหญ่ผู้เป็นเบื้องหลังและผู้สนับสนุนนางในอดีต ซึ่งถูกตัดขาดสะบั้นอย่างไร้ความปรานี "ฮ่องเต้อาจจะพระราชทานอภัยโทษและบำเหน็จให้พวกมัน… แต่หมากกระดานนี้ ยังมีตาเดินที่สนุกกว่านั้นรอนางอยู่" ชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเยียบเย็น พร้อมกับยื่นขวดกระเบื้องสีชาดขนาดเล็กจิ๋วให้แก่ลู่ซิ่วอิง "ถ้าเจ้าอยากเห็นมู่หว่านเอินตกตายไปพร้อมกับความสุขที่นางไขว่คว้ามาได้… นี่คือโอกาสสุดท้ายของเจ้าแล้ว, ลู่ซิ่วอิง" ดวงตาของลู่ซิ่วอิงที่เต็มไปด้วยความริษยาแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนบิดเบี้ยว นางหัวเราะออกมาอย่างคนเสียสติ ก่อนจะยื่นมือสั่นเทารับขวดกระเบื้องสีชาดนั้นไว้แน่น ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักใหญ่ของฉินอ๋อง แสงเทียนสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้างดงามของมู่หว่านเอินขณะที่นางกำลังตรวจสอบสมุนไพรหายากในกล่องหยก เซียวจ้านก้าวเข้ามาโอบกอดร่างระหงจากด้านหลัง วางคางเกยไว้บนลาดไหล่ของนางอย่างออดอ้อน แตกต่างจากท่านอ๋องผู้ดุร้ายในสายตาคนนอกลิบลับ "หว่านเอิน… เหตุใดเจ้ายังไม่พักผ่อนอีก?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูของนางอย่างอ่อนโยน มู่หว่านเอินยิ้มบาง นางวางสมุนไพรในมือลง หันกลับไปสบตาคมกริบของสามีผู้ทรงอำนาจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเฉียบคม "หม่อมฉันเพียงแต่รู้สึกว่า… ความเงียบสงบในคืนนี้ มันช่างผิดปกตินักเพคะ หม่อมฉันเกรงว่าพายุลูกใหม่กำลังจะพัดมา" เซียวจ้านยิ้มเย็น ดวงเนตรวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารอันดุร้าย เขาเอื้อมมือไปลูบเส้นผมนุ่มสลวยของนางอย่างทะนุถนอม "ไม่ว่าพายุจะมาจากทิศทางใด ต่อให้มันเป็นอสนีบาตแผดเผาแผ่นดินนี้ ข้าก็จะใช้ร่างของข้าสร้างเป็นกำแพงปกป้องเจ้า… ไม่มีใครหน้าไหนทำลายความสุขที่เราแลกมาด้วยเลือดได้ แม้แต่พญายมก็ไม่มีสิทธิ์" ทว่า ในขณะที่อ้อมแขนของฉินอ๋องกำลังโอบกอดนางไว้อย่างมั่นคง ขันทีหน้าพระที่นั่งคนสนิทก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ถือพฎีกาลับเคลั่งตราประทับสีชาดเข้ามาด้วยมือที่สั่นเทา "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! สนมเอกในวังหลวง… จู่ๆ ก็กระอักเลือดสิ้นใจตายอย่างอนาถในงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง และ… และในถ้วยสุชาที่นางดื่ม มีร่องรอยของ 'พิษหงส์เพลิงมรณะ' ที่มีเพียงตระกูลมู่ของพระชายาเท่านั้นที่เคยครอบครอง!" มู่หว่านเอินชะงัก รอยยิ้มบนริมฝีปากบางเฉียบแข็งค้างลงในทันที ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงอย่างอันตราย เมื่อก้มมองถ้วยชาอุ่นที่วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า ซึ่งจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำลงอย่างรวดเร็ว—*มีคนแอบวางยาพิษในตำหนักของนาง และโยนความผิดให้พรรคพวกของนางเอง!* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้นะคะ หงส์เพลิงหวนคืนสัญญาว่าจะพาทุกท่านไปพบกับจุดจบและบทสรุปที่สะใจขั้นสุดในตอนหน้าค่ะ!