เงาพญามารคุ้มภัย

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและโลหิตคาวคลุ้งลอยวนอยู่ในตรอกแคบเบื้องหลังโรงเตี๊ยมจันทราคารวะ ความมืดมิดยามวิกาลถูกฉีกกระชากด้วยแสงจันทร์สีนวลที่ส่องกระทบคมดาบวาววับ ปลายกระบี่อาบยาพิษสែងสีเขียวมรกตจดจ่ออยู่ห่างจากลำคอระหงของมู่หว่านเอินเพียงไม่ถึงคืบ อาภรณ์ปักดิ้นทองลายหงส์เพลิงซ้อนทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ของนางไม่ได้สั่นเทิ้มแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองเงาดำนับสิบที่รายล้อมด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ช่างน่าขันนัก... องค์ชายรองผู้นี้คงร้อนรนจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเสียแล้วกระมัง ถึงได้ส่งมือสังหารเงาจากคุกมืดมาปิดปากนางในยามที่ข่าวเรื่องโอสถทิพย์ของนางเริ่มสะเทือนถึงบัลลังก์มังกร "ฮูหยินมู่... ทางที่ดีท่านควรยอมหุบปากและยกสูตรโอสถนั้นให้องค์ชายเสียแต่โดยดี ความตายเป็นสิ่งเดียวที่ท่านเลือกได้ในยามนี้" หัวหน้ามือสังหารเอ่ยเสียงเย็นเยียบ แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะปลิดชีพสตรีตรงหน้าได้ทุกเมื่อ มู่หว่านเอินมิได้หวาดกลัว นางเพียงปรายตามองปลายกระบี่นั้นด้วยความรู้สึกดุจดั่งมองเศษธุลี มือเรียวภายใต้แขนเสื้อกว้างค่อยๆ เอื้อมไปหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีชาในอกเสื้ออย่างใจเย็น ช่างเป็นจังหวะชีวิตที่ประชดประชันเสียจริง นางเพิ่งจะหลุดพ้นจากนรกภูมิของสกุลเซียว เหตุใดจึงยังมีสุนัขบ้าคอยตามรังควานไม่เว้นแต่ละวัน "เจ้าคิดว่าองค์ชายรองของพวกเจ้า จะมีปัญญาครอบครองฟ้าดินนี้ไปได้อีกนานสักเท่าใดกัน?" เสียงหวานใสกังวานราดรดลงบนความเงียบงัน น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยอำนาจที่กดดันให้มือสังหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ทว่า ก่อนที่คมกระบี่จะพุ่งเข้าปลิดชีพ ร่างของมือสังหารหัวหน้ากลุ่มกลับแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามที่เงาร่างมหึมาสายหนึ่งพุ่งแหกม่านราตรีลงมาดุจพญาอินทรีขยี้เหยื่อ *ฉับ!* เสียงโลหิตสาดกระเซ็นกระทบผนังอิฐสีเทาเปรียบเสมือนบทเพลงแห่งความตายที่ถูกบรรเลงขึ้นอย่างไร้ความปรานี ร่างของมือสังหารไร้ศีรษะล้มฟุบลงแทบเท้าของมู่หว่านเอิน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลทันที ความหนาวยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ไม่ใช่เพราะสายลมฤดูหนาว แต่เป็นเพราะรัศมีอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากบุรุษผู้ยืนตระหง่านเบื้องหน้านางในยามนี้ เซียวจ้าน... ฉินอ๋องผู้เยือกเย็นและดุร้าย เขาสวมอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรทมิฬด้วยด้ายสีเงินยวด เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นด้วยกدارหยกมังกร ท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้าหล่อเหลาดดุจเทพเซียนสลักแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกเหนือจากความเหี้ยมเกรียมและร AURA ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนให้แหลกเป็นผุยผง ดาบยาวในมือของเขายังคงมีหยาดโลหิตหยดติ๋งลงสู่พื้นหินทีละหยด... ทีละหยด... มือสังหารที่เหลือต่างหน้าถอดสี ถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ฉ... ฉินอ๋อง! พระองค์..." "บังAAN!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องราสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน มันไม่ใช่แค่เสียง แต่เป็นแรงกดดันจากจิตสังหารระดับแม่ทัพผู้คร่าชีวิตคนมานับแสน "กล้าดีอย่างไร ถึงมารังควานคนของเปิ่นหวางถึงเพียงนี้" มู่หว่านเอินกะพริบตาปริบๆ นางมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังลมหนาวและคมดาบแทนตัวนางไว้อย่างมิดชิด ความรู้สึกประหลาดบางอย่างวูบไหวผ่านก้นบึ้งหัวใจที่เคยด้านชา ความอบอุ่นที่นางไม่เคยได้รับจากสามีสารเลวอย่างเซียวฮ่าว กลับถูกหยิบยื่นให้ในยามวิกาลโดยบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็น "พญามารแห่งสนามรบ" ผู้คนต่างเล่าลือว่าเขาโหดเหี้ยม ไร้หัวใจ และกระหายเลือด แต่วันนี้... เขากลับยืนอยู่เบื้องหน้านาง พร้อมที่จะประกาศสงครามกับทุกคนเพื่อปกป้องนาง ชั่วพริบตาเดียว ดาบในมือของเซียวจ้านก็รhinรำไรราวกับพายุหมุน เงาดำทั้งหมดล้มระเนนระนาดลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้กรีดร้อง ความรวดเร็ว เด็ดขาด และไร้ความปรานีนั้นงดงามราวนาฏกรรมนองเลือด ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับหันกลับมามองสตรีด้านหลังทันทีที่ทุกอย่างสงบลง ความดุร้ายในแววตาเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยระคนขุ่นเคืองที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "เจ้าโง่เง่าหรืออย่างไร ถึงได้เดินมาในที่เปลี่ยวเช่นนี้ยามวิกาล" น้ำเสียงของเขาติดจะดุเล็กน้อย ทว่ามือหนากลับเอื้อมมาปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนไหล่ของนางอย่างทะนุถนอม ราวกับนางเป็นแก้วตาดวงใจที่หากจับแรงเกินไปอาจแตกสลายคามือ มู่หว่านเอินย่อมไม่ยอมจำนนต่อคำตำหนินั้น นางเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาด้วยรอยยิ้มพรายที่มุมปาก ดวงตาคู่สวยระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด "หม่อมฉันมิได้โง่เพคะ หม่อมฉันเพียงแค่รู้ว่า... ต่อให้ทั่วทั้งเมืองหลวงนี้ต้องการเอาชีวิตหม่อมฉัน แต่ก็ยังมีสุนัขบ้าตัวหนึ่งที่คอยตามอารักขาเงาของหม่อมฉันไม่ห่าง มิใช่หรือเพคะ... ท่านอ๋อง" มุมปากหยักลึกของเซียวจ้านกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหายากปรากฏบนใบหน้าคมคาย เขายื่นมือออกไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ จนร่างของนางแนบชิดกับแผ่นอกแกร่งที่อบ1อุ่น กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจางๆ ของสนธยาโชยเข้าจมูก "ปากเก่งนักนะ..." เขากระซิบชิดริมหีบหูของนาง เสียงทุ้มพร่าต่ำจนทำให้หัวใจของสตรีผู้เยือกเย็นอย่างนางกระตุกวูบ "เช่นนั้น เจ้าก็จงรับผิดชอบต่อความวุ่นวายที่เจ้าก่อขึ้นเสียดีๆ" "ความวุ่นวายอะไรกันเพคะ?" นางเลิกคิ้วถามอย่างท้าทาย "ข่าวลือที่ว่า... พระชายาในอนาคตของฉินอ๋องกำลังเดินเที่ยวเล่นกลางดึก จนสามีต้องมาตามเก็บกวาดซากสุนัขให้" เซียวจ้านเอ่ยหน้าตาเฉย ทว่าแววตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น ข่าวลือ... คำนี้ดังก้องอยู่ในหัวของมู่หว่านเอินทันที นางรู้ดีว่าในยามนี้ ทั่วทั้งเมืองหลวงกำลังจับ 1 1 1 1... และการที่ฉินอ๋องผู้ทรงอำนาจปรากฏตัวช่วยเหลือนางท่ามกลางดงมือสังหารในยามวิกาลเช่นนี้ รุ่งอรุณวันพรุ่งนี้ ราชสำนักและจวนขุนนางคงปั่นป่วนยิ่งกว่าน้ำในโอ่งถูกกวนด้วยทัพพีเหล็ก! ทว่า ก่อนที่มู่หว่านเอินจะได้เอ่ยอันใดโต้ตอบ แสงไฟจากคบเพลิงนับร้อยก็สว่างวาบขึ้นที่ปลายตรอก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกองกำลังราชองครักษ์และทหารประจำเมืองกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ดังทะลุความมืดเข้ามา "เกิดอะไรขึ้นตรงนั้น! ใต้แสงจันทร์วิกาล ผู้ใดกล้าก่อเหตุในเขตนครหลวง!" เซียวจ้านมิได้สะดุ้งสะเทือน เขากลับกระชับวงแขนโอบกอดร่างของนางให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายคางได้รูปเกยลงบนลาดไหล่ของนาง สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหันไปมองกลุ่มคนที่กำลังวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก มู่หว่านเอินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนางกวาดสายตาไปเห็นธงประจำกองทัพที่แหวกนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้นมา... ผู้ที่นำกำลังพลมาในยามวิกาลนี้หาใช่ใครอื่น ทว่ากลับเป็น "เซียวฮ่าว" อดีตสามีผู้โง่เขลา ที่บัดนี้สวมชุดเกราะเต็มยศ ใบหน้าเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยโทสะยามที่กวาดสายตามาเห็นภาพบาดตาบาดใจเบื้องหน้า! ดวงตาของแม่ทัพเซียวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน เมื่อเห็นว่าสตรีที่เขาทอดทิ้งและหย่าร้างไป กลับกำลังซบอยู่บนอกของบุรุษที่ทรงอำนาจและน่ากลัวที่สุดในแคว้น—ฉินอ๋องผู้เป็นอาของตนเอง! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งความสะใจและความลึกล้ำในบทนี้นะคะ