พระราชโองการลับกลางดึก

“กงกงโปรดระวังเท้าด้วย ถนนหนทางยามวิกาลเช่นนี้... โคลนตมค่อนข้างลื่นไหลไม่น้อยเลยเพคะ” เสียงหวานใสราวกับไข่มุกกระทบถาดหยกเอ่ยขึ้น ทว่ากลับไร้ซึ่งความหวาดหวั่นพรพรหมใดๆ แฝงไว้ ร่างระหงของมู่ห方面เอิน (มู่หว่านเอิน) ในอาภรณ์ปักด้ายทองลายหงส์เพลิงก무กคู่วิบวับยามต้องแสงคบเพลิง ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าเรือนรับรองบูรพา มือเรียวบางบรรจงจัดสาบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ให้เข้าที่อย่างใจเย็น ดุจดั่งภาพวาดพู่กันจีนที่บรรจงแต้มแต่งอย่างประณีตบรรจงทุกกระเบียดนิ้ว เบื้องหน้าของนางคือขันทีเฒ่าแห่งวังหลวงผู้กุมอำนาจเงา ขันทีจาง—ผู้ซึ่งไม่เคยย่างกรายออกมานอกเขตนครหลวงด้วยเหตุผลอื่นใด นอกจาก... ‘พระราชโองการเลือด’ “ฮูหยินมู่... ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าหมอเทวดามู่แล้วกระมัง” ขันทีจางแย้มรอยยิ้มเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้โบราณ ดวงตาหรี่ลงพิจารณาสตรีตรงหน้าอย่างนึกทึ่งในความนิ่งสงบ “ใต้หล้าล้วนลือกันว่าสตรีที่ถูกสามีทอดทิ้งย่อมจมอยู่กับความระทมตรอมใจ ไฉนเลยท่านจึงดูราวกับกำลังรอคอยแขกคนสำคัญผู้มาพร้อมกับชะตากรรมของแผ่นดินเล่า?” มู่หว่านเอินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้บุปผาในสวนถึงกับต้องหุบกลีบหลบเร้น นางผายมือเชื้อเชิญด้วยกิริยาอันงดงามตามธรรมเนียมราชสำนักชั้นสูง “กงกงกล่าวเกินไปแล้ว เจ้าค่ะ แผ่นดินจะพลิกฟ้าหรือคว่ำแผ่นดินล้วนไม่ใช่กิจของสตรีตัวเล็กๆ เช่นข้า เพียงแต่... กลิ่นอายของหมึกซวนเฉียนชั้นดีที่เจือจางมากับลมหนาว ย่อมบอกกล่าวได้ชัดเจนยิ่งกว่าสาส์นใดๆ ว่าคืนนี้ ‘ผู้ที่ควรมา’ ย่อมต้องมาถึง” สิ้นคำกล่าวของนาง ประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรก็ถูกผลักเปิดออกด้วยพลังภายในอันเยือกเย็นและดุร้าย สายลมกรรโชกวูบหนึ่งพัดพาความหนาบเหน็บแห่งรัตติกาลเข้ามา พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬประดับลวดลายมังกรห้าเล็บ—เซียวจ้าน ฉินอ๋อง! ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวับวาดกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสอง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงหน้ากระจ่างใสของสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจ รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านอยู่รอบกายพลันอ่อน Muted ลงอย่างน่าประหลาด ยามที่เขาก้าวเข้ามาใกล้แล้วใช้มือหนาอันหยาบกร้านจากการจับดาบสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของนางแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน “ดึกดื่นป่านนี้ ไฉนเจ้าจึงยังไม่นอน... หว่านเอิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเวทนาและอาทร แฝงไว้ด้วยความดุดันที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนใต้หล้าหากกล้าทำให้รอยยิ้มของนางจางหาย “หม่อมฉันรอรับเสด็จท่านอ๋อง... และรอรับ ‘ชะตากรรม’ ที่พวกเราต่างเฝ้ารอมานานต่างหากเพคะ” นางเอ่ยตอบ พรางปรายตามองขันทีจางที่คุกเข่าลงพร้อมกับชูหีบไม้จันทน์หอมแกะสลักลวดลายห้าเล็บขึ้นเหนือศีรษะ บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจเต้นระส่ำของเหล่าองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่ราวกับถูกกลืนหายไปในความมืด ขันทีจางสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะประกาศก้องด้วยเสียงแหลมสูงที่ก้องกังวานไปทั่วตำหนัก “มีพระราชโองการ...!” ร่างของฉินอ๋องเซียวจ้านยังคงยืนตระหง่าน เขาไม่ได้คุกเข่าลงรับพระราชโองการตามพิธีการสามัญทั่วไป ความเย่อหยิ่งจองหองและอำนาจกองทัพในมือร้อยหมื่นนายคือเกราะคุ้มกายที่แม้แต่โอรสสวรรค์ก็ยังต้องทรงเกรงพระทัย ขันทีจางจึงทำได้เพียงก้มหน้าอ่านราชโองการฉบับนั้นด้วยมือที่สั่นเทา *“แผ่นดินเกิดภัยพิบัติ กบฏแดนใต้ซ่องสุมกำลัง ขุนนางกังฉินชักศึกเข้าบ้าน... บัดนี้ เราผู้เป็นโอรสสวรรค์ทรงแต่งตั้งให้ฉินอ๋อง เซียวจ้าน เป็น ‘ผู้บัญชาการสูงสุดทั่วราชอาณาจักร’ มีอำนาจเด็ดขาดในการปลด ข้าราชการ ประหารชีวิตก่อนกราบทูลทีหลัง บรรดาหัวเมืองและกองกำลังทหารทั่วหล้าต้องขึ้นตรงต่อฉินอ๋องแต่เพียงผู้เดียว... ผู้ใดขัดขืนถือเป็นกบฏ มีโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร!”* สิ้นเสียงประกาศ อากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดดันอันมหาศาล อำนาจเด็ดขาด! อำนาจที่เหนือกว่าฮ่องเต้ในนาม! นี่คือสาส์นแห่งการนองเลือด นี่คือดาบอาบยาพิษที่ราชสำนักส่งมาเพื่อให้ฉินอ๋องกวาดล้างศัตรูให้สิ้นซาก แต่ในขณะเดียวกัน หากเสร็จศึกแล้ว... ดาบเล่มนี้ย่อมย้อนกลับมาเชือดคอผู้ถือครองเช่นกัน ทว่า... บนใบหน้าอันหล่อเหลาดุจเทพสงครามของเซียวจ้าน กลับปรากฏเพียงรอยยิ้มหยันเยือกเย็น เขารับหีบพระราชโองการมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว ราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า ก่อนจะหันมาสบตากับมู่หว่านเอิน “เจ้าคาดการณ์ไว้ไม่ผิด... เสด็จพี่ทรงจนมุมแล้วจริงๆ” เซียวจ้านเอ่ยเสียงต่ำ มืออีกข้างโอบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างแนบชิด “ยามนี้ แม่ทัพเซียวฮ่าวและอนุภรรยาจอมมารยาของมันกำลังรวบรวมพรรคพวกที่ชายแดนใต้ คิดใช้กองกำลังส่วนตัวต่อต้านราชสำนัก พวกมันคงคิดไม่ถึงว่า... ดาบที่พวกมันใช้หนุนหลัง จะกลายเป็นดาบเล่มเดียวกันกับที่ข้าจะใช้ตัดหัวพวกมันลงมาประจาน!” มู่หว่านเอินยกมือขึ้นแตะปลายคางของเขาเบาๆ แววตาคู่คมฉายแววเฉียบคมและสะใจยิ่งนัก นางหัวسะเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะดุจเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ “ท่านอ๋อง... อย่าเพิ่งรีบร้อนสังหารพวกมันให้ตายเร็วเกินไปเพคะ” นางกระซิบชิดริมหริมฝีปากหนา กลิ่นกายหอมกรุ่นของดอกเหมยหลอมรวมกับกลิ่นอายเลือดและสนิมดาบ “ความตายเป็นเพียงการลงทัณฑ์ที่แสนง่ายดายเกินไปสำหรับคนอย่างเซียวฮ่าวและลู่ซิ่วอิง... พวกมันต้องได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกสิ่ง สูญเสียอำนาจ เกียรติยศ และคนที่รักทีละน้อย จนกระทั่งทนไม่ไหวและกราบกรานร้องขอความตายด้วยตนเองต่างหากเพคะ” เซียวจ้านก้มลงมองสตรีในอ้อมแขน แววตาที่เคยเยียบเย็นและไร้ความปรานีต่อผู้ใด กลับทอประกายความลุ่มหลงและเทิดทูนอย่างสุดหัวใจ เขากดจุมพิตลงบนหน้าผากมนของนางอย่างแผ่วเบาและมั่นคง ดั่งคำสาบานแห่งขุนเขาและสายน้ำ “ตามใจเจ้า... หว่านเอิน ไม่ว่าสิ่งที่เจ้าต้องการคือสิ่งใด ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินล้างบางตระกูลเซียวให้สิ้นซาก ข้าก็จะทำ” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความรักลึกซึ้งและกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันที่คละคลุ้งอยู่นั้นเอง... จู่ๆ เสียงระฆังเตือนภัยจากหอคอยทิศประจิมก็ดังสนั่นหวั่นไหว! *ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!* พร้อมกันนั้น องครักษ์เงาผู้หนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยสภาพเนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือด หอบหายใจอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด “ท่านอ๋อง! ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! ...จู่ๆ กองกำลังทหารปริมาณมหาศาลนับหมื่นนายสวมชุดเกราะดำสนิท ปราศจากธงประจำกองทัพ จู่โจมปิดล้อมค่ายพักแรมฝั่งตะวันตกของเราอย่างเงียบเชียบ ผู้นำทัพในยามนี้... คือ ‘คนสนิท’ ที่พวกท่านคาดไม่ถึงที่สุด กำลังถือราชโองการอีกฉบับบุกเข้ามาในตำหนักแล้วขอรับ!” มู่หว่านเอินหรี่ตาลง รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อเงาร่างของผู้มาเยือนในชุดเกราะโชกเลือดก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่นางจดจำได้ไม่มีวันลืม! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้นะคะ หงส์เพลิงหวนคืนสัญญาว่าจะพาทุกท่านไปพบกับความสะใจขั้นสุดในบทหน้าค่ะ!