ก้าวออกจากกรงทอง

“ข้าว่าเจ้าควรตรึกตรองใหม่อีกสักครา มู่หว่านเอิน… การก้าวเท้าออกจากจวนแม่ทัพในฐานะ ‘สตรีถูกหย่าร้าง’ หาใช่เรื่องที่จะหาความสงบสุขได้ง่ายดายในเมืองหลวงแห่งนี้” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่าماท่ามกลางความเงียบงันและกดดันภายในโถงรับรองตระกูลเซียว อาภรณ์ไหมต่วนปักด้ายทองสีนิลกาฬสะท้อนประกายวับวามใต้แสงเทียนวูบไหว ร่างสูงสง่าของฉินอ๋องเซียวจ้านนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์แดง แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองร่างอรชรในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลายดอกเหมยสีแดงชาด ซึ่งยืนหยัดอย่างมั่นคงราวกับสนกลางเหมันต์ มู่หว่านเอินมิได้สะท้านสะเทือนต่อความหวังดีที่เจือความเยียบเย็นนั้นแม้แต่น้อย นางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามราวกับบุปผาแรกแย้ม ทว่ากลับซ่อนคมมีดอาบยาพิษไว้ภายใน ดวงตาหงส์คู่นั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินกว่าสตรีใดในแคว้นจะเทียบเคียง “ทูลท่านอ๋อง… กรงทองที่ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่า แต่ภายในกลับเน่าเฟะไปด้วยกลิ่นอายความอิจฉาริษยาและหยาดน้ำตาของภรรยาเอกผู้โง่เขลา ไยหม่อมฉันต้องทนฝืนใช้ชีวิตอยู่ร่วมชายคาเดียวกับบุรุษตาบอดและอนุภรรยาไร้ยางอายด้วยเล่าเพคะ?” น้ำเสียงหวานใสดุจไข่มุกกระทบจานหยกเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความเกรงกลัว ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของบรรดาพ่อบ้านและบ่าวไพร่ที่ยืนหมอบกราบตัวสั่นอยู่รายรอบ เพล้ง! เสียงกระเบื้องแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธของแม่ทัพเซียวฮ่าว สามีผู้โง่เขลาและหูเบา ซึ่งเพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าประตูโถง ร่างกำยำในชุดเกราะทหารเต็มยศหายใจหอบกระชั้น ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำจ้องมองนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “มู่หว่านเอิน! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงเอ่ยวาจาเช่นนี้! เจ้าเป็นถึงฮูหยินเอกของข้า มีสิทธิ์อันใดมาขอหย่าร้างตามอำเภอใจ! ข้ายังมิได้เอ่ยปากขับไล่เจ้า ไยเจ้าจึงทำตัวจองหองนัก!” เซียวฮ่าวแผดเสียงคำรามลั่น ก้าวเท้าเข้ามาหมายจะคว้าแขนเรียวบางนั้นด้วยความโมโห ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะสัมผัสโดนชายผ้าแพร ร่างของเขาก็ต้องชะงักกึกโดยพลัน เมื่อปลายกระบี่คมกริบเล่มหนึ่งถูกตวัดมาขวางกั้นไว้ตรงหน้าอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ผู้ที่ลงมือมิใช่ใครอื่น… แต่คือฉินอ๋องเซียวจ้าน พระองค์ยังคงประทับนั่งนิ่งสนิท จอกสุราในพระH(สุรา)หัตถ์ถูกยกขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ราวกับฉากนองเลือดตรงหน้าเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่น่าเบื่อหน่าย “แม่ทัพเซียว… กิริยาต่ำทรามเช่นนี้ เหมาะสมแล้วหรือที่จะแสดงต่อหน้าเรา?” สุ้มเสียงราบเรียบเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ แต่กลับกดดันให้เซียวฮ่าวต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความเกรงกลัวอำนาจมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากองค์อ๋องผู้กุมกำลังทหารครึ่งแคว้น “ฉ… ฉินอ๋อง… เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในเรือนของกระหม่อม…” เซียวฮ่าวพยายามเค้นเสียงกล่าว ละล่ำละลักด้วยความหวาดหวั่น “เรื่องภายในงั้นหรือ?” มู่หว่านเอินหัวع(หัวเราะ)เบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันบาดลึกถึงขั้วหัวใจ นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สะบัดแขนเสื้ออย่างสง่างาม ก่อนจะชูม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นสูงให้ทุกคนได้เห็นประจักษ์ชัดแก่สายตา “นี่คือ ‘หนังสือหย่า’ ที่อ้างอิงตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายแคว้น ข้อที่สี่สิบเจ็ด ว่าด้วย ‘ความประพฤติอันเสื่อมเสียและการนอกใจภรรยาเอก’ อีกทั้งยังมีตราประทับรับรองจากท่านเสนาบดีกรมพิธีการ ซึ่งเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของข้า และอาญาธำรงจากศาลต้าหลี่!” สิ้นคำกล่าวของนาง บรรยากาศภายในโถงกว้างก็พลันเงียบสงบลงราวกับป่าช้า ลู่ซิ่วอิง อนุภรรยาผู้ซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตาถึงกับใบหน้าถอดสี ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น นัยน์ตาคู่คมเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและริษยาที่พวยพุ่งขึ้นมาจนแทบคลั่ง เหตุใดสตรีโง่เขลาผู้นี้จึงรอบคอบถึงเพียงนี้ นางแอบไปยื่นเรื่องต่อศาลต้าหลี่และตระกูลมู่ตั้งแต่เมื่อใดกัน! “เจ้า… เจ้ากล้าใช้อำนาจตระกูลเดิมบีบบังคับข้าหรือ!” เซียวฮ่าวตาดาวร่วงโรยด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อว่าสตรีที่เคยอ่อนหวานและยอมจำนนต่อเขาตลอดมา จะกลายเป็นนางพญาผู้เด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานีถึงเพียงนี้ “บีบบังคับงั้นหรือ?” มู่หว่านเอินแค่นเสียงหัวเราะ ดวงตาคู่คมจ้องมองอดีตสามีด้วยความสมเพชเวทนา “ท่านแม่ทัพ… ท่านจำเรื่องราวเมื่อสามปีก่อนไม่ได้แล้วกระมัง วันที่ตระกูลมู่ทุ่มเททรัพยากรครึ่งค่อนตระกูลเพื่อสนับสนุนเสบียงให้กองทัพของท่าน จนท่านได้รับชัยชนะกลับมา วันนั้นท่านสัญญาต่อหน้าป้ายวิญญาณบรรพชนว่าอย่างไร? ท่านบอกว่าจะ ‘ไม่แต่งอนุ และจะรักเดียวใจเดียวกับข้าไปตลอดกาล’ ทว่าวันนี้… อนุภรรยาของท่านกลับตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว ทั้งที่ข้ายังมิเคยตั้งครรภ์! นี่มิใช่การผิดคำสตรีและผิดศีลธรรมหรอกหรือ?” ความจริงอันน่ารังเกียจถูกกระชากออกมาประจานต่อหน้าธารกำนัล บ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ซุบซิบนินทากันระงม เซียวฮ่าวหน้าชาดิ่งราวกับถูกตบด้วยฝ่าเหล็กนับร้อยครั้ง เขาอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว “ในเมื่อท่านไม่รักษาคำพูด ข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องทนเป็น ‘ฮูหยินเอกผู้โง่เขลา’ อีกต่อไป!” มู่หว่านเอินสะบัดมือกรีดกระดาษแผ่นนั้นออกเป็นสองส่วนอย่างไม่ลังเล เศษกระดาษปลิวว่อนลงสู่พื้นราวกับกลีบดอกไม้สีขาวที่ร่วงหล่น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน นางหันไปพยักหน้าให้แก่สาวใช้คนสนิทที่ถือหีบสมบัติไม้จันทน์หอมสลักลวดลายหงส์ทองก้าวเดินออกมา “ทรัพย์สินทั้งหมดที่ข้าเคยนำติดตัวเข้ามาในเรือนแห่งนี้ รวมถึงสินสอดทองหมั้นและสมบัติส่วนตัว ข้าได้ทำบัญชีทรัพย์สินและพยานบุคคลตรวจสอบต่อหน้าเจ้าพนักงานศาลต้าหลี่เรียบร้อยแล้ว บ่าวไพร่สี่สิบคนที่ติดตามข้ามา… วันนี้ทุกคนจะเดินทางกลับตระกูลมู่พร้อมกับข้า!” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ เด็ดขาด และสง่างาม ราวกับหงส์เพลิงที่กำลังกางปีกโผบินออกจากกรงขังอันน่าอึดอัด มู่หว่านเอินก้าวเท้าเดินผ่านร่างของเซียวฮ่าวไปอย่างไม่เหลียวแล แม้แต่ชายผ้าแพรก็มิยอมให้เฉียดกรายสัมผัสอดีตสามีสารเลวผู้นั้น ทว่า เมื่อนางก้าวมาถึงบริเวณประตูใหญ่ของจวน สายลมหนาวยามค่ำคืนก็พัดกวาดเข้ามาปะทะร่างระหง พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวลงมาจากรถม้าหรูหราประดับตรามังกรทอง ฉินอ๋องเซียวจ้านก้าวตามออกมาอย่างเงียบเชียบ พระองค์ยืนขวางเบื้องหน้ารถม้าส่วนพระองค์ ก่อนจะยื่นพระหัตถ์หนาออกไปเบื้องหน้านาง แววตาคมกริบทอประกายความอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่ง “ถนนสายนี้ยามวิกาลอันตรายนัก… ฮูหยินน้อยตระกูลมู่ สนใจจะขึ้นรถม้าของเปิ่นหวางเพื่อเดินทางกลับจวนสกุลมู่ด้วยกันสักคราหรือไม่?” มู่หว่านเอินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตาเซียวจ้าน นัยน์ตาคู่งามประกายระยิบระยับด้วยความรู้ทัน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างมีความหมาย ในขณะที่นางกำลังจะยื่นมือไปวางบนฝ่าพระหัตถ์นั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าและเสียงตะโกนก้องขององครักษ์หลวงก็ดังแหวกความมืดเข้ามาอย่างกระชั้นชิด! “ประกาศพระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! มีรับสั่งให้เรียกตัวอดีตฮูหยินมู่หว่านเอิน เข้าเฝ้าท้องพระโรงเป็นการด่วนในยามวิกาลนี้!” มู่หว่านเอินชะงักค้าง เซียวจ้านหรี่ตาลงคมกริบ รังสีฆ่าฟันแผ่ซ่านออกมาจากร่างทันที ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งความสะใจในบทนี้นะคะ