แต้มสถานะที่ได้มาจากการทำตัวเนียน

กลิ่นอายความอับชื้นของคลังสมบัติโบราณใต้หอสมุดหลวงคละคลุ้งไปด้วยฝุ่นละอองที่ลอยวนในลำแสงสลัว เซย์เลนปัดเศษกระดาษม้วนเก่าออกจากปลายรองเท้าหนังสลับกับเหลือบมองแผงควบคุมใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างเงียบเชียบ แสงสีฟ้าเรืองรองสาดกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังตีสีหน้าเรียเฉยจนเกือบไร้ความรู้สึก แต่นัยน์ตาสีรัตติกาลกลับพราวระยับด้วยประกายความขบขันระคนคำนวณ [ ตรวจพบการเก็บสะสมวัตถุโบราณไร้ค่า: ‘เศษเสี้ยวศิลาแห่งปราชญ์ตกค้าง’ (ระดับต่ำสุด) ] [ เงื่อนไขการซ่อนเร้นสมบูรณ์: ไม่มีผู้ใดพบเห็นการกระทำดังกล่าว ] [ ระบบทำการแปลงค่าความเนียนระดับ S: มอบแต้มสถานะอิสระ +50 แต้ม และปลดล็อกทักษะติดตัว ‘เงาพรางเนตร’ ] นิ้วเรียวยาวดึงศิลาชิ้นจิ๋วขนาดเท่าเหรียญบาทที่เพิ่งหยิบมาจากใต้ชั้นหนังสือผุๆ กลับเข้าสู่กระเป๋าเสื้อคลุมอย่างแนบเนียน เขากวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังจากสงครามเวทมนตร์เมื่อหลายร้อยปีก่อน ที่นี่คือเขตหวงห้ามชั้นสิบของสถาบันเวทมนตร์อาร์케เลีย ซึ่งเป็นสถานที่ที่แม้แต่อาจารย์ผู้สอนยังไม่ค่อยอยากย่างกรายเข้ามาด้วยซ้ำ แต่สำหรับเซย์เลนแล้ว มันคือห้องสมบัติเคลื่อนที่ขนาดย่อมที่ระบบคอยกระซิบบอกตำแหน่งไอเทมตกหล่นอยู่เรื่อยๆ การทำตัวเป็น "ตัวประกอบ" ที่จืดจางและไม่มีใครเหลียวแลในชั้นเรียนเวทมนตร์ภาคปฏิบัติ ไม่ได้แปลว่าเขาจะต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเสียหน่อย ในทางกลับกัน... มันคือเกราะกำบังชั้นดีที่ช่วยให้เขาสามารถกอบโกยผลประโยชน์มหาศาลจากเบื้องหลัง โดยที่สายตาจับจ้องขององค์หญิงลูเซียนาหรือเหล่าอาจารย์จอมจับผิดไม่อาจเอื้อมมาถึง "เจ้าคิดจะใช้เวลาทั้งวันขุดคุ้ยเศษขยะพวกนี้จริงๆ หรือ เซย์เลน" เสียงหวานเยือกเย็นที่ลอยละลิ่วมาจากมุมมืดของเสาหินขนาดใหญ่ทำเอาเซย์เลนต้องชะงักมือเล็กน้อย เขาสลายหน้าต่างระบบทิ้งทันทีด้วยการกะพริบตา ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างระหงของลูเซียนา องค์หญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักร ผู้กำลังยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทางเหินห่าง ดวงเนตรสีไพลินคู่นั้นมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเคลือบแคลงระคนเหนื่อยหน่าย เซย์เลนแย้มรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปาก รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเด็กหนุ่มผู้แสนธรรมดาจนแทบจะกลืนหายไปกับผนังห้อง "ข้าแค่มาหาตำราเรียนที่ทำหายไปเมื่อวานน่ะครับ... อ่า, หม่อมฉันหมายถึง ข้าแค่ทำสมุดบันทึกเวทมนตร์ตกไว้แถวนี้ขอรับ" เซย์เลนแสร้งทำเป็นพูดติดอ่างเล็กน้อยเพื่อรักษาคาแรคเตอร์เด็กหนุ่มผู้ซุ่มซ่ามและไร้พิษภัย ลูเซียนาหรี่ตาลงเล็กน้อย นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละน้อย เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานในความเงียบงัน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าลอยมาแตะนาสิก กลบกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินไปเสียสนิท "เจ้าช่างเป็นตัวประกอบที่ขยันขันแข็งเสียจริงนะ เซย์เลน" น้ำเสียงของนางเจือแววประชดประชันเล็กน้อย "คนอื่นเขาพยายามแย่งชิงความโดดเด่นในคาบเรียนอัญเชิญสัตว์อสูรเบื้องบน แต่วันนี้เจ้ากลับเลือกที่จะหลบมาคุ้ยฝุ่นในซากปรักหักพังที่ไม่มีใครสนใจ... หรือว่าเจ้ามีความลับอะไรที่ไม่อยากให้ใครเห็นกันแน่" ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว เซย์เลนแหงนมองสตรีตรงหน้าเล็กน้อย ร่างสูงโปร่งขององค์หญิงลูเซียนาแผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาจากคำสาปที่หลับใหลอยู่ในAuraของนาง ซึ่งเป็นเรื่องที่คนอื่นไม่มีวันมองเห็น แต่มันกลับเด่นชัดยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ในสายตาของเขา มือเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมของเซย์เลนขยับแตะหน้าต่างสถานะเบาๆ เขาตัดสินใจเทแต้มสถานะ +50 ที่เพิ่งได้รับมาเมื่อครู่ลงไปยังค่า ‘การรับรู้เวทมนตร์’ ทันที เพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์เฉพาะหน้าที่อาจพลิกผันได้ทุกเมื่อ [ อัปเกรดสำเร็จ: ค่าการรับรู้เวทมนตร์เลื่อนสู่ระดับ 150 ] [ ตรวจพบความผิดปกติของคำสาปในร่างของ ลูเซียนา ไอซาเบล อาร์เคเลีย: ระดับการกัดกินเพิ่มขึ้น 3.4% จากความเครียดสะสม ] เซย์เลนหุบยิ้มลงชั่วขณะ แววตาที่เคยฉายแววเฉื่อยชาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวับหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับกลับเป็นความมึนงงตามเดิมอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ยังไม่รอดพ้นจากดวงตาที่เฉียบคมของลูเซียนา "เจ้ามองอะไร" นางเอ่ยถามเสียงเข้ม มือเรียวยืดยาวออกไปคว้าปกคอเสื้อคลุมของเขาไว้ด้วยความรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ "เจ้ามีความลับ... เซย์เลน เจ้าไม่ใช่แค่นักเรียนทุนธรรมดาอย่างที่ประวัติระบุไว้แน่นอน เจ้าเป็นใครกันแน่ สายสืบจากตระกูลขุนนางฝ่ายตรงข้าม หรือว่าเป็นพวกนอกรีตที่บูชา..." ก่อนที่ประโยคคาดคั้นจะหลุดออกมาจนหมด เซย์เลนไม่ได้ขัดขืน นางใช้แรงบีบที่พอเหมาะเพื่อขู่ขวัญ แต่นั่นกลับทำให้เซย์เลนสังเกตเห็นรอยดำจางๆ ที่ลามขึ้นมาถึงต้นคอใต้ร่มผ้าขององค์หญิง ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนว่าคำสาปกำลังจะกำเริบอย่างรุนแรงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หากนางยังคงใช้มานาขู่เขาเช่นนี้ เซย์เลนถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจนใจ "ถ้าข้าบอกว่า ข้าแค่อยากอยู่อย่างสงบและไม่อยากโดนลูกหลงจากพวกคนดังในคลาส... องค์หญิงจะทรงเชื่อไหมครับ?" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่ออำนาจเบ็ดเสร็จของราชวงศ์แม้แต่น้อย ลูเซียนาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่พอใจ นางไม่เคยเจอสามัญชนคนไหนที่กล้าสบตาและพูดจากับนางด้วยท่าทีผ่อนคลายเช่นนี้ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตนเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ "เจ้า..." "และถ้าข้าบอกว่า..." เซย์เลนขยับตัวเข้าใกล้รังสรรค์ระยะประชิดที่ทำให้องค์หญิงต้องผละถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจ ปลายนิ้วเรียวของเขาเอื้อมขึ้นแตะที่ขอบปกเสื้อของนางอย่างรวดเร็วก่อนที่นางจะทันได้ปัดป้อง "...ถ้าข้าบอกว่าตอนนี้ พระองค์กำลังจะหมดสติเพราะคำสาปกำเริบ... พระองค์จะยอมลดดาบลงแล้วฟังข้าสักห้านาทีไหมครับ องค์หญิงของหม่อมฉัน" สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่แตะลงบนจุดชีพจรใต้ต้นคอของลูเซียนา ส่งผลให้กระแสมานาอันปั่นป่วนในร่างของนางสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับมีเวทมนตร์ชำระล้างบางเบาไหลเวียนผ่านผิวเนื้อ นางแข็งทื่อไปทั้งร่าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและประหลาดใจ นี่มัน... เวทมนตร์อะไรกัน? ทำไมเด็กหนุ่มผู้นี้ถึงสามารถสัมผัสจุดอ่อนของคำสาปที่แม้แต่นักเวทหลวงระดับสูงยังหาไม่พบได้ง่ายดายเช่นนี้! บรรยากาศในห้องใต้ดินตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขขณะ มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่เล็กน้อยของลูเซียนาที่สะท้อนก้องในโสตประสาท เซย์เลนยังคงรักษารอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า ขณะที่สายตาทอประกายความลับบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าเด็กอายุสิบหกปีจะพึงมี ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนอันคุ้นเคยจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของเซย์เลนอีกครั้ง—แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดาอย่างที่ผ่านมา [ ⚠️ แจ้งเตือนด่วนจากระบบหลัก: ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เขตหวงห้ามระดับสูงสุด ] [ เป้าหมายไม่ทราบฝ่าย: ‘ผู้พิทักษ์เงาโบราณ’ ระดับภัยคุกคาม SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันในระยะ 100 เมตร ] [ เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: ปกป้ององค์หญิงลูเซียนาจากอันตราย หรือร่วมมือกันหลบหนีภายในเวลา 180 วินาที มิฉะนั้นสถานะตัวประกอบจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ ] ดวงตาของเซย์เลนหรี่แคบลงทันที ความผ่อนคลายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อพื้นหินเบื้องล่างเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับเสียงคำรามต่ำที่ดังก้องมาจากความมืดมิดเบื้องลึกของหอสมุด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับละอองเวทบทนี้ด้วยนะคะ