องค์หญิงจอมเย็นชาทำไมต้องมามองผมด้วย

เสียงเฟืองทองเหลืองขบกันดังคลิกเบาๆ ราวกับเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง คือสิ่งเดียวที่ดังอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของห้องคลังเวทมนตร์โบราณ ณ ปีกตะวันตกของสถาบัน เซย์เลนไม่ได้สนใจสายตานับสิบที่กำลังจดจ้องมายังแผ่นหลังของเขา นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินกำลังบรรจงเขี่ยสลักเวทมนตร์รูปงูกินหางที่พันธนาการบานประตูเหล็กไหล อัลกอริทึมในหัวของเขาประมวลผลกระแสมานารูปแบบซิกแซกที่ไหลวนอยู่ใต้พื้นผิวโลหะอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่การไขปริศนาด้วยดวงหรือพละกำลัง แต่เป็นคณิตศาสตร์เวทมนตร์ขั้นสูงที่ถูกออกแบบมาเพื่อคัดกรอง 'ตัวจริง' ออกจาก 'เศษสิม' ของสังคมชนชั้นสูงในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ "เก้าสิบแปด... เก้าสิบเก้า... และร้อยเปอร์เซ็นต์" เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากของเซย์เลน ก่อนที่กลไกซับซ้อนนับพันชิ้นจะดีดตัวออกพร้อมกันอย่างไร้เสียง ประตูเหล็กไหลหนาเตอะที่ปิดตายมานานนับศตวรรษค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นไอหมอกสีครามจางๆ และแสงเรืองรองจากตำราเวทโบราณที่อยู่ภายใน เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชนด้านหลังทันที เหล่าคุณหนูและคุณชายตระกูลดังต่างอ้าปากค้างด้วยความตะลึง พวกเขาใช้เวลาทั้งสัปดาห์ในการลองผิดลองถูกจนมานารั่วไหลหมดตัว แต่เด็กหนุ่มที่ถูกแปะป้ายว่าเป็นแค่ 'ตัวประกอบไร้ค่า' กลับใช้เวลาเพียงไม่ถึงสิบนาทีในการสลายโครงสร้างเวทระดับตำนานนี้ ทว่า... มีเพียงสายตาคู่เดียวเท่านั้นที่ไม่ได้แสดงความตกใจระคนอิจฉาเหมือนคนอื่นๆ ลูเซียนา องค์หญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักร ประทับยืนอยู่หลังสุดของฝูงชน เรือนผมสีเงินยวดยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของคลังสมบัติ ดวงเนตรสีอเทมิสคู่สวยจ้องมองแผ่นหลังของเซย์เลนด้วยความพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังพยายามถอดรหัสตัวตนของเด็กหนุ่มผู้สวมชุดนักเรียนสามัญชนคนนี้ นางก้าวผ่านฝูงชนที่แยกทางให้อย่างเงียบเชียบ ฝีเท้าขององค์หญิงไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ ทว่าเซย์เลนกลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากมานาอันบริสุทธิ์และเยือกเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้ "เจ้าทำได้อย่างไร?" สุ้มเสียงหวานใสแต่เย็นชาจนยะเยือกเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ ลูเซียนาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกฟอร์เก็ตมีน็อตท่ามกลางสายหมอกลอยแตะจมูก เซย์เลนค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับนาง ดวงตาคู่คมสบเข้ากับดวงเนตรสีอเทมิสที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงก้นบึ้งหัวใจ "มันก็แค่รหัสเปิดประตูทั่วไปพ่ะย่ะค่ะ... อ้อ ขออภัย ข้าหมายถึง มันก็แค่ความบังเอิญที่ข้าบังเอิญอ่านตำราเก่ามาพอดีน่ะครับ เอ่อ... เพคะ?" เซย์เลนเกือบหลุดปากใช้สรรพนามชายหนุ่มตามความคุ้นเคยในชาติก่อน จนต้องรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน ลูเซียนาหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากเรียวสวยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "บังเอิญงั้นหรือ? ตำราที่เจ้าว่า คงไม่ได้บันทึกกลไกตระกูลคาร์เนลเลียนรุ่นที่เจ็ดไว้หรอกกระมัง เพราะแม้แต่ราชสำนักเอง ก็เพิ่งค้นพบโครงสร้างนี้เมื่อสัปดาห์ก่อน" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงทันที นักเรียนคนอื่นๆ ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นองค์หญิงทรงให้ความสนใจในตัวสามัญชนผู้ต่ำต้อยในทางที่ผิดแผก ลูเซียนาไม่เคยสนใจใคร นางเย่อหยิ่ง เยือกเย็น และอยู่เหนือผู้คนเสมอมา เหตุใดวันนี้จึงมายืนจ้องมองเด็กหนุ่มไร้ชื่อเสียงคนนี้ด้วยแววตาที่ซ่อนความสงสัยใคร่รู้ไว้ลึกซึ้งเช่นนี้? เซย์เลนลอบถอนหายใจในใจ อัลกอริทึมในหัวประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าการทำตัวโดดเด่นเกินไปในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทคือความหายนะ แต่การปฏิเสธความสามารถต่อหน้าองค์หญิงผู้กุมอำนาจสูงสุดในชั้นเรียนก็รังแต่จะเพิ่มความน่าสงสัย "ถ้าพระองค์ทรงคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ... ข้าก็คงไม่มีคำอธิบายอื่นใดอีกพ่ะย่ะค่ะ" เซย์เลนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ไม่หลบสายตา แต่ก็ไม่ได้ท้าทายจนเกินงาม ความสุขุมนี้ทำให้แววตาของลูเซียนาไหววูบไปชั่วขณะ นางไม่เคยเจอสามัญชนคนใดที่กล้าสบตานางนานเกินสามวินาที โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อพวกเขารู้ว่าเงาคำสาปแห่งความมืดที่กัดกินพระวรกายของนางอยู่ เริ่มสั่นไหวทุกครั้งที่เข้าใกล้เด็กหนุ่มคนนี้ *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการเชื่อม องค์หญิงลูเซียนา (ระดับความสนใจ: 45%)] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: 'เงาแห่งราชสำนัก' เริ่มทำงาน] [คำเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจเป้าหมายไม่คงที่ โปรดระมัดระวังการตอบสนองต่อปฏิกิริยามานา] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของเซย์เลน พร้อมกับตัวเลขสีแดงฉานที่กระพริบเตือนบนหน้าต่างโฮโลแกรม ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว ทันใดนั้นเอง พื้นห้องคลังเวทมนตร์ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงไฟเวทมนตร์ทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด อักขระเวทสีดำสนิทนับพันเส้นพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของประตูเหล็กไหลที่เพิ่งเปิดออก มันพุ่งตรงเข้ามาพันธนาการข้อมือของลูเซียตากับเซย์เลนไว้ด้วยกันในชั่วพริบตา! "กรี๊ด—!" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังมาจากเหล่านักเรียนด้านนอก ก่อนที่ประตูหินบานใหญ่จะกระแทกปิดลงอย่างรุนแรง ตัดขาดโลกภายนอกและขังพวกเขาทั้งสองไว้ในความมืดมิดที่มีเพียงแสงเรืองรองจากอักขระประหลาด ลูเซียนาเซถลาเข้าหาตัวเซย์เลนตามแรงดึงของโซ่เวทมนตร์ ร่างบอบบางกระแทกเข้ากับแผ่นอกของเขาอย่างจัง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ ท่ามกลางความมืดมิดที่กดดัน ดวงเนตรสีอเทมิสขององค์หญิงเงยขึ้นสบตากับเขาอีกครั้งอย่างใกล้ชิดชนิดที่ลมหายใจแทบจะประสานกัน และในวินาทีที่เซย์เลนกำลังจะเอ่ยปาก... ลูเซียนาคาดคั้นเสียงกระซิบเบาหวิวติดริมฝีปากเขาว่า... "เจ้ารู้ใช่ไหม... ว่าเลือดในกายของข้ากำลังเรียกร้องหาอะไรจากเจ้ากันแน่?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดประตูบานใหม่ไปพร้อมกับละอองเวทบทนี้ด้วยนะคะ