ห้องสมุดลับใต้ดินชั้นที่ 0

กลิ่นอับของกระดาษโบราณและละอองมานาเข้มข้นจนเกือบกลายเป็นของเหลว ลอยอวลอยู่ปลายจมูกของเซย์เลน ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาแตะลงบนชั้นหนังสือกลไก ซึ่งหมุนวนด้วยฟันเฟืองทองคำขาว ส่งเสียงคลิกเบา ๆ สอดรับกับจังหวะการเต้นของหัวใจ “ถ้าหมุนผิดไปแค่สเต็ปเดียว ระบบป้องกันของหอคอยนี้คงเปลี่ยนพวกเราให้กลายเป็นผุยผงไปแล้วค่ะ... คุณตัวประกอบ” เสียงกระซิบราบเรียบแต่แฝงแววเย้าแหย่ดังมาจากความมืดเบื้องหลัง ลูเซียนา องค์หญิงลำดับที่หนึ่งก้าวออกมาจากเงาของเสาหินอ่อน มือเรียวของเธอกระชับไม้เท้าเวทมนตร์ประดับผลึกมูนสโตน ซึ่งกำลังเปล่งแสงสีฟ้าครามจาง ๆ เพื่อขับไล่ความมืดมิดในชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดของสถาบัน—เขตหวงห้ามชั้นที่ 0 ที่ไม่มีใครในประวัติศาสตร์เคยบันทึกไว้ว่ามีอยู่จริง เซย์เลนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายังคงจดจ้องหน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ซึ่งมีตัวเลขเวลาถอยหลังสีแดงฉานกะพริบเตือน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเขตแดนอาคมโบราณระดับ 7] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ถอดรหัสอักษรรูนแห่งปราชญ์ผู้ล่วงลับ (เหลือเวลาอีก 4 นาที 12 วินาที)] [คำเตือน: พลังมานาในพื้นที่กำลังกดทับอัตราการฟื้น 30%] “ถ้าไม่อยากให้กลายเป็นปุ๋ยบำรุงรากต้นไม้เวทมนตร์ใต้ดิน รบกวนองค์หญิงช่วยเงียบแล้วคอยกางบาตรคุ้มกันด้านขวาให้ด้วยค่ะ” เซย์เลนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าสายตาคมกริบกวาดมองสัญลักษณ์ประหลาดบนสันหนังสือแต่ละเล่มด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลอัลกอริทึมซับซ้อนราวกับเครื่องจักรเวทมนตร์ นี่คือดันเจี้ยนภายในโรงเรียนที่ซ่อนเร้นหลังชั้นหนังสือของหอสมุดกลาง เป็นพื้นที่พิเศษที่ระบบเกมมอบภารกิจลับให้หลังจากที่เขาทำคะแนนสอบภาคปฏิบัติทะลุเพดานในสัปดาห์ก่อน และผู้เดียวที่เขายอมให้ล่วงรู้ความลับนี้ ก็คือหญิงสาวผู้มีสายเลือดแห่งราชวงศ์ที่กำลังแบกคำสาปมรณะไว้บนแผ่นหลังบอบบางคนนี้ ลูเซียนาไม่ได้โกรธเคืองคำพูดห้วน ๆ นั้น ตรงกันข้าม มุมปากหยักสวยของเธอกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก ดวงเนตรสีนิลคู่นั้นกวาดมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้สวมชุดนักเรียนเวทมนตร์เรียบง่าย ในสายตาคนอื่น เซย์เลนเป็นเพียงแค่นักเรียนทุนผู้เงียบขรึมและชอบทำตัวกลมกลืนกับบรรยากาศเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา แต่มีเพียงลูเซียนาที่ได้สัมผัสกับความจริงอันน่าตกใจ—ภายใต้หน้ากาก ‘ตัวประกอบ’ ผู้นืดอาดนี้ กลับซ่อนมันสมองระดับปีศาจและความสามารถในการควบคุมมานาที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าศาสตราจารย์อาวุโสบางคนเสียอีก “แปลกนะคะ...” ลูเซียนาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไวโอลิน่าที่เธอโปรดปรานลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้น “คนทั่วไปพยายามไขว่คว้าหาอำนาจ ชื่อเสียง และตำแหน่งหัวหน้าชั้นเรียน แต่คุณกลับพยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนที่สุดในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้... แต่ในขณะเดียวกัน คุณกลับพาฉันมาบุกรุกเขตต้องห้ามระดับ SSS เสียได้” เซย์เลนชะงักมือที่กำลังจะดึงหนังสือเล่มที่สี่ออก เขาเหลือบสายตากลับมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ห่างกันเพียงคืบ แววตาของเธอสะท้อนเงาของเขาชัดเจน—มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ และความเปราะบางที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น “ถ้าผมโดดเด่นเกินไป ชีวิตสงบสุขในฐานะตัวประกอบที่อยากนอนหลับให้เต็มอิ่มทุกคืนคงพังทลายลงน่ะสิคะองค์หญิง” เซย์เลนตอบเสียงเรียบ “ส่วนเหตุผลที่พาคุณมาด้วย ก็แค่เพราะคำสาปที่กัดกินหัวใจของคุณ... มันส่งเสียงร้องเตือนผมทุกครั้งที่เราอยู่ใกล้เขตมานาหนาแน่นแบบนี้ต่างหากล่ะคะ” ทันทีที่ได้ยินคำนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของลูเซียนาwแผ่วลงเล็กน้อย นัยน์ตาไหววูบชั่วขณะ เธอกำไม้เท้าในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด ใช่... คำสาปแห่งราชาเงือกที่พันธนาการเธอไว้ กำลังกัดกินชีวิตเธอทีละน้อย และเซย์เลนคือคนเดียว—ไม่ใช่ท่านปราชญ์ ไม่ใช่พระราชบิดา—แต่เป็นเด็กหนุ่มผู้บอกว่าตนเองเป็นแค่ ‘ตัวประกอบ’ คนนี้ต่างหาก ที่ใช้เวทมนตร์แปลกประหลาดกด กึก! เสียงกลไกขนาดใหญ่ดังขึ้นตัดบทสนทนา ชั้นหนังสือขนาดยักษ์เคลื่อนตัวแยกออกจากกันอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวลงไปสู่ความมืดเบื้องล่าง ลมเย็นยะเยือกพัดสวนขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นอายโบราณที่ทำให้ขนลุกซู่ แสงสีทองเรืองรองจากอักษรรูนที่เพิ่งถูกปลดล็อกส่องสว่างวาบไปทั่วบริเวณ [แจ้งเตือนระบบ: ปลดล็อกชั้นใต้ดินที่ 0 สำเร็จ] [ภารกิจสำรวจ: ค้นหาต้นกำเนิดแห่งมานาโบราณ (ความคืบหน้า 25%)] [คำเตือนพิเศษ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับบอสในเขตพื้นที่ปิดตาย... กำลังตื่นจากการหลับใหล] เซย์เลนหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดจากชาติก่อนกรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง เขาคว้าแขนเสื้อของลูเซียนาแล้วดึงเธอกลับมาด้านหลังลำตัวของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักไม้เท้าเวทมนตร์สีดำสนิทออกมาจากแหวนมิติ “ถอยหลังไปค่ะ! มีบางอย่างกำลังมา...” ความมืดที่ปลายทางเดินหินอ่อนเริ่มบิดเบี้ยว อากาศรอบตัวหนาทึบจนแทบหายใจไม่ออก เสียงก้ามเหล็กกระทบพื้นหินดัง *กริ๊ก... กริ๊ก... กริ๊ก...* สะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ความตาย และในวินาทีที่เงาร่างมหึมาภายใต้ความมืดก้าวพ้นเขตอาคม ออกมาเผชิญหน้ากับแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ ดวงตาสสีแดงฉานนับร้อยคู่ก็เบิกโพรงจ้องมองตรงมายังพวกเขา พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา... แต่มันคือสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ต้องห้ามยุคโบราณที่ถูกทิ้งร้าง—โกเลมจักรกลโลหิต! ลูเซียนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แม้เธอจะเป็นถึงองค์หญิงผู้เก่งกาจ แต่ขนาดและแรงกดดันจากอสูรเหล็กตรงหน้าก็เกินกว่าจะรับมือได้ในสภาพที่มานาถูกกดทับ “เซย์เลน...” เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยเป็นครั้งแรก แต่เด็กหนุ่มกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่นักอ่านผู้ติดตามผลงานของเซเลสเทียละอองเวทคุ้นเคยเป็นอย่างดี—รอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในวินาทีวิกฤต “อย่ากังวลไปเลยค่ะองค์หญิง...” เซย์เลนกระซิบแผ่วเบาข้างหูเธอ ขณะที่นิ้วเรียวกดเปิดใช้งานสกิลลับที่ซ่อนไว้ลึกที่สุด [เปิดใช้งานสกิลพิเศษ: เนตรวิเคราะห์สมบูรณ์แบบ (ระดับ EX)] [เป้าหมาย: โกเลมจักรกลโลหิต - จุดอ่อนอยู่ที่... ศูนย์กลางหัวใจจักรกล] ทว่า... ก่อนที่เซย์เลนจะทันได้ขยับตัวเพื่อซัดเวทมนตร์บทแรกออกไป พื้นหินเบื้องล่างกลับแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมกับร่างของใครอีกคน—คนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่—ร่วงหล่นลงมาจากเพดานเหนือศีรษะ และยืนขวางระหว่างพวกเขากับโกเลมยักษ์ตัวนั้น เส้นผมสีเงินยาวสยายสะท้อนกับแสงไฟ และดาบคาตานะในมือที่เปื้อนคราบเลือดสด ๆ หญิงสาวในชุดคลุมนักเวทระดับสูงหันกลับมามองเซย์เลนด้วยรอยยิ้มหวานหยดเยิ้ม แต่แววตากลับเย็นชาดั่งน้ำแข็ง “แหม ๆ บังเอิญจังเลยนะคะรุ่นพี่เซย์เลน... พาองค์หญิงมาเดินเล่นในที่ลับตาคนแบบนี้ แอบมีความลับอะไรกันอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย?” เซย์เลนถึงกับชะงัก สีหน้าที่เคยสุขุมตลอดเวลาเกิดรอยร้าวขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อตระหนักได้ว่า... แผนการทั้งหมดของเขาถูกจับตามองโดย ‘เธอ’ คนนี้มาตั้งแต่ต้นแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดประตูบานใหม่สู่ความลับอันดำมืดไปพร้อมกับละอองเวทบทนี้นะคะ