สกิลที่ทุกคนมองข้าม แต่ผมมองว่าโกง

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเลือดแห้งกรังคละคลุ้งอยู่ในห้องทดลองใต้ดินชั้นที่สามของหอคอยร้าง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของอสูรกายกลายพันธุ์ระดับสูงดังสะท้อนก้อง กวาดเอาเศษซากศิลาเวทมนตร์กระจายเกลื่อน "เซย์เลน... เจ้าตัวประหลาดนั่นกำลังเร่งระดับพลังเวทขึ้นอีกขั้นแล้วนะคะ!" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความตึงเครียดของลูเซียนาลอดผ่านช่องว่างของเสาหินอัคนี องค์หญิงลำดับที่หนึ่งกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงเนตรสีนิลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัวต่อความตาย แต่เป็นความกังวลว่าเธออาจจะกลายเป็นภาระที่ฉุดรั้งเด็กหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า เซย์เลนไม่ได้หันกลับไปมอง เขายังคงจดจ้องแผ่นกระดานโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ—หน้าต่างระบบที่ผู้คนในโลกนี้ต่างมองไม่เห็น ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองตัวเลขและอัลกอริทึมที่ไหลผ่านราวกับสายน้ำแห่งข้อมูล ในสมองของเขาไม่ได้มองเห็นอสูรกายตรงหน้าเป็นเพียงสัตว์ร้ายน่ากลัว แต่มันคือสมการคณิตศาสตร์ที่เต็มไปด้วยตัวแปรและข้อผิดพลาด "อย่าเพิ่งกังวลไปเลยค่ะองค์หญิง..." น้ำเสียงของเซย์เลนราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงไร้ลม แต่มันกลับสร้างความอุ่นใจอย่างประหลาดให้กับหญิงสาวที่อยู่เบื้องหลัง "สิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์ต้องห้าม ย่อมมี ‘ช่องโหว่’ ที่ถูกละเลยเสมอ และตอนนี้... ฉันก็เจอจุดที่ว่านั้นแล้วล่ะค่ะ" เจ้าอสูรกายร่างยักษ์ผิวสีนิล คำรามก้องจนผนังหินสั่นสะเทือน มันพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปถึงสามเท่า กรงเล็บแหลมคมอาบพิษกรดพุ่งตรงมาหมายจะปลิดชีพพวกเขาทั้งคู่ในคราเดียว ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เวลาของโลกใบนี้ราวกับถูกดึงให้ช้าลง ท่ามกลางกระแสลมกรรโชกที่พัดพาฝุ่นผงคละคลุ้ง เซย์เลนก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าวอย่างแม่นยำ ปลายเท้ากดลงบนจุดรับน้ำหนักที่คำนวณไว้แล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตาของเซย์เลนเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ [ระบบตรวจพบเป้าหมาย: อสูรกลายพันธุ์โครงสร้างเวทมนตร์วิปริต] [กำลังประเมิน... เสร็จสิ้น] [ปลดล็อกทักษะพิเศษระดับตำนาน: ‘วิเคราะห์จุดตาย’ (Fatal Point Analysis)] พรินต์อินเทอร์เฟซสีแดงฉานปรากฏขึ้นทับซ้อนบนร่างของอสูรกายยักษ์ ในสายตาของเซย์เลนเวลานี้ ทุกสัดส่วนของศัตรูถูกฉายชัดด้วยจุดสีแดงเข้มขนาดเท่าปลายเข็มที่เต้นตุบๆ อยู่ตามข้อต่อกระดูกสันหลังและเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงมานา นี่ไม่ใช่ทักษะการต่อสู้ที่ต้องใช้พลังเวทมหาศาล แต่มันคือทักษะแห่งการ "มองทะลุความจริง" ที่แม้แต่นักเวทระดับสูงยังต้องใช้เวลาศึกษาเป็นแรมปี แต่มันกลับถูกปลดล็อกออกมาได้ด้วยความเข้าใจในโครงสร้างเวทมนตร์อย่างถ่องแท้ของเซย์เลน เปรี๊ยะ! เซย์เลนเอี้ยวตัวหลบกรงเล็บมรณะที่เฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ลมหายใจของเขาอุ่นร้อนแต่สติกลับเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง มือเรียวยาวตวัดกริชเวทมนตร์ในมือซ้ายพุ่งเข้าแทงใส่ข้อต่อหัวเข่าด้านซ้ายของอสูรกายทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ฉึก! เสียงเนื้อเยื่อฉีกขาดดังประสานกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของอสูรกายเวทมนตร์ แม้ว่าผิวหนังของมันจะหนาเตอะจนดาบธรรมดาฟันไม่เข้า แต่ทว่า "จุดตาย" ที่ระบบชี้เป้ากลับเปราะบางเสียยิ่งกว่าเปลือกไข่ แรงสั่นสะเทือนจากมานาที่ถูกส่งผ่านปลายกริชพุ่งตรงเข้าทำลายแกนกลางมานาภายในร่างของมันโดยตรง ตึง! ร่างมหึมาล้มลงกระแทกพื้นศิลาจนฝุ่นตลบอบอวล ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทดลองใต้ดินชั่วขณะ ลูเซียนาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้เป็นเพียงตัวประกอบในสายตาคนอื่น สลับกับซากอสูรกายที่แน่นิ่งไปในพริบตาเดียวโดยที่เซย์เลนแทบจะไม่เสียเหงื่อเลยด้วยซ้ำ "นะ... นี่ท่านทำได้อย่างไรกันคะ?" ลูเซียนาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ความรู้สึกหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความทึ่งและอยากรู้อยากเห็นอย่างถึงที่สุด เซย์เลนเก็บกริชเข้าฝัก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง แต่เต็มไปด้วยความลึกลับที่ยากจะหยั่งถึง เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ก็แค่... อ่านหนังสือมาเยอะเกินไปหน่อยเท่านั้นเองค่ะ" ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังผ่อนลมหายใจแห่งความโล่งอก เสียงเตือนอันคุ้นเคยแต่กลับน่าขนลุกก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเซย์เลนอีกครั้ง—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนที่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานระดับอันตรายสูงสุดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน [คำเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังตื่นจากการหลับใหลลึกใต้ชั้นหินฐานราก] [เงื่อนไขการหลบหนีเป็นศูนย์: ประตูทางออกถูกปิดกั้นโดยสนามพลังนิรนาม] [และ... มีผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญกำลังก้าวเข้ามาในระยะประชิดแล้วค่ะ เจ้าของเสียงปรบมือเมื่อครู่... ไม่ใช่ศัตรูจากนอกหอคอย แต่ยืนอยู่ด้านหลังองค์หญิงลูเซียนามาตั้งแต่ต้นแล้ว] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดประตูบานใหม่สู่ความลับอันดำมืดไปพร้อมกับละอองเวทบทนี้นะคะ