การดวลที่ทุกคนหัวเราะเยาะ

"ถอนคำพูดเสียเดี๋ยวนี้ เซย์เลน หรือจะให้ข้าต้องทำลายความมั่นใจจอมปลอมนั่นต่อหน้าผู้คนทั้งลานฝึก" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารของ 'คาร์ลอส' อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งชั้นปีที่ 1 ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ลานฝึกเวทมนตร์กลางแจ้งวันนี้หนาแน่นไปด้วยนักเรียนที่พร้อมจะดูการล่มสลายของ 'ตัวประกอบ' ที่บังอาจทำตัวโดดเด่นเกินหน้าเกินตาในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เซย์เลนยืนนิ่ง ดวงตาสีเทาของเขาไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่น เขามองเห็นเส้นใยมานาที่แผ่ออกมาจากคาร์ลอสเป็นโครงข่ายสีแดงฉาน อัลกอริทึมในสมองประมวลผลความเร็วในการร่ายเวทและวิถีการโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว "การดวลเป็นเรื่องของความสมัครใจครับ... เอ้อ ความสมัครใจนะคะ" เซย์เลนรีบปรับน้ำเสียงให้ดูนุ่มนวลขึ้นเมื่อเห็นลูเซียนาที่ยืนกอดอกอยู่ข้างสนามขยับคิ้วเล็กน้อย เขาเกือบหลุดนิสัยเดิมออกมาเสียแล้ว "ในเมื่อท่านคาร์ลอสยืนยันขนาดนี้ ผมก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะยอมรับการดวลที่ดู 'ไร้สาระ' นี้" เสียงหัวเราะเยาะดังระงมไปทั่วบริเวณ บางคนถึงกับพนันกันว่าเซย์เลนจะทนได้กี่วินาที "ดี... งั้นเริ่มได้!" คาร์ลอสไม่รอช้า เขาดีดตัวพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มือขวาเกิดประกายไฟสีน้ำเงินเข้มข้นจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว 'เวทเพลิงสังหารระดับกลาง' มันไม่ใช่เวทมนตร์ที่นักเรียนปีหนึ่งจะใช้ได้หากไม่มีพรสวรรค์สูงส่ง แต่สำหรับเซย์เลน สิ่งที่คาร์ลอสแสดงออกมากลับเป็นเพียงชุดตัวเลขที่บอกจุดอ่อนชัดเจน เซย์เลนเอียงคอหลบวิถีเพลิงที่เฉียดผ่านแก้มไปเพียงเส้นยาแดงผ่าศูนย์กลาง เขาสไลด์เท้าถอยหลังเบาๆ จังหวะการเคลื่อนไหวของเขานุ่มนวลเหมือนการร่ายรำ ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "ช้าไปค่ะ" คำพูดเพียงสั้นๆ ของเซย์เลนเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง คาร์ลอสคำรามลั่นก่อนจะระดมเวทมนตร์โจมตีไม่ยั้ง แต่ทุกครั้งที่ปลายเท้าของเซย์เลนขยับ ราวกับเขารู้ล่วงหน้าว่าฝ่ามือของคู่ต่อสู้จะพุ่งมาทิศทางไหน ในสายตาของคนอื่น เซย์เลนเหมือนกำลังวิ่งหนีอย่างขลาดเขลา แต่ในมุมของลูเซียนาที่เนตรสีมรกตจ้องมองอยู่ เธอเห็นบางอย่างที่น่าขนลุก เซย์เลนไม่ได้วิ่งหนี... เขากำลัง 'ต้อน' คาร์ลอสเข้าสู่กับดักที่เขาขีดเขียนไว้ด้วยปลายเท้า "นี่คือบทเรียนของคนที่หลงระเริงในพลังนะคะ" เซย์เลนพึมพำขณะที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในจุดบอดสายตาของคาร์ลอสโดยฉับพลัน เพียะ! ไม่ใช่การใช้เวทมนตร์ แต่เป็นการสะกิดนิ้วที่จุดรวมมานาบริเวณข้อมือของคาร์ลอสเพียงเบาๆ แรงสะท้อนจากพลังเวทที่คาร์ลอสอัดแน่นไว้ในมือย้อนกลับเข้าหาตัวเองทันทีตามกฎการไหลเวียนมานาที่ถูกขัดจังหวะ ตูม! ร่างของอัจฉริยะอันดับหนึ่งกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงเวทมนตร์จนฝุ่นตลบ เสียงหัวเราะเยาะเมื่อครู่เงียบกริบ เปลี่ยนเป็นเสียงอ้าปากค้างของฝูงชน คาร์ลอสนอนหอบหายใจอยู่บนพื้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่เขามีพลังมากกว่า ทำไมเขาถึงพ่ายแพ้ต่อสัมผัสแผ่วเบาเพียงจุดเดียว เซย์เลนไม่ได้มองคู่ต่อสู้ด้วยซ้ำ เขาเดินตรงไปหาลูเซียนาที่ยืนอมยิ้มอยู่เงียบๆ "น่าเบื่อชะมัดเลยค่ะ การดวลที่ไม่มีเดิมพันอะไรเลยแบบนี้" เขากล่าวพลางจัดเสื้อคลุมให้เข้าที่ "เจ้าทำเกินไปหรือเปล่านะเซย์เลน" ลูเซียนาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในแววตาเธอกลับมีความชื่นชมซ่อนอยู่ "การทำให้เขาอับอายต่อหน้าคนทั้งชั้นปีแบบนี้ เจ้าสร้างศัตรูเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัวเลยรู้ไหม" "ศัตรูเหรอคะ? ก็ดีค่ะ... เพราะความสงบสุขที่ได้มาง่ายเกินไป มักจะนำพาหายนะมาให้เราเร็วกว่าที่คิด" เซย์เลนหยุดชะงัก ทันใดนั้น ความเย็นเยือกก็แล่นผ่านกระดูกสันหลัง ระบบภายในหัวของเขาไม่ได้ส่งเสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติเหมือนที่ผ่านมา แต่มันสั่นรัวจนภาพเบื้องหน้าพร่ามัว [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบ 'สิ่งแปลกปลอม' ในระดับพลังงานของตัวละคร ลูเซียนา... คำสาปที่ซ่อนอยู่กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการแทรกแซงของคุณ!] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'ผู้กุมชะตาแห่งรัตติกาล' — คุณต้องเลือกระหว่างการเปิดเผยความลับของลูเซียนาเพื่อรักษาชีวิตตนเอง หรือยอมเป็นภาชนะรองรับคำสาปแทนเธอภายใน 30 วินาที... มิเช่นนั้น ทุกคนในลานฝึกแห่งนี้จะสูญสิ้นวิญญาณ] มือของลูเซียนาเริ่มสั่นเทา ดวงตาสีมรกตของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับห้วงเหว เธอหันมามองเซย์เลนด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่แทบไม่ได้ยิน "เซย์เลน... หนีไป... ก่อนที่ 'มัน' จะกัดกินข้าและสังหารเจ้าทิ้ง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีความเป็นความตายนี้ไปพร้อมกับละอองเวทนะคะ