เมื่อตัวประกอบกลายเป็นวีรบุรุษโดยไม่ตั้งใจ

"ถอยไปซะ ลูเซียน!" เสียงตะโกนก้องที่สั่นเครือแต่เปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาดของเซย์เลนดังแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องของพื้นถ้ำที่กำลังปริแตก ไอหมอกสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกเบื้องล่างไม่ได้เป็นเพียงแค่ความมืดมิดทางกายภาพ แต่มันคือกลุ่มก้อนของจิตสังหารเข้มข้นที่ถูกบีอัดจนกล the เป็นของเหลวหนืดหนับ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจจนเหล่านักเรียนปีหนึ่งจากคลาสเวทร่วมสำรวจต่างพากันเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพ้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ลูเซียนาที่ยืนอยู่เคียงข้างพลันเบิกเนตรกว้างขึ้นเล็กน้อย องค์หญิงลำดับที่หนึ่งผู้เยือกเย็นเสมอมากลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนปฐพีนี้ ภายใต้เสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ดวงตาคู่คมของเธอกวาดมองไปยังแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้ประกาศตัวว่าเป็นเพียง "ตัวประกอบ" เสมอมา—เซย์เลนไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าอย่างมั่นคง มือขวาตวัดขึ้นวาดวงเวทย์สีฟ้าครามซ้อนทับกันถึงสามชั้นกลางอากาศอย่างไร้ที่ติ ตรรกะและอัลกอริทึมในหัวของเซย์เลนกำลังประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบฝูงสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับสูง "กราวด์แฮนด์ (Ground Hound)" จำนวน 42 ตัว กำลังขึ้นสู่พื้นผิว]* *[คำเตือน: สภาพแวดล้อมปัจจุบันเอื้อต่อการใช้เวทย์ธาตุดินและมืดของฝ่ายตรงข้าม โอกาสรอดชีวิตของกลุ่มนักเรียน: 11.4%]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: "การเสียสละเพื่อรอด" หรือ "การกวาดล้างแบบเบ็ดเสร็จ"?]* "สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์อย่างนั้นเหรอ..." มุมปากของเซย์เลนกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มที่ไม่มีใครในคลาสเคยเห็นมาก่อน มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้เจนจัดในสมรภูมิรบ ไม่ใช่เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีจากรั้วโรงเรียนเวทมนตร์ "เซย์เลน... นายจะทำอะไรน่ะ?" ลูเซียนารั้งชายเสื้อผ้าคลุมของเขาไว้แน่น ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัวต่อสัตว์อสูรเบื้องล่าง แต่เป็นเพราะความตระหนักรู้ว่าเด็กหนุ่มข้างกายกำลังจะใช้วิธีการที่ "อันตรายที่สุด" เพื่อปกป้องทุกคน "ถ้าเรามัวแต่เล่นตามกฎของโรงเรียน วันนี้พวกเราคงได้กลายเป็นปุ๋ยใต้ถ้ำนี้แน่ๆ ครับ... เอ๊ย... ค่ะ" เซย์เลนเกือบหลุดสำนวนเดิมออกมาเพราะความรีบร้อน เขาปรับน้ำเสียงให้กลับมานิ่งสนิทก่อนจะหันไปสบตากับองค์หญิง "ช่วยคุ้มกันแนวหลังให้ฉันที สามสิบวินาที... แค่สามสิบวินาทีเดียวเท่านั้น อย่าให้ใครข้ามเส้นวงเวทย์นี้เด็ดขาด" "เข้าใจแล้ว..." ลูเซียนาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกลืนคำท้วงติงทั้งหมดลงคอเมื่อเห็นประกายตาเด็ดเดี่ยวคู่นั้น พลังมานาสีเงินบริสุทธิ์ระเบิดออกจากร่างขององค์หญิงจนเกิดเป็นม่านบาเรียโปร่งใสครอบคลุมร่างของเหล่านักเรียนที่กำลังตื่นตระหนกเอาไว้ทั้งหมด *โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!* เสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้นพร้อมกับร่างของสัตว์อสูรขนสีดำสนิท ดวงตาสีแดงฉาน รูปร่างคล้ายสุนัขป่าผสมกับอสูรกายใต้พิภพ ตัวใหญ่ยักษ์เท่าม้าศึกพุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกนับสิบตัว กรงเล็บอันแหลมคมตะปบเข้าใส่เซย์เลนในพริบตา ความเร็วนั้นเหนือกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะมองทัน ทว่า... เซย์เลนไม่ได้ขยับเขยื้อนหลบหนีเลยแม้แต่น้อย "คำนวณมุมตกกระทบ... ความเร็วลม... และความหนาแน่นของมานาเป้าหมาย..." พึมพำเบาๆ กับตัวเอง นิ้วมือทั้งห้าดีดออกไปข้างหน้าพร้อมกัน *เปรี้ยงงงงงงง!* วงเวทย์สีฟ้าครามที่ถูกเตรียมไว้ตั้งแต่แรกส่องแสงเจิดจ้า แสงสว่างนั้นไม่ได้รุนแรงจนแสบตา แต่มันกลับคมกริบราวกับใบมีดนับล้านเล่มที่ถูกซ่อนไว้ในละอองหมอก เวทย์ประสานระดับกลาง **"คริสตัลไลเซชัน พอยต์ (Crystallization Point)"** ถูกปลดปล่อยออกไปในรัศมีวงกว้าง ละอองน้ำและความชื้นในอากาศรอบตัวถูกแช่แข็งและบีอัดจนกลายเป็นผลึกแก้วแหลมคมในชั่วพริบตาเดียว ร่างของฝูงกราวด์แฮนด์ที่กำลังพุ่งทะยานกลางอากาศถูกผลึกคริสตัลพุ่งเข้าเสียบทะลุกลายสภาพเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสีฟ้าใสในท่าทางที่บิดเบี้ยว แรงกระแทกจากการระเบิดของมานาทำให้ถ้ำทั้งคูสั่นสะเทือน เศษหินและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงหอบหายใจของเหล่านักเรียนด้านหลังดังประสานกันด้วยความตกตะลึง พวกเขาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น เด็กหนุ่มผู้ที่เคยได้ฉายาว่า "ตัวประกอบอันดับสาม" ประจำคลาส ผู้ซึ่งมักจะทำคะแนนสอบภาคปฏิบัติได้เพียงแค่คาบเส้นผ่านเกณฑ์... ในตอนนี้กลับสามารถจัดการกับสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับสูงนับสิบตัวได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว! "มะ... เมื่อกี้... เขาทำอะไรลงไปน่ะ?" เสียงกระซิบอย่างหวาดผวาของเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งดังขึ้น ทว่าไม่มีใครมีคำตอบให้ กลางกลุ่มควันและฝุ่นละออง เซย์เลนยืนนิ่งสงบ ผ้าคลุมสีเข้มสะบัดพลิ้วตามแรงลมมานา เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย แต่แววตายังคงความเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างน่าประหลาด *[แจ้งเตือนระบบ: สังหารกราวด์แฮนด์ 12 ตัว สำเร็จ]* *[ได้รับแต้มประสบการณ์สะสม +4,500 แต้ม]* *[เลเวลอัป! เซย์เลน เลื่อนขั้นสู่ เลเวล 38]* *[ปลดล็อกสกิลพิเศษประจำสาย: "เนตรทิพย์แห่งบรรพกาล (Aura Sight Level 2)"]* เซย์เลนถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะกวาดสายตาสำรวจความเสียหายรอบตัว ทุกอย่างเป็นไปตามอัลกอริทึมที่เขาคำนวณไว้ไม่มีผิดเพี้ยน การใช้ทรัพยากรมานาให้น้อยที่สุดเพื่อสร้างความเสียหายสูงสุดคือหัวใจสำคัญของการเอาตัวรอดในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ "เรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ... ทุกคนปลอดภัยดีสินะคะ" เซย์เลนหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับกลุ่มเพื่อนร่วมชั้น น้ำเสียงสุภาพเรียบร้อยและท่าทีที่เป็นมิตรถูกสวมกลับคืนมาอย่างแนบเนียนราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลูเซียนาเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าของเธอยังคงมีความซับซ้อนฉายชัดอยู่ในแววตา องค์หญิงสาวจ้องมองเด็กหนุ่มนิ่งนานราวกับต้องการจะทะลุผ่านเข้าไปในความลับที่เขาปิดบังไว้ "นายเนี่ย... ซ่อนเร้นฝีมือได้เก่งกาจเกินไปจริงๆ นะ เซย์เลน" ลูเซียลกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน น้ำเสียงของเธอนั้นเจือไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง หวาดระแวง และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เต้นระรัวอยู่ในอกอย่างแปลกประหลาด "ก็แค่... ไม่อยากโดดเด่นหรอกค่ะ ฉันแค่อยากเป็นตัวประกอบที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายในโรงเรียนเวทมนตร์ก็เท่านั้นเองนะคะ" เซย์เลนตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ตามแบบฉบับของเขา ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดทั้งหมดกำลังจะคลี่คลายลง และเหล่านักเรียนเริ่มทยอยพยุงกันลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับ *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนา... ดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากความลึกของรอยแยกใต้พื้นถ้ำที่ควรจะว่างเปล่า เสียงนั้นไม่ได้มาจากสัตว์อสูรเดรัจฉาน แต่มันคือเสียงฝีเท้าของ "สิ่งมีชีวิต" ที่มีสติปัญญาและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันระดับที่ทำให้มานาในอากาศถึงกับบิดเบี้ยว! บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวในพริบตา เซย์เลนชะתักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาคู่คมหันขวับกลับไปจ้องมองยังปากรอยแยกเบื้องล่างด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS]: ตรวจพบตัวตนระดับหายนะ "แม่ทัพอสูรเงาโบราณ" กำลังตื่นจากการหลับใหล* *[คำเตือนสูงสุด: เป้าหมายล็อกอินตัวตนของท่านแล้ว... และมันกำลังขึ้นมาทวง "หนี้ชีวิต" จากอดีตชาติ]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันดำมืดและมิตรภาพที่งดงามนี้นะคะ!