บอสระดับมินิที่โผล่มาผิดจังหวะ

เสียงคํารามต่ำลึกดังก้องสะท้อนไปทั่วผนังถ้ำหินอ่อนสีนิล แรงสั่นสะเทือนระดับนั้นทำให้เศษฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน ราวกับท้องฟ้ากำลังถล่มลงมาทับร่างของพวกเรา เซย์เลนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือขวาจับด้ามมีดสั้นแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ในขณะที่มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "เซย์เลน เจ้าเด็กบ้า! นั่นมัน 'โกเล็มศิลาทมิฬ' ระดับบอสเขตแดนนะ! ต่อให้เจ้ามีสกิลบั๊กอะไรในหัว เผ่าพันธุ์หินผานั่นก็ไม่สะเทือนกับการโจมตีทางกายภาพธรรมดาหรอกนะคะ!" เสียงกระซิบเชิงตำหนิที่เจือไปด้วยความร้อนรนดังขึ้นจากด้านหลัง ลูเซียนา องค์หญิงรัชทายาทแห่งจักรวรรดิเอลดริด Gown สีขาวสะอาดตาบัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและฝุ่นดิน แต่ดวงเนตรสีนิลคู่นั้นยังคงฉายแววเฉียบคมและทรงอำนาจไม่เสื่อมคลาย "ใครว่าผมจะใช้การโจมตีธรรมดากันล่ะครับ... เอ่อ หมายถึง ใครว่าฉันจะใช้ล่ะครับองค์หญิง" เซย์เลนเผลอหลุดปากใช้สรรพนามเดิมตามความคุ้นชินในอดีตชาติ แต่ก็รีบตวัดลิ้นแก้เกมอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นหางตาของหญิงสาวหรี่มองด้วยความสงสัย "สติค่ะเซย์เลน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดจาแปลกๆ นะคะ" ลูเซียนาสะบัดข้อมือเบาๆ คทาเวทมนตร์ปลายผลึกแก้วสีฟ้าครามก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับวงแหวนเวทซ้อนทับกันสามชั้น รัศมีสีฟ้าเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาราวกับจะช่วยลดทอนไอความร้อนที่แผดเผามาจากร่างมหึมาของบอสตรงหน้า โกเล็มศิลาทมิฬสูงตระหง่านกว่าห้าเมตร ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกวาดมองสิ่งมีชีวิตตัวกระจิ๋วหลิวที่บังaحาญมารบกวนการจำศีลของมัน มันยกหมัดมหึมาที่หนักอึ้งราวกับภูเขาเคลื่อนที่ขึ้นสูง ก่อนจะทุบลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่อย่างเต็มแรง! *ตูมมมม!* พื้นถ้ำแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดอากาศกระแทกร่างของทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศละทาง เซย์เลนอาศัยจังหวะที่แรงระเบิดเหวี่ยงร่าง หมุนตัวกลางอากาศสามรอบแล้วใช้มีดสั้นปักลงไปกับผนังถ้ำเพื่อลดแรงกระแทก ดวงตาสีเทาเข้มของเขาไม่ได้มองที่ตัวบอสเลยแม้แต่น้อย แต่กำลังจับจ้องไปที่ "พิกัดโคออร์ดิเนต" ของระบบที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศในมุมมองเฉพาะตัว [ตรวจพบช่องโหว่ทางกายภาพของบอส: จุดเชื่อมต่อข้อต่อหัวเข่าขวา (ค่าความทนทาน 0.03%)] *นี่แหละคือช่องว่างที่อัลกอริทึมของโลกนี้คำนวณพลาดไป...* เซย์เลนแย้มยิ้มในใจ ในโลกเกมเวทมนตร์แห่งนี้ แม้ระบบจะถูกสร้างมาอย่างสมบูรณ์แบบเพียงใด แต่ทุกโค้ดโปรแกรมย่อมมีจุดบอดเสมอ โดยเฉพาะบอสประจำดันเจี้ยนระดับมินิที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในพื้นที่แคบๆ แบบนี้ บั๊กการชนกันของวัตถุ (Collision Bug) ย่อมเกิดขึ้นได้ง่ายเป็นธรรมดา "องค์หญิงครับ!" เซย์เลนตะโกนลั่นแข่งกับเสียงคำรามของบอส "ยิงเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งใส่ซอกหินย้อยที่เพดานเหนือหัวมัน เจ็ดสององศา! เดี๋ยวนี้เลย!" ลูเซียนาไม่มีเวลาแม้แต่จะลังเล ความไว้วางใจที่สะสมมาจากการผ่านความเป็นความตายร่วมกันหลายต่อหลายครั้งทำให้เธอเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณของเด็กหนุ่มตรงหน้า คทาในมือหมุนวนอย่างรวดเร็ว ม่าAละอองน้ำพุ่งรวมตัวกันบนเพดานถ้ำก่อนจะกลCยเป็นหอกน้ำแข็งขนาดมหึมาหลายสิบเล่มพุ่งปักลงไปยังจุดที่เซย์เลนชี้เป้าอย่างแม่นยำราวนกสับ *แกร๊ก! เคร้ง!* หอกน้ำแข็งกระแทกเข้ากับหินย้อยจนเกิดปฏิกิริยา "ความร้อน-ความเย็นฉับพลัน" (Thermal Shock) ส่งผลให้โครงสร้างหินปูนหนักหลายตันที่ค้ำยันเพดานถ้ำอยู่เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ ลามต่อไปยังจุดยึดเกาะของรากไม้โบราณและธารลาวาใต้พิภพที่ซ่อนอยู่หลังผนังถ้ำ! *ครืนนนนน—!* มวลน้ำมหาศาลผสมกับโคลนร้อนระอุทะลักออกมาจากรอยแยกราวกับเขื่อนแตก มันไหลบ่าเข้าท่วมพื้นที่บริเวณฐานของโกเล็มศิลาทมิฬอย่างรุนแรง ความหนืดของโคลนผสมกับแรงดันน้ำทำให้ขาขวาของบอสที่เต็มไปด้วยจุดอ่อนทรุดฮวบลงไปติดกับดักธรรมชาติที่เซย์เลนคำนวณไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ "ก๊าซซซซ—!" โกเล็มศิลาส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อโครงสร้างหินอันแข็งแกร่งของมันเริ่มละลายและแตกร้าวจากการทำปฏิกิริยากับแร่ธาตุใต้พิภพที่ไหลทะลักออกมา มันพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ยิ่งดิ้น ขาข้างนั้นก็ยิ่งจมดิ่งลงไปในโคลนดูดที่ลึกขึ้นเรื่อยๆ เซย์เลนทิ้งตัวลงมายืนบนโขดหินเหนתระดับน้ำโคลนอย่างนุ่มนวล ลมหายใจของเขาผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอราวกับไม่ได้เพิ่งผ่านการต่อสู้เฉียดตายมาเมื่อครู่ เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับลูเซียนาที่ยืนหอบหายใจเบาๆ อยู่ไม่ไกล "เห็นไหมครับองค์หญิง การใช้สมองแก้ปัญหาน่ะ... เหนื่อยน้อยกว่าการเอาดาบไปฟันกับก้อนหินตั้งเยอะ" น้ำเสียงของเขาติดจะขี้เล่นเล็กน้อย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับลึกซึ้งและจริงจังจนทำให้หัวใจขององค์หญิงผู้เยือกเย็นกระตุกวูบไปชั่วขณะ "เจ้า... รู้ได้ยังไงว่าตรงนั้นมีธารลาวาใต้ดินซ่อนอยู่?" ลูเซียนาถามเสียงแผ่ว ดวงเนตรสีนิลมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งทึ่ง หวาดหวั่น และ... รู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในอกอย่างประหลาด "ความลับครับ" เซย์เลนยิ้มมุมปาก พลางยื่นมือไปตรงหน้าหญิงสาวเพื่อช่วยพยุงเธอขึ้นจากพื้นโคลน "แต่ถ้าอยากรู้เรื่องเชิงลึกกว่านี้... ไว้เราเคลียร์เควสต์นี้เสร็จ ผมจะเล่าให้ฟังทุกอย่างเลยครับ" ลูเซียนาลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะวางมือเรียวบางลงบนฝ่ามือที่แข็งกระด้างเล็กน้อยของเซย์เลน สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาส่งผ่านทะลุถุงมือหนังเข้ามาถึงหัวใจ ทำให้เธอต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่จู่ๆ ก็ตีรวนขึ้นมาบนพวงแก้ม ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและมีความหวานเจือจางอยู่นั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเซย์เลน ทว่ามันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนความสำเร็จของเควสต์อย่างที่ควรจะเป็น... หน้าต่างสีแดงฉานที่มีลวดลายอักษรโบราณอันน่าขนลุกปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาพร้อมกับข้อความที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปในทันที [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวตนภายนอกระบบ] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้ทำลายล้างที่ถูกลืม" ตื่น2จากผนึกเนื่องจากแรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่] [เป้าหมาย: กำจัดสิ่งแปลกปลอม หรือ... รอดชีวิตจากเงื้อมมือของ 'มัน' ภายในเวลา 03:00 นาที] เซย์เลนเบิกตากว้างเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอยเมื่อพื้นถ้ำใต้ฝ่าเท้าไม่ได้สั่นเพราะโกเล็มอีกต่อไป แต่มันกำลังสั่นสะเทือนด้วยจังหวะการเต้นของ "บางสิ่ง" ที่มีขนาดใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าหลายร้อยเท่า "เซย์เลน...?" เสียงเรียกอันสั่นเครือเล็กน้อยของลูเซียนติดอยู่ที่ริมฝีปาก เมื่อไอหมอกสีดำทมิฬเริ่มพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นถ้ำ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหברי้วที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง... *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!*