การสอบภาคสนามในป่าอาถรรพ์

ไอหมอกสีม่วงจัดที่ลอยวนเวียนอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงธรรมชาติอันบริสุทธิ์แม้แต่น้อย หากแต่มันคือกลุ่มก้อนของมานาอันเข้มข้นและปั่นป่วน ซึ่งถูกขับออกมาจากเขตแดนกักเก็บของป่าอาถรรพ์ทไวไลท์—สถานที่ซึ่งโรงเรียนเวทมนตร์อาร์케니아ใช้เป็นสนามทดสอบความตายสำหรับนักเรียนปีหนึ่ง "พวกเราถูกปล่อยทิ้งไว้ห่างจากจุดรวมพลหลักถึงสี่กิโลเมตร... และดูเหมือนว่าอาจารย์ผู้คุมสอบจงใจจะตัดสัญญาณการสื่อสารเวทมนตร์ทั้งหมดตั้งแต่ก้าวแรกที่เท้าแตะพื้นดิน" เสียงกระซิบที่เจือไปด้วยความกังวลของเพื่อนร่วมกลุ่มดังขึ้น ทว่าเซย์เลนกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมสีรัตติกาลกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว ในขณะที่สมองของเขาเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลผ่านหน้าต่างระบบโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด [ระบบตรวจพบสภาพแวดล้อม: ป่าอาถรรพ์ทไวไลท์ (Twilight Forbidden Forest)] [ระดับอันตราย: B+ (มีโอกาสเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับสูง)] [ภารกิจเฉพาะกิจ: นำพาสมาชิกกลุ่มรอดชีวิตและเดินทางถึงจุดเช็คพอยต์ภายในเวลา 3 ชั่วโมง] [รางวัล: แต้มทักษะ x500, ปลดล็อกเนตรวิเคราะห์ขั้นที่ 3] "อย่าเพิ่งเสียสติไปเลยค่ะ การที่สัญญาณถูกตัดไม่ได้แปลว่าเราไร้หนทางเสียหน่อย" ลูเซียนา องค์หญิงลำดับที่หนึ่งก้าวออกมาจากเงาไม้ ดวงเนตรสีฟ้าใสราวกับน้ำแข็งกวาดมองกลุ่มนักเรียนที่เริ่มแตกตื่นด้วยความเย็นชา มือเรียวบางตวัดเบาๆ เรียกคريستัลเวทมนตร์สำรองขึ้นมาถือไว้ แม้สีหน้าของเธอจะดูสงบ แต่นักสังเกตการณ์ตัวยงอย่างเซย์เลนย่อมมองเห็นหยาดเหงื่อบางๆ ที่ซึมอยู่ตามขมับของเธอ—ผลกระทบจากคำสาปที่เริ่มกัดกินมานาในร่างกายของเธอยามที่ต้องเผชิญกับสภาพแวดล้อมที่กดดัน เซย์เลนหันไปมองสหายร่วมทางทั้งสี่คนที่กำลังยืนสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ในฐานะตัวประกอบที่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในโลกแฟนตาซีนี้ การต้องมารับบทเป็น 'ผู้นำกลุ่ม' เฉพาะกิจเช่นนี้ถือเป็นเรื่องที่น่ารำคาญใจไม่น้อย แต่เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้กลุ่มนี้แตกกระเจิง โอกาสที่เขาจะรอดพ้นจากสายตาจับผิดของสภาคณาจารย์ก็จะยิ่งริบหรี่ลงไปอีก "ถ้าไม่อยากกลายเป็นอาหารของหมาป่าเงามายา ก็หุบปากแล้วฟังคำสั่งของฉันซะ" เซย์เลนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้ทุกคนในกลุ่มต้องชะงัก เขาก้าวขึ้นมายืนอยู่แถวหน้าสุด ขนาบข้างด้วยลูเซียนาที่ส่งสายตาเชิงสนับสนุนมาให้เล็กน้อย เคมีระหว่างคนทั้งสองในยามนี้ช่างเข้าขาและทรงพลังจนน่าประหลาดใจ—เด็กหนุ่มผู้มองโลกผ่านอัลกอริทึมและตรรกะอันเย็นชา กับองค์หญิงผู้ซ่อนเร้นความอ่อนแอไว้เบื้องหลังความเย่อหยิ่ง "จากทิศทางการไหลเวียนของมานาในชั้นบรรยากาศ และเศษซากใบไม้ที่ถูกกัดกร่อนด้วยกรดเวทมนตร์ทางด้านซ้าย... ทำให้เราตัดเส้นทางที่สั้นที่สุดทิ้งไปได้เลย เพราะนั่นคือเขตอาณาของ 'ราชันย์พฤกษาดูม' ที่น่าจะกำลังจำศีลอยู่" เซย์เลนใช้นิ้วเคาะลงบนอากาศเบื้องหน้าเสมือนกำลังพิมพ์ชุดคำสั่งบางอย่างลงในคอมพิวเตอร์ "แปลว่าเราต้องอ้อมไปทางหุบเขาด้านขวา ที่มีไอหมอกหนาทึบนั่นน่ะเหรอคะ?" ลูเซียนาเอ่ยถาม พร้อมกับเอียงคอมองเขาเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววทึ่งระคนพึงพอใจในความฉับไวของเขา "ถูกต้องครับ ทางนั้นอันตรายน้อยกว่าในแง่ของปริมาณสัตว์อสูร แต่ปัญหาคือ... อุณหภูมิที่ลดต่ำลงจะส่งผลกระทบต่อมานาในตัวเธอ ลูเซียนา ไหวหรือเปล่า?" เซย์เลนลดเสียงลงกระซิบเบาๆ เพียงให้ได้ยินกันแค่สองคน ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยนั้นทำให้หัวใจขององค์หญิงสาวกระตุกวูบ "ฉันยังไหวค่ะ... อย่าดูถูกสายเลือดแห่งราชวงศ์ให้มากนักเลย" ลูเซียนาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย "ดี ถ้าอย่างนั้น... เดินทางกันเถอะ" เซย์เลนส่งสัญญาณมือให้ทุกคนเคลื่อน 1 แถวตอนเรียงหนึ่ง โดยมีตัวเขาเดินนำหน้าเพื่อเปิดทางด้วยมีดสั้นเคลือบมานา และมีลูเซียนาคอยระวังหลังให้ บรรยากาศภายในป่าอาถรรพ์เงียบงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจเต้นระทึก ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง กิ่งไม้แห้งที่หักใต้ฝ่าเท้าดังกรอบแกรบราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ ผ่านไปเกือบชั่วโมง การเดินทางยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นภายใต้การนำทัพอันแม่นยำของเซย์เลน จนกระทั่งพวกเขาเดินทางมาถึงจุดกึ่งกลางของหุบเขา—บริเวณที่หมอกสีม่วงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และกลิ่นอายของความตายก็โชยปะทะจมูกอย่างรุนแรง *ก, กรี๊ดดดดด!* เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังสะท้อนก้องมาจากเบื้องหน้า พร้อมกับร่างของนักเรียนปีหนึ่งจากห้องอื่นที่พุ่งกระเด็นทะลุความมืดเข้ามาชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ด้านข้างจนกระอักเลือดออกมาคำโต! เซย์เลนยกมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุดทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองไปยังความมืดเบื้องหน้าที่ค่อยๆ ปรากฏเงาร่างขนาดมหึมา—มันคือโกเลมศิลาทมิฬที่ดวงตาส่องแสงสีแดงฉาน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนหน้าอกของมันมีตราสัญลักษณ์ประจำตัวของอาจารย์ผู้ควบคุมการสอบสลักอยู่ด้วยความร้อน รอยยิ้มเยдяตึงเครียดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซย์เลน เมื่อหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นตัดผ่านความมืดมิด [เตือนภัยระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงระบบทดสอบจากบุคคลภายนอก] [บอสลับ: ผู้พิทักษ์โลหิตแห่งเงามืด ตื่นจากการหลับใหลล่วงหน้า] [เป้าหมาย: กำจัด หรือ... รอดชีวิตให้ได้ในอีก 3 นาทีข้างหน้า ก่อนที่พื้นที่ทั้งหมดจะถูกผนึก!] ลูเซียนาชักดาบเวทมนตร์คริสตัลออกมาอย่างรวดเร็ว ประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบขับไล่ความมืดรอบตัว เธอหันมาสบตากับเซย์เลนด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออกระหว่างความตื่นเต้นกับความหวาดกลัว "ดูเหมือนว่า... พวกเขาไม่ได้แค่ต้องการทดสอบพวกเราแล้วล่ะค่ะ เซย์เลน" เซย์เลนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือขวาจับด้ามมีดสั้นแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ในขณะที่มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย —ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเซเลสเทียละอองเวทมาโดยตลอดนะคะ—